Rama kita Ngutus Yehuda Munggah Dhisik

Puteran sing saya mudhun: bangsa iku ninggal Sang Yehuwah, kalah déning mungsuhé, sesambat, lan diluwari—bola-bali. Gumuné kitab iki dudu para hakim, nanging Rama sing tansah paring wangsulan.

Pasal 1.

Sawuse Yusak seda, wong Israel padha nyuwun pirsa marang Rama kita: “Sinten ingkang kedah munggah rumiyin kangge kawula merangi tiyang Kanaan?”

Pangandikane Rama kita: “Yehuda kang munggah. Tanah iku wis Dakparingake marang tangane.”

Yehuda banjur kandha marang Simeon, sadulure: “Melua aku munggah menyang tanah bageanku, supaya kita padha merangi wong Kanaan; aku uga bakal melu kowe menyang bageanmu.” Simeon banjur melu Yehuda. Yehuda banjur munggah, lan wong Kanaan sarta wong Feris diparingake dening Rama kita ing tangane, temah padha numpes wong sepuluh ewu ing Bezek. Ing Bezek wong-wong mau ketemu karo Adoni-Bezek, banjur merangi dheweke sarta numpes wong Kanaan lan wong Feris. Adoni-Bezek mlayu, nanging dioyak, dicekel, banjur jempol tangan lan jempol sikile dikethok. Kandhane Adoni-Bezek: “Raja pitung puluh kang jempol tangan lan jempol sikile wis dikethok padha njupuki remah-remah ing sangisore mejaku. Kaya anggonku tumindak, mangkono Gusti Allah males marang aku.” Adoni-Bezek banjur digawa menyang Yerusalem, lan mati ana ing kono.

Wong Yehuda padha nglawan Yerusalem, banjur ngrebut kutha mau, numpes nganggo pedhang, sarta ngobong kutha iku. Sawise iku wong Yehuda padha mudhun merangi wong Kanaan kang manggon ing tanah pagunungan, ing Tanah Negeb, lan ing tlatah gumuk kulon. Wong Yehuda banjur nglurug nglawan wong Kanaan kang manggon ing Hebron (biyen aran Kiryat-Arba), sarta numpes Sesai, Ahiman, lan Talmai.

Saka ing kono padha nglurug nglawan wong kang manggon ing Debir (jenenge Debir biyen Kiryat-Sefer). Kandhane Kaleb: “Sapa kang nyerang lan ngrebut Kiryat-Sefer, bakal dakwenehi anakku wadon Akhsah dadi bojone.” Otniel anake Kenas, adhine Kaleb, kang ngrebut kutha mau, mulane Kaleb banjur menehake anake wadon Akhsah dadi bojone.

Bareng Akhsah wis kelakon karo Otniel, dheweke ngojok-ojoki supaya nyuwun palemahan marang bapakne. Nalika mudhun saka kuldine, Kaleb takon: “Kowe kepengin apa?”

Atur wangsulane: “Mugi kula kaparingana berkah. Awit panjenengan sampun maringi kula tanah Negeb, mugi kula ugi kaparingana tuk-tuk toya.” Kaleb banjur menehi dheweke tuk ing dhuwur lan tuk ing ngisor. Para turune wong Keni, yaiku kulawargane maratuwane Musa, padha melu wong Yehuda munggah saka kutha wit-wit kurma menyang ara-ara samun ing tanah Yehuda ing Tanah Negeb cedhak Arad, banjur manggon ing tengahe bangsa kono. ^a Yehuda banjur lunga karo Simeon, sadulure; padha numpes wong Kanaan kang manggon ing Zefat sarta ngrusak nganti sirna babar pisan, mulane kutha mau dijenengake Horma. ^b Wong Yehuda uga ngrebut Gaza sawewengkone, Askelon sawewengkone, lan Ekron sawewengkone. Rama kita nunggil karo Yehuda, kang nguwasani tanah pagunungan, nanging ora bisa nundhung wong kang manggon ing lembah, awit padha duwe kreta perang wesi. Hebron banjur diwenehake marang Kaleb, kaya kang wis diprasetyakake dening Musa, lan Kaleb nundhung anake Anak telu saka ing kono. Nanging wong Benyamin ora nundhung wong Yebus kang manggon ing Yerusalem; mulane wong Yebus isih manggon bebarengan karo wong Benyamin ing Yerusalem nganti saprene.

Turune Yusuf uga padha nglurug nglawan Betel, lan Rama kita nunggil karo wong-wong mau. Turune Yusuf banjur kongkonan wong nitipriksa Betel (kutha mau biyen aran Lus). Para telik mau weruh wong lanang metu saka kutha, banjur kandha: “Tuduhna aku dalan mlebu kutha, kowe bakal padha dakwelasi.” Wong mau banjur nuduhake dalan mlebu kutha, temah wong-wong mau numpes kutha nganggo pedhang, nanging wong lanang mau saanak-bojone diuculake. Wong mau banjur lunga menyang tanah Het, ngadegake kutha, lan dijenengake Lus—iya iku jenenge nganti saprene.

Wong Manasye ora nundhung wong Bet-Sean, Taanakh, Dor, Ibleam, lan Megido, dalah desa-desane; mulane wong Kanaan padha meksenthel tetep manggon ing tanah kono. Bareng wong Israel wis saya rosa, wong Kanaan padha dipeksa kerja rodi, nanging ora tau ditundhung babar pisan. Efraim ora nundhung wong Kanaan kang manggon ing Gezer, mulane wong Kanaan iku tetep manggon ing tengahe ing kono. Zebulon ora nundhung wong Kitron utawa wong Nahalol, mulane wong Kanaan tetep manggon ing tengahe, nanging banjur dadi wong kerja rodi. Asyer ora nundhung wong kang manggon ing Ako, Sidon, Ahlab, Akzib, Helba, Afik, utawa Rehob; mulane wong Asyer manggon ing tengahe wong Kanaan kang ngenggoni tanah kono, awit ora padha nundhung wong-wong mau. Naftali ora nundhung wong kang manggon ing Bet-Semes utawa Bet-Anat, mulane padha manggon ing tengahe wong Kanaan kang ngenggoni tanah kono; nanging wong Bet-Semes lan Bet-Anat banjur dadi wong kerja rodi kanggo wong Naftali. Wong Amori padha ndhesek wong Dan menyang tanah pagunungan, ora oleh mudhun menyang tanah ngare. Wong Amori padha meksenthel tetep manggon ing Gunung Heres, ing Ayalon, lan ing Saalbim, nanging tangane turune Yusuf saya mantep nindhes wong-wong mau, temah padha dadi wong kerja rodi. Watese tanah wong Amori iku wiwit saka undhakan Akrabim, saka Sela mandhuwur.