Mezmurlar 49

49 ¹Bunu dinleyin, ey bütün halklar; kulak verin, ey dünyada yaşayan herkes, ²hem sıradan hem soylu, zengin de yoksul da. ³Ağzım bilgelik sözleri söyleyecek; yüreğimin düşünceleri anlayış getirecek. ⁴Kulağımı bir özdeyişe vereceğim; lirle bilmecemi açıklayacağım. ⁵Kötü günler geldiğinde neden korkayım, beni tuzağa düşürmek isteyenlerin kötülüğü beni sardığında, ⁶servetlerine güvenenler, büyük zenginlikleriyle övünenler? ⁷Gerçekten hiç kimse kardeşini kurtaramaz, ya da onun için Babamız'a fidye ödeyemez, ⁸bir cana karşılık fidye pahalıdır; hiçbir ödeme asla yeterli olmaz, ⁹sonsuza dek yaşasın ve mezarı hiç görmesin diye. ¹⁰Çünkü görüyor ki bilgeler bile ölür; akılsız ve budala da yok olur ve servetlerini başkalarına bırakır. ¹¹Mezarları sonsuza dek onların evleridir, kuşaklar boyu konutlarıdır, topraklara kendi adlarını vermiş olsalar da. ¹²İnsan, bütün görkemine karşın kalıcı değildir; yok olup giden hayvanlara benzer. ¹³Bu, budalaca kendine güvenenlerin yolu, ve onların ardından sözlerini onaylayanların yolu.

¹⁴Koyunlar gibi ölüler diyarına yazgılıdırlar, ölüm onların çobanı olacak. Sabahleyin doğrular onlara egemen olacak; bedenleri, görkemli evlerinden uzakta, mezarda çürüyecek. ¹⁵Ama Babamız canımı ölüler diyarının gücünden kurtaracak; beni kesinlikle kendi yanına alacak. ^a a v15 Ölümden kurtuluşu satın alamayan zenginlerin aksine, mezmur yazarı Babamız'ın kendisini mezardan kurtaracağına ve kendi huzuruna alacağına güvenir.

¹⁶Biri zenginleştiğinde korkma, evinin görkemi arttığında; ¹⁷çünkü öldüğünde hiçbir şey götüremeyecek; görkemi ardından inmeyecek. ¹⁸Yaşarken kendini mutlu saysa da —ve kendine iyi baktığında insanlar seni över— ¹⁹yine de atalarının kuşağına katılacak, onlar ki bir daha asla ışığı görmeyecek. ²⁰İnsan, bütün görkemine karşın anlayıştan yoksundur, yok olup giden hayvanlara benzer.