Bav Pêşî Cihûda Dişîne Jor

Daketineke berdewam: gel Xudan berdide, dikeve destê dijminên xwe, hewar dike, û tê rizgarkirin—dîsa û dîsa. Ecêba pirtûkê ne dadger in, lê Bavê me ye ku her bersivê dide.

Bavê me di ayetê de dipeyive 2

Beş 1.

Piştî mirina Yêşû, gelê Îsraêl ji Bavê me pirsî: “Kî wê pêşî ji bo me li dijî Kenaniyan here jor ku bi wan re şer bike?”

Bavê me got: “Cihûda wê here jor. Min welat daye destên wî.”

Cihûda ji birayê xwe Şimûn re got: “Bi min re were jor nav axa ku ji min re hatiye dayîn, û bila em bi Kenaniyan re şer bikin; ezê jî bi te re herim nav axa te.” Loma Şimûn bi wî re çû. Îcar Cihûda çû jor, û Bavê me Kenanî û Perizî dan destên wan, û wan li Bezeqê 10,000 mêr kuştin. Li Bezeqê ew rastî Adonî-Bezeq hatin, bi wî re şer kirin, û Kenanî û Perizî kuştin. Adonî-Bezeq reviya, lê wan li pey wî kir, ew girtin, û tiliyên wî yên destan ên beranî û tiliyên wî yên lingan ên beranî jê kirin. Adonî-Bezeq got: “Heftê padîşah ku tiliyên destên wan ên beranî û tiliyên lingên wan ên beranî hatibûn jêkirin, berê li bin maseya min pelçiqokan dicivandin. Min çawa kir, Xwedê wisa cezayê min da.” Ew anîn Orşelîmê, û li wir mir.

Mêrên Cihûda li dijî Orşelîmê şer kirin, ew girtin, bi şûr li wê xistin, û bajar şewitandin. Paşê Cihûda daket xwarê ku li dijî Kenaniyên ku li herêma çiyayî, li Negebê û li newalên rojavayî dijiyan şer bike. Cihûda li dijî Kenaniyên li Hebronê (berê Qiryat-Erba) pêş ket û Şêşay, Ehîman û Talmay kuştin.

Ji wir ew li dijî rûniştevanên Debîrê (navê Debîrê berê Qiryat-Sefer bû) meşiyan. Kaleb got: “Kesê ku êrîşî Qiryat-Seferê bike û wê bigire, ezê keça xwe Axsa jê re bidim jinê.” Otnîêlê kurê Qenaz, birayê biçûk ê Kaleb, ew girt, loma Kaleb keça xwe Axsa da wî jinê.

Gava ew hat ba Otnîêl, wê wî teşwîq kir ku ji bavê wê zevîkê bixwaze. Çawa ku ew ji kera xwe daket xwarê, Kaleb jê pirsî: “Tu çi dixwazî?”

Wê jê re got: “Bereketekê bide min. Madem te axa Negebê daye min, kaniyên avê jî bide min.” Loma Kaleb kaniyên jor û kaniyên jêr dan wê. Dûndana Qênî, malbata xezûrê Mûsa, ji bajarê daran bi gelê Cihûda re çûn jor nav çola Cihûda ya li Negebê nêzî Aradê, û di nav gel de bi cih bûn. ^a Cihûda bi birayê xwe Şimûn re çû; wan li Kenaniyên ku li Sefatê dijiyan xistin û ew bi temamî wêran kirin, loma navê bajar Horma lê hat danîn. ^b Cihûda herwiha Xeze bi herêma wê re, Eşqelon bi herêma wê re, û Eqron bi herêma wê re girt. Bavê me bi Cihûda re bû, yê ku herêma çiyayî girt, lê nekarî gelê newalê bireve, çimkî erebeyên wan ên hesinî hebûn. Çawa ku Mûsa soz dabû, Hebron dan Kaleb, û wî sê kurên Enaq ji wir revandin. Lê Binyamîn Yebûsiyên li Orşelîmê nerevandin; loma Yebûsî heta îro bi Binyamîn re li Orşelîmê dijîn.

Mala Ûsiv jî li dijî Beytêlê çû jor, û Bavê me bi wan re bû. Mala Ûsiv mêr şandin ku Beytêlê keşif bikin (navê bajar berê Lûz bû). Keşifkaran mêrekî ku ji bajar derdiket dît û jê re gotin: “Rêya ketina hundir nîşanî me bide, û emê bi te re qenciyê bikin.” Loma wî rêya ketina hundir nîşanî wan da, û wan bi şûr li bajar xist, lê rê dan ku ew mêr û hemû malbata wî biçin. Ew mêr çû welatê Hîtiyan, bajarek ava kir, û navê wî lê kir Lûz—navê wî heta îro.

Menaşe gelê Beyt-Şeanê, Taenakê, Dorê, Yibleamê û Megîdoyê, an gundên wan nerevandin; loma Kenaniyan biryar dabû ku li wî welatî bimînin. Gava Îsraêl bihêz bû, wan Kenanî bi karê bêgariyê mecbûr kirin, lê qet ew bi temamî nerevandin. Efrayîm Kenaniyên ku li Gezerê dijiyan nerevandin, loma ew li wir di nav wan de man dijîn. Zebûlon gelê Qîtronê an gelê Nehalolê nerevandin, loma Kenanî di nav wan de jiyan lê bûn karkerên bêgariyê. Aşêr ên ku li Akoyê, Saydayê, Ehlabê, Aqzîbê, Helbayê, Afîqê an Rehobê dijiyan nerevandin; loma Aşêrî di nav Kenaniyên welat de jiyan, çimkî wan ew nerevandin. Neftalî rûniştevanên Beyt-Şemeşê an Beyt-Enatê nerevandin, loma ew di nav Kenaniyên welat de jiyan; lê yên Beyt-Şemeşê û Beyt-Enatê bûn karkerên wan ên bêgariyê. Emoriyan Daniyan mecbûrî herêma çiyayî kirin, rê nedan ku ew daketin deştê. Emoriyan israr kir ku li Çiyayê Heresê, Eyalonê û Şealbîmê bijîn, lê destê mala Ûsiv li ser wan giran bû, û ew bûn karkerên bêgariyê. Sînorê Emoriyan ji hilkêşana Eqrabîmê, ji Selayê ber bi jor ve diçû.