Kasugihan Ora Bisa Tuku Dalan Mulih

Kanggo pemimpin lagu. Masmur anggitane bani Korah.

Cangkriman kanggo wong sugih lan wong mlarat padha: ora ana wong kang cukup sugih kanggo nebus sadulure saka pati. Wong pinter lan wong bodho padha ninggal bandhane kanthi cara kang padha. Pangarep-arepe juru masmur ana ing papan liya — Rama kita bakal mundhut dheweke marang Panjenengane.

Pasal 49.

Rungokna iki, he para bangsa kabeh; padha nilingna, kowe kabeh kang manggon ing jagad, dadia wong asor dadia wong luhur, wong sugih lan wong miskin padha bae. Cangkemku bakal ngucapake kawicaksanan; gagasaning atiku bakal nekakake pangreten. Aku bakal ngilengake kupingku marang bebasan; kanthi kecapi aku bakal mbabar cangkrimanku. Yagene aku kudu wedi nalika dina-dina ala teka, nalika pialane wong kang arep nyandhung aku ngepung aku, yaiku wong kang ngendelake kasugihane lan ngegungake bandhane kang akeh? Satemene ora ana wong kang bisa nebus sedulure utawa mbayar tebusan marang Rama kita kanggo wong iku, tebusan kanggo nyawa iku larang regane; ora ana bayaran kang bisa nyukupi, supaya wong iku bisa urip langgeng lan ora tau ndeleng kuburan. Awit dheweke weruh yen wong wicaksana uga mati; wong gemblung lan wong bodho padha tumpes, sarta ninggal kasugihane marang wong liya. Kuburane iku dadi omahe salawase, papan padunungane turun-temurun, sanadyan dheweke wis menehi jeneng marang tanah-tanah nganggo jenenge dhewe. Manungsa, sanadyan kaluhurane, ora langgeng; dheweke iku kaya kewan kang padha tumpes. Iki dalane wong kang pitayane gemblung, lan wong sapungkure kang mbenerake tembunge.

Kaya wedhus gembel, wong-wong mau katemtokake kanggo kuburan, lan pati bakal ngangon wong-wong mau. Wong jujur bakal ngereh dheweke ing wayah esuk; badane bakal rusak ana ing kuburan, adoh saka omahe kang megah. Nanging Rama kita bakal nebus nyawaku saka pangwasaning kuburan; Panjenengane mesthi bakal mundhut aku marang ngarsane. ^a

Aja wedi nalika ana wong dadi sugih, nalika kamulyaning omahe saya wuwuh, awit dheweke ora bakal nggawa apa-apa nalika mati; kamulyane ora bakal melu mudhun. Sanadyan ing sajroning urip dheweke ngaku awake kaberkahan— lan wong padha ngalembana kowe nalika kowe mbecikake awakmu dhewe, dheweke bakal nggabung karo golongane para leluhure, kang ora bakal ndeleng pepadhang maneh. Manungsa, sanadyan kaluhurane, kang ora duwe pangreten, iku kaya kewan kang padha tumpes.