ناحوم 3

3 ¹وای بر آن شهرِ خون‌ریز، که سراسر آکنده از دروغ و غارت است— و شکار هرگز از آن دور نمی‌شود! ²صدای شلاق، غرّشِ چرخ‌ها، اسبانِ تازنده و ارابه‌های جهنده! ³سوارانِ یورش‌آور، شمشیرهای درخشان، نیزه‌های براق—انبوهی از کشتگان، توده‌ای از اجساد، بدن‌هایی بی‌شمار؛ که بر مردگان می‌لغزند. ⁴همه به سببِ زناکاریِ بی‌حدِّ این روسپیِ فریبنده، بانوی جادوگری‌ها، که ملّت‌ها را با زناکاری خود و قوم‌ها را با جادوگری‌های خود می‌فروشد.

⁵«بنگر، من علیه تو هستم، پدرِ لشکرهای آسمان چنین می‌گوید، ‹و دامنت را بر رویت بالا خواهم زد؛ برهنگی‌ات را به ملّت‌ها و رسوایی‌ات را به پادشاهی‌ها نشان خواهم داد. ⁶تو را با کثافت خواهم آلود، به خواری با تو رفتار خواهم کرد و تو را تماشاگه خواهم ساخت.› ⁷‹و هر که تو را ببیند از تو خواهد گریخت و خواهد گفت: ‹نینوا ویران شد؛ چه کسی برایش خواهد گریست؟› از کجا تسلّی‌دهندگان برایت بیابم؟›»

⁸آیا تو از تِبِس بهتری، که کنارِ رودِ نیل نشسته بود و آب گِردِ او را فراگرفته بود، که بارویش دریا و دیوارش آب‌ها بود؟ ^a a v8 تِبِس—پایتختِ بزرگِ مصرِ علیا—خودْ به دستِ آشور ویران شد؛ ناحوم سقوطِ آن را همچون هشداری برمی‌افرازد که نینوا نیز در امان‌تر نیست. ⁹کوش نیروی او بود و مصر بی‌کران؛ فوط و لیبیایی‌ها از هم‌پیمانانِ او بودند. ¹⁰با این حال او به تبعید رفت؛ به اسارت برده شد. کودکانش بر سرِ هر کوی و برزن تکه‌پاره شدند. بر بزرگانش قرعه انداختند و همهٔ اشرافش به زنجیرها بسته شدند. ¹¹تو نیز مست خواهی شد؛ پنهان خواهی گشت؛ تو نیز از دشمن پناه خواهی جُست. ¹²همهٔ دژهایت همچون درختانِ انجیرند با نخستین انجیرهای رسیده—که چون تکان داده شوند، به دهانِ خورنده فرو می‌افتند. ¹³بنگر، سپاهیانت در میانت زنانند. دروازه‌های سرزمینت به روی دشمنانت چهارتاق گشوده شده‌اند؛ آتش پشت‌بندهایت را بلعیده است. ^b b v13 زن خواندنِ سپاهیان در روزگارِ باستان طعنه‌ای بود بدین معنا که همهٔ جسارتِ رزمی خود را از دست داده‌اند.

¹⁴برای محاصره آب بردار؛ دژهایت را استوار کن؛ به گِل درآی و ملاط را پایمال کن؛ قالبِ آجر را به دست گیر! ¹⁵در آنجا آتش تو را خواهد بلعید؛ شمشیر تو را از پای درخواهد آورد؛ تو را همچون ملخِ جوان خواهد خورد. خود را همچون ملخِ جوان بیفزای؛ همچون ملخِ انبوه فزونی گیر! ¹⁶بازرگانانت را از ستارگانِ آسمان افزون‌تر ساختی. ملخِ جوان سرزمین را می‌تاراند و می‌پرد و می‌رود. ¹⁷نگهبانانت همچون ملخانند و صاحب‌منصبانت همچون انبوهِ ملخانی که در روزِ سرد بر دیوارها می‌نشینند—امّا چون آفتاب برآید، پر می‌کشند و می‌روند، و کسی نمی‌داند کجایند.

¹⁸شبانانت به خواب رفته‌اند، ای پادشاهِ آشور؛ اشرافت آرمیده‌اند. قومت بر کوه‌ها پراکنده شده‌اند، و کسی نیست که آنان را گِرد آورد. ¹⁹برای جراحتت هیچ التیامی نیست؛ زخمت کاری است. همهٔ آنان که خبرِ تو را می‌شنوند بر تو دست می‌زنند—زیرا کیست که ستمِ بی‌پایانِ تو بارها و بارها بر او نگذشته باشد؟