Księga Psalmów 49

49 ¹Słuchajcie tego, wszystkie ludy; nadstawcie ucha, wszyscy mieszkańcy świata, ²zarówno prości, jak i dostojni, bogaci i ubodzy zarazem. ³Moje usta będą mówić mądrość, a rozmyślanie mego serca przyniesie zrozumienie. ⁴Nakłonię ucha ku przypowieści, przy dźwiękach liry wyjawię moją zagadkę. ⁵Czemu miałbym się lękać w dniach niedoli, gdy otacza mnie niegodziwość tych, którzy chcą mnie zgubić, ⁶tych, którzy ufają swojemu majątkowi i chlubią się swoim wielkim bogactwem? ⁷Zaiste, nikt nie zdoła wykupić swojego brata ani złożyć za niego okupu naszemu Ojcu, ⁸okup za życie jest zbyt drogi; żadna zapłata nigdy nie wystarczy, ⁹aby żył dalej na wieki i nie ujrzał grobu. ¹⁰Bo widzi, że nawet mądrzy umierają; głupi i bezrozumny tak samo giną i zostawiają swój majątek innym. ¹¹Ich groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem przez wszystkie pokolenia, choć nazywali krainy swoimi imionami. ¹²Człowiek, mimo swej wspaniałości, nie przetrwa; podobny jest do bydła, które ginie. ¹³Taka jest droga tych, którzy mają głupią pewność siebie, i tych po nich, którzy pochwalają ich słowa.

¹⁴Jak owce przeznaczeni są do grobu, a śmierć będzie ich pasła. Prawi będą panować nad nimi o poranku; ich ciała zetleją w grobie, z dala od ich wyniosłych domów. ¹⁵Ale nasz Ojciec wykupi moje życie z mocy grobu; na pewno weźmie mnie do siebie. ^a a v15 W przeciwieństwie do bogaczy, którzy nie mogą wykupić się od śmierci, psalmista ufa, że sam nasz Ojciec wyrwie go z grobu i weźmie go do swojej obecności.

¹⁶Nie bój się, gdy ktoś się bogaci, gdy wzrasta przepych jego domu, ¹⁷bo niczego nie zabierze, gdy umrze; jego przepych nie zstąpi za nim. ¹⁸Choć za życia uważa się za szczęśliwego — a ludzie cię chwalą, gdy dobrze sobie radzisz, ¹⁹dołączy do pokolenia swoich ojców, którzy już nigdy nie ujrzą światła. ²⁰Człowiek, mimo swej wspaniałości, który nie rozumie, podobny jest do bydła, które ginie.