حزقيل 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

²”اي ابنِ آدم، پنهنجي قوم سان ڳالهائي کين چؤ تہ جڏهن آءٌ ڪنهن ملڪ تي تلوار آڻيان ٿو، تڏهن انهيءَ ملڪ جا ماڻهو پنهنجي وچ مان هڪ ماڻهو کڻي کيس پنهنجو نگهبان مقرر ڪن ٿا، ³۽ جيڪڏهن هو ملڪ تي تلوار ايندي ڏسي ماڻهن کي خبردار ڪرڻ لاءِ سڱ وڄائي ٿو، ⁴تہ جيڪڏهن ڪو سڱ جو آواز ٻڌي بہ خبردار نہ ٿئي، ۽ تلوار اچي کيس کڻي وڃي، تڏهن سندس رت سندس ئي مٿي تي آهي. ⁵هن سڱ جو آواز ٻڌو پر خبرداريءَ تي ڌيان نہ ڏنائين؛ تنهنڪري سندس رت هن تي آهي. جيڪڏهن هو خبرداريءَ تي ڌيان ڏئي ها تہ پنهنجي جان بچائي وٺي ها. ⁶پر جيڪڏهن نگهبان تلوار ايندي ڏسي بہ سڱ نہ وڄائي، ۽ ماڻهو خبردار نہ ٿين، ۽ تلوار اچي انهن مان ڪنهن کي کڻي وڃي، تہ اهو پنهنجي ئي ڏوهه سبب مرندو، پر سندس رت جو حساب آءٌ نگهبان کان وٺندس.

⁷”اي ابنِ آدم، تو کي مون اسرائيل جي گهراڻي جو نگهبان مقرر ڪيو آهي. جڏهن تون منهنجي وات مان ڪو ڪلام ٻڌين، تڏهن منهنجي طرفان کين خبردار ڪجانءِ.“ ⁸جڏهن آءٌ بدڪار کي چوان ٿو تہ ”اي بدڪار، تون ضرور مرندين،“ ۽ تون کيس سندس واٽ کان موٽڻ لاءِ خبردار ڪرڻ جي خاطر نہ ٿو ڳالهائين، تڏهن هو پنهنجي ڏوهه ۾ مرندو، پر سندس رت جي ذميواري آءٌ تو تي مڙهيندس. ⁹پر جيڪڏهن تون بدڪار کي پنهنجي واٽ کان موٽڻ لاءِ خبردار ڪرين ۽ هو ان کان نہ موٽي، تہ هو پنهنجي گناهه ۾ مرندو؛ تو پنهنجي جان بچائي ورتي.

موٽي اچو ۽ جيئرا رهو

¹⁰”اي ابنِ آدم، اسرائيل جي گهراڻي کي چؤ تہ هي اوهان جو چوڻ آهي تہ ”اسان جا ڏوهه ۽ اسان جا گناهه اسان تي آهن، ۽ اسان انهن ۾ ڳرندا ٿا وڃون. پوءِ اسان ڪيئن جيئرا رهنداسين؟“ ¹¹کين چؤ تہ مون کي پنهنجي حياتيءَ جو قسم، حڪمران پيءُ فرمائي ٿو، مون کي بدڪار جي مرڻ ۾ ڪابہ خوشي ناهي، پر خوشي هن ۾ آهي تہ بدڪار پنهنجي واٽ کان موٽي ۽ جيئرو رهي. موٽي اچو، پنهنجين بڇڙين واٽن کان موٽي اچو! اي اسرائيل جا گهراڻا، اوهان ڇو مرندا؟

¹²”اي ابنِ آدم، پنهنجي قوم کي چؤ تہ سچار ماڻهوءَ جي سچائي کيس انهيءَ ڏينهن نہ بچائيندي جنهن ڏينهن هو بغاوت ڪندو، ۽ بدڪار ماڻهوءَ جي بڇڙائي کيس انهيءَ ڏينهن نہ ڪيرائيندي جنهن ڏينهن هو ان کان موٽندو؛ سچار انهيءَ ڏينهن پنهنجي سچائيءَ سان جيئرو نہ رهي سگهندو جنهن ڏينهن هو گناهه ڪندو. ¹³جيڪڏهن آءٌ سچار کي چوان تہ ’تون ضرور جيئرو رهندين،‘ ۽ هو پنهنجي سچائيءَ تي ڀروسو ڪري بڇڙائي ڪري، تہ سندس سچائيءَ جو ڪوبہ ڪم ياد نہ ڪيو ويندو؛ هو پنهنجي ڪيل بڇڙائيءَ ۾ مرندو. ¹⁴جيڪڏهن آءٌ بدڪار کي چوان تہ ”تون ضرور مرندين،“ ۽ هو پنهنجي گناهه کان موٽي انصاف ۽ سچ وارو ڪم ڪري، ¹⁵جيڪڏهن بدڪار گروي رکيل شيءِ موٽائي، چورايل شيءِ جو بدلو ڏئي، ڪابہ بڇڙائي نہ ڪندي زندگيءَ جي قاعدن تي هلي، تہ هو ضرور جيئرو رهندو؛ هو نہ مرندو. ¹⁶سندس ڪيل ڪوبہ گناهه سندس خلاف ياد نہ ڪيو ويندو. هن انصاف ۽ سچ وارو ڪم ڪيو آهي؛ هو ضرور جيئرو رهندو.

¹⁷”تنهنجي قوم جا ماڻهو چون ٿا تہ ”حڪمران پيءُ جي واٽ سڌي ناهي،“ پر سچ اهو آهي تہ سندن پنهنجي ئي واٽ سڌي ناهي. ¹⁸جڏهن سچار پنهنجي سچائيءَ کان موٽي بڇڙائي ڪري ٿو، تڏهن هو انهيءَ سبب مرندو. ¹⁹جڏهن بدڪار پنهنجي بڇڙائيءَ کان موٽي انصاف ۽ سچ وارو ڪم ڪري ٿو، تڏهن هو انهيءَ سان جيئرو رهندو. ²⁰تڏهن بہ اوهان چئو ٿا تہ ”حڪمران پيءُ جي واٽ انصاف واري ناهي.“ اي اسرائيل جا گهراڻا، آءٌ اوهان مان هر هڪ جو سندس پنهنجين واٽن موجب انصاف ڪندس.“

يروشلم ڪري پيو

²¹اسان جي جلاوطنيءَ جي ٻارهين سال، ڏهين مهيني جي پنجين تاريخ تي يروشلم کان ڀڄي آيل هڪ ماڻهو مون وٽ اچي چيو تہ ”شهر ڪري پيو آهي.“ ²²ڀڄي آيل ماڻهوءَ جي پهچڻ کان اڳ شام جو اسان جي پيءُ جو هٿ مون تي هو، ۽ صبح جو انهيءَ ماڻهوءَ جي مون وٽ اچڻ کان اڳ اسان جي پيءُ منهنجو وات کوليو. منهنجو وات کلي ويو، ۽ آءٌ وڌيڪ خاموش نہ رهيس.

²³پوءِ مون وٽ اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

²⁴اي ابنِ آدم، اسرائيل جي زمين ۾ انهن کنڊرن ۾ رهندڙ ماڻهو چوندا رهن ٿا تہ ”ابراهيم رڳو هڪ ماڻهو هو، تڏهن بہ هن زمين تي قبضو ڪيو؛ اسين تہ گهڻا آهيون، تنهنڪري ضرور اها زمين اسان کي ملڪيت طور ڏني وئي آهي.“ ²⁵تنهنڪري کين چؤ تہ حڪمران پيءُ فرمائي ٿو تہ اوهان رت سميت گوشت کائو ٿا، پنهنجن بتن ڏانهن اکيون مٿي ڪريو ٿا، ۽ رت وهايو ٿا؛ ڇا اوهان کي اها زمين ملڻ گهرجي؟ ²⁶اوهان پنهنجين تلوارن تي ڀروسو ڪريو ٿا، نفرت جوڳا ڪم ڪريو ٿا، ۽ اوهان مان هر ڪو پنهنجي پاڙيسريءَ جي زال سان زنا ڪري ٿو؛ ڇا پوءِ اوهان کي اها زمين ملڻ گهرجي؟

²⁷کين چؤ تہ حڪمران پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ”مون کي پنهنجي حياتيءَ جو قسم، کنڊرن ۾ رهندڙ تلوار سان ڪرندا، کليل ميدان ۾ رهندڙن کي آءٌ جهنگلي جانورن جي حوالي ڪندس تہ کين کائين، ۽ قلعن ۽ غارن ۾ رهندڙ وبا سان مرندا. ²⁸آءٌ ملڪ کي ويران ۽ اجاڙ ڪندس؛ سندس مغرور طاقت ختم ٿي ويندي؛ اسرائيل جا جبل ويران پيا هوندا، ۽ انهن مان ڪو لنگهندڙ ڪونہ هوندو. ²⁹تڏهن کين خبر پوندي تہ آءٌ سندن پيءُ آهيان، جڏهن آءٌ انهن جي ڪيل سڀني نفرت جوڳن ڪمن سبب ملڪ کي ويران ۽ اجاڙ ڪندس.“

³⁰اي ابنِ آدم، تنهنجي قوم جا ماڻهو ڀتين جي ڀرسان ۽ گهرن جي دروازن تي تنهنجي باري ۾ هڪٻئي سان، هر هڪ پنهنجي ڀاءُ سان ڳالهائين ٿا تہ ”هلو، ٻڌو تہ اسان جي پيءُ وٽان ڪهڙو ڪلام آيو آهي. ³¹اهي تو وٽ ائين اچن ٿا جيئن ماڻهو ايندا آهن، منهنجي قوم وانگر تنهنجي اڳيان ويهن ٿا، ۽ تنهنجا ڪلام ٻڌن ٿا، پر انهن تي عمل نہ ٿا ڪن. ڇاڪاڻ تہ وات سان تہ پيار جون ڳالهيون ڪن ٿا، پر سندن دل پنهنجي نفعي جي پويان ڊوڙي ٿي. ³²ڏس، هنن لاءِ تون سريلي آواز ۽ سهڻي نموني وڄايل پيار جي گيت وانگر آهين؛ اهي تنهنجا ڪلام ٻڌن ٿا پر انهن تي عمل نہ ٿا ڪن. ³³جڏهن اهو پورو ٿيندو، ۽ ضرور ٿيندو، تڏهن کين خبر پوندي تہ سندن وچ ۾ هڪ نبي هو.“