ናሆም 2

2 ¹በታኙ ወጥቶብሻል፣ ነነዌ ሆይ። ምሽጉን ጠብቂ፤ መንገዱን ተመልከቺ፤ ወገብሽን ታጠቂ፤ ኀይልሽን ሁሉ አሰባስቢ!

²አባታችን የያዕቆብን ክብር እንደ እስራኤል ክብር ይመልሳልና፤ ዘራፊዎች ባዶ ባደረጓቸውና ቅርንጫፎቻቸውን ባበላሹም እንኳ። ^a a v2 በነነዌ ላይ በተነገረ የፍርድ መጽሐፍ ውስጥ እንኳ፣ ዋናው ነገር አባታችን የተቀጠቀጡ ልጆቹን ክብር መመለሱ ነው።

³የተዋጊዎቹ ጋሻዎች በቀይ የተነከሩ ናቸው፤ ኀያላኑ ሰዎች ቀይ ልብስ ለብሰዋል፤ ሠረገሎቹ በተዘጋጁበት ቀን እንደ እሳት ያበራሉ፤ የጥድ ጦሮችም ይወዛወዛሉ። ⁴ሠረገሎቹ በመንገዶች ላይ ይጋልባሉ፤ በአደባባዮች ወዲያ ወዲህ ይምዘገዘጋሉ፤ እንደ ችቦ ይመስላሉ፤ እንደ መብረቅም ይከንፋሉ። ⁵መኳንንቱን ይጠራል፤ እየገሠገሡ ይሰናከላሉ፤ ወደ ቅጥሩ ይቸኵላሉ፤ መከታውም ጋሻ በስፍራው ይዘጋጃል። ⁶የወንዙ በሮች ተከፈቱ፤ ቤተ መንግሥቱም ፈረሰ። ⁷ተወስኗል፤ ተራቍታ ተማርካ ትወሰዳለች፤ አገልጋይ ሴቶቿም ደረታቸውን እየደቁ እንደ ርግብ ያቃስታሉ። ⁸ነነዌ ውሃው እንደሚፈስ ኵሬ ናት። “ቁሙ! ቁሙ!” ብለው ይጮኻሉ፤ ነገር ግን ወደ ኋላ የሚመለስ የለም። ⁹ብሩን ዝረፉ! ወርቁን ዝረፉ! ለሀብቱ ፍጻሜ የለውም፤ የከበረ ነገር ሁሉ ብዛት ነው። ¹⁰ባዶነትና ምድረ በዳነትና ውድመት! ልቦች ይቀልጣሉ፤ ጕልበቶች ይብረከረካሉ፤ ሥጋ ሁሉ በጭንቅ ይያዛል፤ ፊትም ሁሉ ይገረጣል።

¹¹አሁን የአንበሶቹ ዋሻ፣ የደቦሎቹ ማደያ፣ አንበሳውና እንስቲቱ አንበሳ የሚያስፈራቸው ሳይኖር ይመላለሱበት የነበረው፣ የአንበሳውም ግልገሎች የነበሩበት ስፍራ የት አለ? ¹²አንበሳው ለግልገሎቹ የሚበቃ ነጥቆ ገደለ፤ ለእንስት አንበሶቹም አንቆ አደነ፤ ዋሻዎቹን በታደነ ሥጋ፣ መኖሪያዎቹንም በተገነጠለ ሥጋ ሞላ።

¹³“እነሆ፣ እኔ ባንቺ ላይ ነኝ” ይላል የሰማይ ሠራዊት አባት። “ሠረገሎችሽን በጢስ አሳርጋቸዋለሁ፤ ሰይፍም ደቦሎችሽን ይበላል። ያደንሽውንም ከምድር አጠፋለሁ፤ የመልእክተኞችሽም ድምፅ ከእንግዲህ አይሰማም።”