ناحوم 2

2 ¹ای نینوا، آن پراکنده‌ساز بر تو برآمده است. قلعه را نگاه‌بان باش، راه را دیده‌بانی کن، کمر خود را استوار ساز و تمامِ نیروی خویش را گِرد آور!

²زیرا پدر ما شکوهِ یعقوب را باز می‌گرداند، همچون شکوهِ اسرائیل، هرچند غارتگران آنان را تهی و برهنه ساخته و شاخه‌هایشان را ویران کرده‌اند. ^a a v2 حتی در کتابی که داوری بر نینوا را در بر دارد، دلِ آن این است که پدر ما آبروی فرزندانِ درهم‌شکسته‌اش را باز می‌گرداند.

³سپرهای دلاورانش سرخ‌رنگ شده و مردانِ شجاع به قرمز آراسته‌اند؛ ارابه‌ها در روزِ آماده‌شدنشان چون آتش می‌درخشند، و نیزه‌های سرو به اهتزاز درآمده‌اند. ⁴ارابه‌ها در کوچه‌ها به تندی می‌تازند و در میدان‌ها به این سو و آن سو می‌شتابند؛ همچون مشعل‌ها به نظر می‌آیند و مانند برق می‌جهند. ⁵او افسرانش را فرا می‌خواند؛ آنان در حین راه‌پیمایی می‌لغزند؛ به سوی دیوار می‌شتابند و سپرِ محافظ بر جای نهاده می‌شود. ⁶دروازه‌های رودخانه گشوده می‌شوند و کاخ فرو می‌ریزد. ⁷چنین مقرر شده است: او برهنه و اسیر برده می‌شود، در حالی که کنیزانش چون فاخته‌ها ناله می‌کنند و بر سینه‌های خود می‌کوبند. ⁸نینوا مانند برکه‌ای است که آب‌هایش رو به کاستن است. فریاد برمی‌آورند: «بایستید! بایستید!» اما هیچ‌کس روی برنمی‌گرداند. ⁹نقره را غارت کنید! طلا را غارت کنید! گنجینه را پایانی نیست، و فراوانیِ هر چیزِ گران‌بها. ¹⁰تهی و ویران و خراب! دل‌ها گداخته می‌شود، زانوها سست می‌گردد، اندوه هر پیکری را در چنگ می‌گیرد و رنگ از هر چهره‌ای می‌پرد.

¹¹اکنون کجاست آن کنامِ شیران، آن چراگاهِ شیربچگان، آنجا که شیر و ماده‌شیر می‌خرامیدند، و توله‌های شیر، بی‌آنکه کسی آنان را بترساند؟ ¹²شیر برای توله‌هایش به‌قدرِ کافی می‌درید و برای ماده‌شیرانش شکار را خفه می‌کرد؛ کنام‌های خود را از شکار و لانه‌های خویش را از گوشتِ دریده پُر می‌ساخت.

¹³پدرِ لشکرهای آسمان اعلام می‌دارد: «اینک، من بر ضدِ تو هستم. ارابه‌هایت را در دود فرو خواهم برد، و شمشیر، شیربچگانت را خواهد بلعید. شکارت را از زمین منقطع خواهم ساخت، و صدای قاصدانت دیگر شنیده نخواهد شد.»