Księga Sędziów 1

1 ¹Po śmierci Jozuego Izraelici zapytali naszego Ojca: „Kto z nas wyruszy pierwszy przeciwko Kananejczykom, aby z nimi walczyć?”

²Nasz Ojciec odpowiedział: „Juda wyruszy. Oddałem tę ziemię w jego ręce.”

³Juda powiedział do swojego brata Symeona: „Wyrusz ze mną na terytorium, które mi przypadło, i walczmy z Kananejczykami; ja także pójdę z tobą na twoje.” I Symeon poszedł z nim. ⁴Juda wyruszył więc, a nasz Ojciec wydał Kananejczyków i Peryzytów w ich ręce, i pobili dziesięć tysięcy mężów w Bezek. ⁵W Bezek natrafili na Adoni-Bezeka, walczyli z nim i pobili Kananejczyków oraz Peryzytów. ⁶Adoni-Bezek uciekł, lecz oni ścigali go, pochwycili i odcięli mu kciuki u rąk oraz duże palce u nóg. ⁷Adoni-Bezek powiedział: „Siedemdziesięciu królów z odciętymi kciukami i dużymi palcami u nóg zbierało okruchy pod moim stołem. Jak ja czyniłem, tak odpłacił mi Bóg.” Przyprowadzili go do Jerozolimy, gdzie umarł.

⁸Mężowie Judy walczyli przeciwko Jerozolimie, zdobyli ją, porazili ostrzem miecza i spalili miasto. ⁹Potem Juda zszedł, aby walczyć z Kananejczykami mieszkającymi w górach, w Negebie i na zachodnim pogórzu. ¹⁰Juda ruszył przeciwko Kananejczykom w Hebronie (dawniej Kiriat-Arba) i pobił Szeszaja, Achimana i Talmaja.

¹¹Stamtąd ruszyli przeciwko mieszkańcom Debiru (nazwa Debiru brzmiała dawniej Kiriat-Sefer). ¹²Kaleb powiedział: „Temu, kto zaatakuje i zdobędzie Kiriat-Sefer, dam swoją córkę Aksę za żonę.” ¹³Otniel, syn Kenaza, młodszy brat Kaleba, zdobył je, więc Kaleb dał mu swoją córkę Aksę za żonę.

¹⁴Gdy przyszła do Otniela, nakłoniła go, aby poprosił jej ojca o pole. Kiedy zsiadła z osła, Kaleb zapytał ją: „Czego pragniesz?”

¹⁵Odpowiedziała mu: „Daj mi błogosławieństwo. Skoro dałeś mi ziemię Negebu, daj mi też źródła wody.” I dał jej Kaleb źródła górne oraz dolne. ¹⁶Potomkowie Kenity, rodzina teścia Mojżesza, wyruszyli z ludem Judy z miasta palm na pustynię Judy w Negebie, w pobliżu Aradu, i osiedlili się wśród ludu. ^a a v16 Miasto palm to Jerycho, w dolinie Jordanu. ¹⁷Juda poszedł ze swoim bratem Symeonem; porazili Kananejczyków mieszkających w Sefat i całkowicie je zniszczyli, dlatego miasto nazwano Chorma. ^b b v17 Chorma znaczy „zniszczenie” — nowa nazwa upamiętnia, że miasto zostało całkowicie przeznaczone na zniszczenie. ¹⁸Juda zdobył też Gazę z jej terytorium, Aszkelon z jego terytorium i Ekron z jego terytorium. ¹⁹Nasz Ojciec był z Judą, który zdobył góry, lecz nie zdołał wypędzić mieszkańców doliny, bo mieli żelazne rydwany. ²⁰Dali Hebron Kalebowi, jak obiecał Mojżesz, a on wypędził stamtąd trzech synów Anaka. ²¹Lecz Beniamin nie wypędził Jebusytów w Jerozolimie; dlatego Jebusyci mieszkają z Beniaminem w Jerozolimie aż po dziś dzień.

²²Dom Józefa również wyruszył przeciwko Betel, a nasz Ojciec był z nimi. ²³Dom Józefa wysłał ludzi, aby wyszpiegowali Betel (miasto nazywało się dawniej Luz). ²⁴Zwiadowcy zobaczyli człowieka wychodzącego z miasta i powiedzieli mu: „Pokaż nam wejście do miasta, a obejdziemy się z tobą łaskawie.” ²⁵Pokazał im więc wejście do miasta, a oni porazili miasto ostrzem miecza, lecz tego człowieka i całą jego rodzinę puścili wolno. ²⁶Człowiek ten poszedł do ziemi Chetytów, zbudował miasto i nazwał je Luz — i tak nazywa się aż po dziś dzień.

²⁷Manasses nie wypędził mieszkańców Bet-Szean, Taanak, Dor, Jibleam i Megiddo ani ich wiosek; dlatego Kananejczycy byli zdecydowani nadal mieszkać w tej ziemi. ²⁸Gdy Izrael wzmocnił się, zmusił Kananejczyków do pracy przymusowej, lecz nigdy nie wypędził ich całkowicie. ²⁹Efraim nie wypędził Kananejczyków mieszkających w Gezer, więc nadal mieszkali tam wśród nich. ³⁰Zebulon nie wypędził mieszkańców Kitron ani mieszkańców Nahalol, więc Kananejczycy mieszkali wśród nich, lecz zostali poddani pracy przymusowej. ³¹Aser nie wypędził mieszkańców Akko, Sydonu, Achlab, Akzib, Chelba, Afik ani Rechob; ³²dlatego Aseryci mieszkali wśród Kananejczyków tej ziemi, ponieważ ich nie wypędzili. ³³Neftali nie wypędził mieszkańców Bet-Szemesz ani Bet-Anat, więc mieszkali wśród Kananejczyków tej ziemi; lecz mieszkańcy Bet-Szemesz i Bet-Anat zostali poddani im do pracy przymusowej. ³⁴Amoryci zepchnęli Danitów w góry, nie pozwalając im zejść na równinę. ³⁵Amoryci uparcie mieszkali na górze Cheres, w Ajjalonie i Szaalbim, lecz ręka domu Józefa zaciążyła nad nimi i zostali poddani pracy przymusowej. ³⁶Granica Amorytów biegła od wzniesienia Akrabbim, od Sela wzwyż.