زبور 49 FHB Father's Heart Bible™

49 ¹اي سڀ قومون، هي ٻڌو؛ اي دنيا جا سڀ رهاڪو، ڪن ڏيو، ²ننڍا ۽ وڏا، امير ۽ غريب، سڀيئي. ³منهنجو وات حڪمت جون ڳالهيون ڪندو؛ منهنجي دل جو غور سمجھ پيدا ڪندو. ⁴آءٌ پنهنجو ڪن ڪنهن چوڻيءَ ڏانهن جهڪائيندس؛ بربط سان پنهنجو معمو کولي ٻڌائيندس. ⁵جڏهن بڇڙا ڏينهن ايندا، جڏهن مون کي ڦاسائڻ وارن جي بڇڙائي مون کي گهيري ۾ آڻيندي، تڏهن آءٌ ڇو ڊڄان؟ ⁶جيڪي پنهنجي دولت تي ڀروسو ڪن ٿا ۽ پنهنجي وڏي مال ملڪيت تي فخر ڪن ٿا؟ ⁷حقيقت ۾ ڪوبہ ماڻهو پنهنجي ڀاءُ کي ڇڏائي نہ ٿو سگهي، يا سندس لاءِ اسان جي پيءُ کي فديو ڏئي نہ ٿو سگهي، ⁸جان جو فديو ڏاڍو مهانگو آهي؛ ڪابہ ادائگي ڪڏهن بہ ڪافي ناهي، ⁹تہ جيئن هو هميشه جيئرو رهي ۽ قبر کي ڪڏهن نہ ڏسي. ¹⁰ڇاڪاڻ تہ هو ڏسي ٿو تہ ڏاها بہ مري ٿا؛ بيوقوف ۽ نادان بہ هڪجهڙائيءَ سان تباهه ٿين ٿا ۽ پنهنجي دولت ٻين لاءِ ڇڏي وڃن ٿا. ¹¹سندن قبرون سندن گهر آهن هميشه لاءِ، سڀني نسلن تائين سندن رهڻ جون جايون، جيتوڻيڪ هنن زمينن کي پنهنجن نالن سان سڏيو هو. ¹²انسان پنهنجي شان شوڪت جي باوجود قائم نہ ٿو رهي؛ هو انهن جانورن جهڙو آهي جيڪي فنا ٿين ٿا. ¹³هي انهن جو رستو آهي جن کي بيوقوفاڻو ڀروسو آهي، ۽ انهن کان پوءِ وارن جو بہ جيڪي سندن ڳالهيون پسند ڪن ٿا.

¹⁴رڍن وانگر هو قبر لاءِ مقرر ٿيل آهن، ۽ موت سندن ڌنار ٿيندو. صبح جو سڌا ماڻهو مٿن حڪمراني ڪندا؛ سندن جسم قبر ۾ ڳري ويندا، سندن عاليشان گهرن کان پري. ¹⁵پر اسان جو پيءُ منهنجي جان کي قبر جي طاقت کان ڇڏائيندو؛ هو ضرور مون کي پاڻ وٽ کڻي ويندو. ^a a v15 امير ماڻهن جي برعڪس، جيڪي موت کان ڇوٽڪارو خريد ڪري نہ ٿا سگهن، زبور نويس کي ڀروسو آهي تہ اسان جو پيءُ پاڻ کيس قبر کان بچائيندو ۽ پنهنجي حضور ۾ وٺي ويندو.

¹⁶جڏهن ڪو ماڻهو مالدار ٿئي، جڏهن سندس گهر جي شان وڌي، تڏهن نہ ڊڄ، ¹⁷ڇاڪاڻ تہ جڏهن هو مرندو تڏهن ڪجهه بہ نہ کڻي ويندو؛ سندس شان ساڻس گڏ هيٺ نہ ويندو. ¹⁸جيتوڻيڪ جيئري هو پاڻ کي برڪت وارو ٿو سمجهي—۽ جڏهن تون پنهنجي لاءِ چڱو ڪرين ٿو تہ ماڻهو تنهنجي ساراهه ڪن ٿا، ¹⁹تہ بہ هو پنهنجن ابن ڏاڏن جي نسل سان وڃي ملندو، جيڪي وري ڪڏهن روشني نہ ڏسندا. ²⁰انسان پنهنجي شان شوڪت جي باوجود، جيڪو سمجھ نہ ٿو رکي، انهن جانورن جهڙو آهي جيڪي فنا ٿين ٿا.