دولت ستا د کور لار نۀ شى اخستلے
د موسيقۍ د مشر دپاره. د قورح د بچو يو زبور.
یوه معما چې بډایو او غریبو دواړو ته وړاندې کېږي: هېڅوک دومره شتمن نه دی چې د خپل ورور فدیه ورکړي او له مرګه یې وژغوري. هوښیار او احمق دواړه خپلې پیسې په یو ډول پرېږدي. د زبور لیکونکي هیله بل ځای ده — زموږ پلار به هغه خپل ځان ته واخلي.
49 1اے ټولو قومونو، دا واورئ؛ اے په دُنيا کښې د اوسېدونکو ټولو خلقو، غوږ راکړئ، 2کمزورى او واکمن، دولتمند او غريب، ټول يو شان، 3زما خله به حِکمت وائى؛ زما د زړۀ سوچ به پوهه راوړى. 4زۀ به خپل غوږ متل ته واړوم؛ د ربات سره به خپله معما څرګنده کړم. 5کله چې د بدۍ ورځې راشى، نو زۀ ولې يرېږم، کله چې د هغه چا بدى مې راتاو کړى چې زما پښه نيول غواړى، 6هغه څوک چې په خپل دولت باندې اعتبار کوى او په خپلو ډېرو شتو فخر کوى؟ 7رښتيا دا ده چې هيڅوک خپل ورور نۀ شى خلاصولے او نۀ زمونږ پلار ته د هغۀ دپاره فديه ورکولے، 8د ژوند فديه ډېره قيمتى ده؛ هيڅ ادائګى به کافى نۀ وى، 9چې هغه دې تل ژوندے پاتې شى او قبر دې هيڅکله ونۀ ګورى. 10ځکه چې هغه ګورى چې عقلمند هم مرى؛ احمق او بېعقله دواړه يو شان هلاکيږى او خپل دولت نورو ته پرېږدى. 11د هغوئ قبرونه د تل دپاره د هغوئ کورونه دى، د نسل در نسل د هغوئ استوګنځائونه دى، اګر چې هغوئ خپل نومونه پر زمکو باندې کېښودل. اګر چې هغوئ خپل نومونه پر زمکو باندې کېښودل. 12اِنسان، سره د خپلې شان و شوکت، نۀ پاتې کيږى؛ هغه د هغو ځناورو په شان دے چې هلاکيږى. 13دا د هغه چا لار ده چې احمقانه اعتبار لرى، او د هغه چا چې د هغوئ نه پس د هغوئ خبرې مني.
14د ګډو په شان هغوئ د قبر دپاره مقرر دى، او مرګ به يې شپون وى. صادقان به سحر وختى پرې حُکومت کوى؛ د هغوئ بدنونه به په قبر کښې خراب شى، د خپلو اوچتو کورونو نه لرې. 15خو زمونږ پلار به زما ژوند د قبر د طاقت نه خلاص کړى؛ هغه به مې يقيناً خپل طرف ته واخلى. a a v15 د هغه دولتمندو برعکس چې د مرګ نه د خلاصون لار نۀ شى اخستلے، زبور وئيونکے اعتبار لرى چې زمونږ پلار به پخپله هغه د قبر نه بچ کړى او خپل حضور ته به يې بوځى.
16کله چې څوک دولتمند شى، نو مۀ يرېږه، کله چې د هغۀ د کور شان و شوکت زيات شى، 17ځکه چې کله هغه مړ شى، نو هيڅ به ورسره نۀ وړى؛ د هغۀ شان و شوکت به ورپسې نۀ ښکته کيږى. 18اګر چې تر څو هغه ژوندے وى، نو هغه ځان مبارک ګڼى.او خلق تا ستائى کله چې تۀ د ځان دپاره ښۀ کوې، 19هغه به د خپلو پلارونو نسل سره يو ځائ شى، چې هغوئ به بيا هيڅکله رڼا ونۀ ګورى. 20اِنسان، سره د خپلې شان و شوکت، چې پوهه نۀ لرى، د هغو ځناورو په شان دے چې هلاکيږى.