ਜ਼ਬੂਰ 49

49 ¹ਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕੋ, ਇਹ ਸੁਣੋ; ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਭ, ਕੰਨ ਲਾਓ, ²ਭਾਵੇਂ ਨੀਵੇਂ ਹੋ ਭਾਵੇਂ ਉੱਚੇ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਕੰਗਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ। ³ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੁੱਧ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਮਝ ਲਿਆਵੇਗਾ। ⁴ਮੈਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਕੰਨ ਲਾਵਾਂਗਾ; ਬਰਬਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੁਝਾਰਤ ਖੋਲ੍ਹਾਂਗਾ। ⁵ਬੁਰੇ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਡਰਾਂ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਡੇਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬਦੀ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ⁶ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ? ⁷ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੇ ਲਈ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦਾ ਮੁੱਲ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ⁸ਜਾਨ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦਾ ਮੁੱਲ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਮ ਕਦੇ ਬਥੇਰਾ ਨਹੀਂ, ⁹ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ ਅਤੇ ਕਬਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੇ। ¹⁰ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧਵਾਨ ਵੀ ਮਰਦੇ ਹਨ; ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੇਸਮਝ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ¹¹ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਨ, ਪੀੜ੍ਹੀਓ-ਪੀੜ੍ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸੇਬੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਸਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ ਸਨ। ¹²ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ¹³ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਭਰੋਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

¹⁴ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹ ਕਬਰ ਲਈ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਏਗੀ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਗਲ ਜਾਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ। ¹⁵ਪਰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਕਬਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏਗਾ; ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ^a a v15 ਉਨ੍ਹਾਂ ਧਨਵਾਨਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਭਜਨਕਾਰ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।

¹⁶ਨਾ ਡਰ ਜਦ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧ ਜਾਵੇ, ¹⁷ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਮਰੇਗਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਉਹ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਉਹ ਦੇ ਮਗਰ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ¹⁸ਭਾਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੰਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ¹⁹ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਲੇਗਾ, ਜਿਹੜੇ ਫੇਰ ਕਦੇ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਗੇ। ²⁰ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਿਹੜਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।