Księga Ozeasza 8

8 ¹Przyłóż trąbę do ust! Orzeł spada na mój dom, bo złamali moje przymierze i zbuntowali się przeciwko mojemu prawu. ²Do mnie wołają: „Mój Ojcze! Znamy cię — my, Izrael!” ^a a v2 Izrael woła, twierdząc, że zna Ojca, choć odrzuca jego drogi — słowa bliskości z serca, które się odwróciło. ³Izrael odrzucił to, co dobre; wróg będzie go ścigał. ⁴Ustanawiali królów, ale nie ode mnie; wyznaczali książąt, a ja nic o tym nie wiedziałem. Ze swojego srebra i złota uczynili sobie bożki, tylko po to, by zostały odcięte. ⁵Odrzuciłem twojego cielca, Samario; mój gniew płonie przeciwko nim. Jak długo będą niezdolni do niewinności? ⁶Bo ten cielec jest z Izraela; rzemieślnik go wykonał — nie jest Bogiem. Cielec Samarii zostanie roztrzaskany na kawałki. ⁷Sieją wiatr, a zbierać będą wicher. Stojące zboże nie ma kłosów; nie daje mąki. A gdyby nawet dało, obcy by je pochłonęli. ⁸Izrael jest pochłonięty; teraz są wśród narodów jak naczynie, którego nikt nie chce. ⁹Bo udali się do Asyrii — dziki osioł błąkający się samotnie. Efraim najął się kochankom. ^b b v9 „Kochankowie” to obce narody, którym Izrael płacił za ochronę wojskową — przewijająca się u Ozeasza metafora Izraela jako niewiernej żony goniącej za innymi partnerami. ¹⁰Choć najmują sprzymierzeńców wśród narodów, teraz ja ich zgromadzę. I wkrótce będą się wić pod ciężarem króla książąt. ^c c v10 „Król książąt” to cesarz asyryjski — wielki zwierzchnik nad wszystkimi królami wasalnymi — którego ciężar daniny Izrael miał wkrótce dźwigać. ¹¹Ponieważ Efraim mnożył ołtarze do grzeszenia, stały się one dla niego ołtarzami do grzeszenia. ¹²Choć wypisałem dla niego niezliczone rzeczy mojego prawa, potraktowano je jak coś obcego. ¹³Co do ofiar, które mi składają, ofiarują mięso i jedzą je, ale ja nie mam w nich upodobania. Teraz przypomnę sobie ich winę i ukarzę ich grzechy; wrócą do Egiptu. ¹⁴Izrael zapomniał o swoim Stwórcy i budował pałace; a Juda rozmnożył warowne miasta. Ale ja ześlę ogień na jego miasta i pochłonie on twierdze Judy.