Yeremia 25 FHB Father's Heart Bible™

25 ¹Pangandika kang tumuju marang Nabi Yeremia bab sakehing bangsa Yehuda, ing taun kang kaping papat jumenenge Prabu Yoyakim bin Yosia, raja ing Yehuda—yaiku taun kang kapisan jumenenge Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil. ²Nabi Yeremia ngandharake pangandika iki marang sakehing bangsa Yehuda lan sakabehe wong kang manggon ing Yerusalem, mangkene: ³Wiwit taun kang kaping telulas jumenenge Prabu Yosia bin Amon, raja ing Yehuda, nganti saiki, sajrone telulikur taun iki, pangandikane Rama kita wis tumeka marang aku, lan aku wis bola-bali kandha marang kowe, nanging kowe padha ora ngrungokake. ⁴Lan Rama kita wis bola-bali ngutus sakehing abdine, yaiku para nabi, marang kowe kabeh, nanging kowe padha ora ngrungokake lan ora nggatekake.

⁵Pangucape para nabi mau: “Saiki padha mratobata, siji-sijine saka dalanmu kang ala lan panggawemu kang ala, sarta padha manggona ing tanah kang wis diparingake dening Rama kita marang kowe lan para leluhurmu, wiwit jaman kuna nganti salawase. ⁶Aja padha ngetutburi allah-allah liyane kanggo ngladeni lan sujud marang allah-allah mau, lan aja padha nggawe Aku duka srana pakaryaning tanganmu, temahan Aku ora bakal nggawe cilakamu.”

⁷Nanging kowe padha ora ngrungokake marang Aku, mangkono pangandikane Rama kita, mulane kowe padha gawe dukaKu srana pakaryaning tanganmu, njalari cilakamu dhewe.

⁸Mulane mangkene pangandikane Sang Rama, Gustine balaning swarga: Sarehne kowe padha ora ngrungokake marang pangandikaKu, ⁹Aku bakal nimbali sakehing taleraning bangsa ing sisih lor, mangkono pangandikane Rama kita, lan uga Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil, abdiKu. Wong-wong mau bakal Dakgawa nglurug marang tanah iki lan marang para kang manggon ing kono, sarta marang sakehing bangsa ing sakiwa-tengene, bakal Daktumpes nganti entek, Dakdadekake barang kang nggegirisi, dadi pepoyokan, lan dadi reruntuhan ing salawase. ¹⁰Aku bakal nyirnakake saka tengahe wong-wong mau swaraning kabungahan lan swaraning kasukan, swarane manten lanang lan swarane manten wadon, swarane gilingan lan cahyaning damar. ¹¹“Tanah iki kabeh bakal dadi reruntuhan lan samun, sarta sakehing bangsa iki bakal ngawula marang raja ing Babil lawase pitung puluh taun.”

¹²Bareng wis genep pitung puluh taun, Aku bakal ngukum raja ing Babil lan bangsa iku, sarta tanahe wong Kasdim marga saka kaluputane, mangkono pangandikane Rama kita, lan tanah iku bakal Dakdadekake samun ing salawase. ¹³Sarupaning prakara kang wis Dakpangandikakake bab tanah iku bakal Daktibakake marang tanah mau, yaiku sakabehe kang katulis ing kitab iki, kang wis diwedharake dening Yeremia tumrap sakehing bangsa. ¹⁴Awit bangsa-bangsa akeh lan para raja gedhe bakal padha ngawulakake wong-wong mau uga; Aku bakal males marang wong-wong mau laras karo panggawene, yaiku pakaryaning tangane.

Tuwunging Bebenduning Sang Rama

¹⁵Mangkene pangandikane Rama kita, Gustine Israel, marang aku: Tampanana tuwung isi anggur bebendu iki saka astaKu, nuli ombekna marang sakehing bangsa kang bakal Dakutus marang kowe. ^a a v15 Tuwung bebendu kang kudu diombe dening para bangsa iku, yaiku tuwung kang wis ditampani dening Gusti Yesus minangka gegentine kita—“Dhuh Rama, manawi dados keparenging Paduka, mugi tuwung punika kapundhuta saking kawula” (Lukas 22:42)—supaya wong-wong kang padha pracaya marang Panjenengane ora prelu nglakoni. ¹⁶Wong-wong mau bakal padha ngombe, banjur gloyoran lan dadi edan marga saka pedhang kang Dakkirimake ana ing tengahe.

¹⁷Aku banjur nampani tuwung mau saka astane Rama kita, nuli dakombekake marang sakehing bangsa kang didhawuhake dening Panjenengane supaya daktekani. ¹⁸yaiku Yerusalem, kutha-kuthaning Yehuda, para rajane lan para panggedhene—kang didadekake reruntuhan, barang kang nggegirisi, dadi pepoyokan, lan ipat-ipat, kaya ing dina iki. ¹⁹Sang Prabu Pringon, raja ing Mesir, para abdine, para panggedhene, lan sakehing kawulane, ²⁰lan sakehing bangsa campuran; sakehing raja ing tanah Us; sakehing raja Filistin—yaiku Askelon, Gaza, Ekron, lan kekarene Asdod; ²¹Edom, Moab, lan bani Amon; ²²sakehing raja ing Tirus, sakehing raja ing Sidon, lan para raja ing pesisir sabrange sagara; ²³Dedan, Tema, Bus, lan sakabehe wong kang nyukur rambut ing pilingane; ^b b v23 Nyukur rambut ing pilingan iku sawijining adat kang dadi tandhaning taleraning bangsa Arab ing ara-ara samun tartamtu. ²⁴sakehing raja ing tanah Arab lan para raja bangsa campuran kang manggon ing ara-ara samun; ²⁵sakehing raja ing Zimri, sakehing raja ing Elam, lan sakehing raja ing Media; ²⁶sakehing raja ing sisih lor, kang cedhak lan kang adoh, siji baka siji, sarta sakehing karajan ing salumahing bumi—lan sawise iku raja ing Sesakh bakal ngombe uga. ^c c v26 Sesakh iku sandi-asma kang didhelikake kanggo Babil, kang kadadean saka mbalik aksarane—yaiku carane nyebut paukumane Babil kang bakal teka tanpa ngucapake kanthi blaka.

²⁷Kowe kandhaa marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Sang Rama, Gustine balaning swarga, Gustine Israel: Padha ngombea, nganti mendem, banjur mutaha, padha tibaa, lan aja padha tangi maneh, marga saka pedhang kang Dakkirimake ana ing tengahmu. ²⁸Dene manawa wong-wong mau emoh nampani tuwung saka tanganmu kanggo diombe, kowe kandhaa marang wong-wong mau: “Mangkene pangandikane Sang Rama, Gustine balaning swarga: Kowe kudu padha ngombe! ²⁹Lah, Aku wiwit nekakake bilai marang kutha kang kanggonan asmaKu. Apa kowe bakal padha ora kaukum babar pisan? Ora, kowe bakal padha ora bisa oncat saka paukuman. Awit Aku nimbali pedhang kanggo nglawan sakehing wong kang manggon ing bumi, mangkono pangandikane Sang Rama, Gustine balaning swarga.”

³⁰“Mulane kowe medhara sabda bab sakehing pangandika iku kanggo nglawan wong-wong mau, lan kandhaa: “Rama kita nggero saka ing ngaluhur, sarta ngumandhangake swarane saka ing padalemane kang suci; Panjenengane nggero kanthi sora nglawan pepanthane, lan nguwuh-uwuh kaya wong kang ngidak woh anggur, nglawan sakehing wong kang manggon ing bumi.” ³¹Gumludhuging swara tekan ing poncoting bumi, awit Rama kita kagungan prakara karo sakehing bangsa; Panjenengane nindakake pangadilan tumrap sakehe daging, dene wong duraka padha dipasrahake marang pedhang, mangkono pangandikane Rama kita.”

³²Mangkene pangandikane Sang Rama, Gustine balaning swarga: Lah, bilai nular saka bangsa siji marang bangsa liyane—prahara kang gedhe ngadeg saka poncoting bumi.

³³Ing dina iku wong kang padha dipateni dening Rama kita bakal gumletak wiwit saka pungkasaning bumi tekan pungkasan sijine—tanpa ana kang nangisi, tanpa diklumpukake, tanpa dikubur, kaya rabuk ing lemah.

³⁴He, para pangon, padha sesambata lan bengoka; padha gluleng ing lebu, he para panggedhene pepanthan! Awit wis tekan titi-mangsane kowe padha kaprajaya; kowe bakal padha tiba lan ajur kaya wadhah kang aji. ³⁵Para pangon bakal ora padha oleh pangungsen, para panggedhene pepanthan bakal ora padha bisa oncat. ³⁶Rungokna—swara panjerite para pangon, lan pasambate para panggedhene pepanthan! Awit Rama kita ngrusak pangonane, ³⁷lan pangonan kang tentrem iku dadi sepi mamring marga saka mulad-mulading bebenduning Rama kita. ³⁸Kaya singa, Panjenengane wis ninggal pandhelikane, awit tanahe wong-wong mau wis dadi samun marga saka pedhanging wong panganiaya lan marga saka mulad-mulading bebenduning Rama kita.