نحوم 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹خونريزيءَ واري شهر تي افسوس، جيڪو سڄو ڪوڙ ۽ ڦرمار سان ڀريل آهي—جنهن مان شڪار ڪڏهن نہ ٿو هٽي! ²چابڪ جو ڦٽڪو، ڦيٿن جو گجگوڙ، ڊوڙندڙ گھوڙا ۽ ٽپندڙ رٿ! ³حملو ڪندڙ گھوڙيسوار، چمڪندڙ تلوارون، ٻرندڙ نيزا—ڪيترائي ماريل، لاشن جا ڍير، بي انتها لاش؛ اهي لاشن تي ٿاٻا کائين ٿا. ⁴سڀ هن موهيندڙ ڪنجريءَ، جادوگرين جي مالڪياڻيءَ جي بي حد زناڪاريءَ ڪري، جيڪا پنهنجي زناڪاريءَ سان قومون ۽ پنهنجين جادوگرين سان اُمتون وڪڻي ٿي.

⁵”ڏس، آءٌ تنهنجي خلاف آهيان‘، آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جو فرمان آهي، ’آءٌ تنهنجي پوشاڪ جا پلا تنهنجي منهن مٿان کڻندس؛ قومن کي تنهنجي ننگائي ۽ بادشاهين کي تنهنجي شرمندگي ڏيکاريندس. ⁶آءٌ تو تي گند اڇلائيندس، تو کي ذليل ڪندس ۽ تو کي تماشو بڻائيندس.‘ ⁷پوءِ جيڪي بہ تو کي ڏسندا سي تو کان ڀڄندا ۽ چوندا تہ ’نينوا ويران ٿي وئي آهي؛ ڪير هن لاءِ ماتم ڪندو؟‘ آءٌ تو لاءِ تسلي ڏيندڙ ڪٿان لهان؟‘“

⁸ڇا تون ٿيبز کان بهتر آهين، جيڪا نيل جي ڪناري تي ويٺي هئي، جنهن جي چوڌاري پاڻي هو، جنهن جو مورچو سمنڊ ۽ ديوار پاڻيون هيون؟ ^a a v8 ٿيبز — مٿين مصر جو وڏو گاديءَ جو شهر — پاڻ بہ اسور هٿان تباهه ٿيو؛ ناحوم ان جي زوال کي خبرداريءَ طور پيش ٿو ڪري تہ نينوا بہ وڌيڪ محفوظ ناهي. ⁹ڪوش هن جي طاقت هو، ۽ مصر بي حد؛ فوط ۽ لبيا وارا هن جا حليف هئا. ¹⁰تڏهن بہ هوءَ جلاوطن ٿي؛ قيد ۾ هلي وئي. هن جا ٻار هر گھٽيءَ جي ڪنڊ تي ٽڪرا ٽڪرا ڪيا ويا. هن جي معزز ماڻهن لاءِ قرعو وڌائون، ۽ سندس سڀ وڏا ماڻهو زنجيرن ۾ ٻڌا ويا. ¹¹تون بہ نشي ۾ ٿيندين؛ لڪي ويندين؛ تون بہ دشمن کان پناهه ڳوليندين. ¹²تنهنجا سڀ قلعا انجير جي انهن وڻن جهڙا آهن جن تي پهريان پڪل انجير آهن—جڏهن ڌوڏيا وڃن ٿا تہ کائڻ واري جي وات ۾ ڪري پون ٿا. ¹³ڏس، تنهنجا سپاهي تنهنجي وچ ۾ عورتون آهن. تنهنجي ملڪ جا دروازا تنهنجن دشمنن لاءِ پورا کليل آهن؛ باهه تنهنجا ڪڙا کائي وئي آهي. ^b b v13 لشڪر کي عورتون سڏڻ هڪ پراڻو طعنو هو، جنهن جو مطلب هو تہ هنن جي وڙهڻ جي سموري همت ختم ٿي وئي آهي.

¹⁴محاصري لاءِ پاڻي ڀر؛ پنهنجا قلعا مضبوط ڪر؛ مٽيءَ ۾ وڃي گارو لتاڙ؛ سرن جو ڍانچو هٿ ۾ کڻ! ¹⁵اتي باهه تو کي کائي ويندي؛ تلوار تو کي وڍي ڇڏيندي؛ اها تو کي ننڍن ٽڏن وانگر کائي ويندي. پاڻ کي ننڍن ٽڏن وانگر وڌائي ڇڏ؛ ٽولي وارن ٽڏن وانگر وڌ! ¹⁶تو پنهنجن واپارين کي آسمان جي تارن کان وڌيڪ ڪيو. ننڍو ٽڏو ملڪ کي ڇڪي ڇڏي ٿو ۽ اڏامي وڃي ٿو. ¹⁷تنهنجا نگهبان ٽڏن جهڙا آهن، ۽ تنهنجا حاڪم ٽڏن جي ٽولن جهڙا، جيڪي ٿڌي ڏينهن ڀتين تي ويهن ٿا—جڏهن سج اڀري ٿو تہ اڏامي وڃن ٿا، ۽ ڪنهن کي خبر ناهي تہ ڪٿي آهن.

¹⁸اي اسور جا بادشاهه، تنهنجا ريڍار ستا پيا آهن؛ تنهنجا امير ليٽيا پيا آهن. تنهنجا ماڻهو جبلن ۾ پکڙيل آهن، ڪو ناهي جيڪو کين گڏ ڪري. ¹⁹تنهنجي زخم جو ڪو علاج ناهي؛ تنهنجو گھاءُ موتمار آهي. جيڪي بہ تنهنجي باري ۾ خبر ٻڌن ٿا سي تو تي تاڙيون وڄائين ٿا—ڇاڪاڻ تہ ڪير آهي جنهن تي تنهنجو بي انتها ظلم بار بار نہ گذريو آهي؟