چاپ شوی
کتاب

دولت ستا د کور لار نۀ شى اخستلے

د موسيقۍ د مشر دپاره. د قورح د بچو يو زبور.

یوه معما چې بډایو او غریبو دواړو ته وړاندې کېږي: هېڅوک دومره شتمن نه دی چې د خپل ورور فدیه ورکړي او له مرګه یې وژغوري. هوښیار او احمق دواړه خپلې پیسې په یو ډول پرېږدي. د زبور لیکونکي هیله بل ځای ده — زموږ پلار به هغه خپل ځان ته واخلي.

څپرکی 49.

اے ټولو قومونو، دا واورئ؛ اے په دُنيا کښې د اوسېدونکو ټولو خلقو، غوږ راکړئ، کمزورى او واکمن، دولتمند او غريب، ټول يو شان، زما خله به حِکمت وائى؛ زما د زړۀ سوچ به پوهه راوړى. زۀ به خپل غوږ متل ته واړوم؛ د ربات سره به خپله معما څرګنده کړم. کله چې د بدۍ ورځې راشى، نو زۀ ولې يرېږم، کله چې د هغه چا بدى مې راتاو کړى چې زما پښه نيول غواړى، هغه څوک چې په خپل دولت باندې اعتبار کوى او په خپلو ډېرو شتو فخر کوى؟ رښتيا دا ده چې هيڅوک خپل ورور نۀ شى خلاصولے او نۀ زمونږ پلار ته د هغۀ دپاره فديه ورکولے، د ژوند فديه ډېره قيمتى ده؛ هيڅ ادائګى به کافى نۀ وى، چې هغه دې تل ژوندے پاتې شى او قبر دې هيڅکله ونۀ ګورى. ځکه چې هغه ګورى چې عقلمند هم مرى؛ احمق او بې‌عقله دواړه يو شان هلاکيږى او خپل دولت نورو ته پرېږدى. د هغوئ قبرونه د تل دپاره د هغوئ کورونه دى، د نسل در نسل د هغوئ استوګنځائونه دى، اګر چې هغوئ خپل نومونه پر زمکو باندې کېښودل. اګر چې هغوئ خپل نومونه پر زمکو باندې کېښودل. اِنسان، سره د خپلې شان و شوکت، نۀ پاتې کيږى؛ هغه د هغو ځناورو په شان دے چې هلاکيږى. دا د هغه چا لار ده چې احمقانه اعتبار لرى، او د هغه چا چې د هغوئ نه پس د هغوئ خبرې مني.

د ګډو په شان هغوئ د قبر دپاره مقرر دى، او مرګ به يې شپون وى. صادقان به سحر وختى پرې حُکومت کوى؛ د هغوئ بدنونه به په قبر کښې خراب شى، د خپلو اوچتو کورونو نه لرې. خو زمونږ پلار به زما ژوند د قبر د طاقت نه خلاص کړى؛ هغه به مې يقيناً خپل طرف ته واخلى. a a v15 د هغه دولتمندو برعکس چې د مرګ نه د خلاصون لار نۀ شى اخستلے، زبور وئيونکے اعتبار لرى چې زمونږ پلار به پخپله هغه د قبر نه بچ کړى او خپل حضور ته به يې بوځى.

کله چې څوک دولتمند شى، نو مۀ يرېږه، کله چې د هغۀ د کور شان و شوکت زيات شى، ځکه چې کله هغه مړ شى، نو هيڅ به ورسره نۀ وړى؛ د هغۀ شان و شوکت به ورپسې نۀ ښکته کيږى. اګر چې تر څو هغه ژوندے وى، نو هغه ځان مبارک ګڼى.او خلق تا ستائى کله چې تۀ د ځان دپاره ښۀ کوې، هغه به د خپلو پلارونو نسل سره يو ځائ شى، چې هغوئ به بيا هيڅکله رڼا ونۀ ګورى. اِنسان، سره د خپلې شان و شوکت، چې پوهه نۀ لرى، د هغو ځناورو په شان دے چې هلاکيږى.