مزامیر 49

49 ¹ای همهٔ قوم‌ها، این را بشنوید؛ ای همهٔ ساکنان جهان، گوش فرا دهید، ²چه فرودست و چه فرادست، چه توانگر و چه بینوا، یکسان. ³دهانم به حکمت سخن خواهد گفت؛ تأمل دلم فهم به بار خواهد آورد. ⁴گوش خود را به مَثَلی فرا خواهم داد؛ با بربط، معمای خویش را خواهم گشود. ⁵چرا در روزهای بلا بترسم، آنگاه که شرارتِ آنان که در پی لغزاندن منند مرا احاطه می‌کند، ⁶آنان که بر ثروت خود توکل می‌کنند و به فراوانی دارایی خویش می‌بالند؟ ⁷به‌راستی هیچ‌کس نمی‌تواند برادر خود را فدیه دهد، یا به پدر ما بهای رهایی او را بپردازد، ⁸زیرا بهای رهاییِ یک جان گران است؛ هیچ پرداختی هرگز کافی نیست، ⁹تا او تا ابد زنده بماند و گور را هرگز نبیند. ¹⁰زیرا می‌بیند که حتی حکیمان نیز می‌میرند؛ نادان و بی‌خرد نیز یکسان هلاک می‌شوند و ثروت خود را برای دیگران وا می‌گذارند. ¹¹گورهایشان تا ابد خانه‌های ایشان است، مسکن‌هایشان نسل اندر نسل، هرچند زمین‌ها را به نام خود نامیده بودند. ¹²انسان با همهٔ شکوهش پایدار نمی‌ماند؛ او همچون جانورانی است که هلاک می‌شوند. ¹³این است راهِ آنان که اعتمادی احمقانه دارند، و آنان که پس از ایشان می‌آیند و سخنانشان را می‌پسندند.

¹⁴همچون گوسفندان، سرنوشتشان گور است، و مرگ آنان را شبانی خواهد کرد. راستان بامدادان بر ایشان فرمان خواهند راند؛ بدن‌هایشان در گور خواهد پوسید، دور از خانه‌های باشکوهشان. ¹⁵اما پدر ما جان مرا از چنگ گور خواهد رهانید؛ او به‌یقین مرا نزد خود خواهد پذیرفت. ^a a v15 برخلاف توانگرانی که نمی‌توانند راه خود را از مرگ بخرند، مزمورسرا اعتماد دارد که پدر ما خودْ او را از گور خواهد رهانید و به حضور خویش خواهد برد.

¹⁶مترس آنگاه که کسی توانگر می‌شود، آنگاه که شکوه خانه‌اش فزونی می‌یابد، ¹⁷زیرا چون بمیرد، هیچ با خود نخواهد برد؛ شکوهش در پی او فرود نخواهد آمد. ¹⁸هرچند در زندگی خویش خود را خجسته می‌شمارد، و مردمان تو را می‌ستایند آنگاه که برای خود نیکی می‌کنی، ¹⁹او به نسل پدرانش خواهد پیوست، که دیگر هرگز نور را نخواهند دید. ²⁰انسان با همهٔ شکوهش، که فهم ندارد، همچون جانورانی است که هلاک می‌شوند.