پيءُ عدالت قائم ڪرڻ لاءِ سڏ ڪري ٿو
آسف جو زبور.
اسان جو پيءُ عدالت ڪري ٿو ۽ پنهنجي ئي قوم خلاف شاهدي ڏئي ٿو. سندس شڪايت قربانين جي گھٽتائي نه آهي — هر جيئري جانور جو مالڪ ته هو آهي — پر انهن ماڻهن جي عبادت آهي جيڪي سندس عهد پڙهن ٿا ۽ چورن سان گڏ ڊوڙن ٿا. هو شڪرگذاري ۽ بدليل واٽ ٿو گهري.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 5, 7–23
50 1زورآور، اسان جو پيءُ ڳالهايو آهي؛ زمين کي سج اڀرڻ کان وٺي سج لهڻ تائين سڏيائين. 2ڪمال حسن واري صيون مان اسان جو پيءُ چمڪي نڪري ٿو. 3اسان جو پيءُ ايندو ۽ چپ نہ رهندو؛ سندس اڳيان باهه ڀسم ڪري ٿي، ۽ چوڌاري سخت طوفان آهي. 4هو مٿئين آسمان کي ۽ زمين کي بہ سڏي ٿو، تہ جيئن پنهنجي قوم جو انصاف ڪري.
5”منهنجن وفادارن کي، جن قرباني ڏيئي مون سان عهد ڪيو، مون وٽ گڏ ڪريو.“
6آسمان سندس سچائي ظاهر ڪن ٿا، ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ پاڻ منصف آهي. a a v6 سلاه هڪ عبادتي يا موسيقيءَ جو نشان آهي، جيڪو غالباً وقفي يا وچ واري ساز ڏانهن اشارو ڪري ٿو؛ ان جو صحيح مطلب پڪو ناهي.
7”اي منهنجي قوم، ٻڌ تہ آءٌ ڳالهايان؛ اي اسرائيل، آءٌ تو خلاف شاهدي ڏيندس: آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان. 8تنهنجين قربانين جي ڪري آءٌ تو کي ملامت نہ ٿو ڪريان؛ تنهنجيون ساڙڻ واريون قربانيون سدائين منهنجي اڳيان آهن. 9آءٌ تنهنجي گھر مان نہ ڍڳو وٺندس، نہ وري تنهنجي واڙن مان ٻڪرا. 10ڇاڪاڻ تہ جنگل جو هر جانور منهنجو آهي، ۽ هزار ٽڪرين تي جا ڍور بہ. 11جبلن جي هر پکيءَ کي آءٌ ڄاڻان ٿو، ۽ ٻنيءَ ۾ هلندڙ سڀ ڪجھ منهنجو آهي. 12جيڪڏهن مون کي بک لڳي هجي ها تہ تو کي نہ ٻڌايان ها، ڇاڪاڻ تہ دنيا ۽ ان ۾ جيڪي آهي سو منهنجو آهي. 13ڇا آءٌ ڍڳن جو گوشت کائيندو آهيان يا ٻڪرن جو رت پيئندو آهيان؟‘
14”مون لاءِ شڪرگذاريءَ جي قرباني پيش ڪر، ۽ سڀ کان مٿانهين سان ڪيل پنهنجيون منتون پوريون ڪر. b b v14 ’شڪرگذاريءَ جي قرباني‘ هڪ پنهنجي خوشيءَ سان ڏنل قرباني هئي، جيڪا شڪرگذار عبادت طور هيڪل ۾ پيش ڪئي ويندي هئي. 15مصيبت ۾ مون کي پڪار؛ آءٌ تو کي ڇڏائيندس، ۽ تون مون کي عزت ڏيندين.‘
16”پر بڇڙن کي اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ ’تو کي منهنجا حڪم ٻڌائڻ جو، يا پنهنجي چپن سان منهنجي عهد جي ڳالهه ڪرڻ جو ڪهڙو حق آهي؟ 17تون تاديب کان نفرت ڪرين ٿو ۽ منهنجا ڪلام پٺ پويان اڇلي ڇڏين ٿو. 18جڏهن تون چور کي ڏسين ٿو تڏهن ساڻس شامل ٿي وڃين ٿو، ۽ زناڪارن سان گڏ ڊوڙين ٿو. 19تون پنهنجو وات برائيءَ ۾ لڳائين ٿو، ۽ تنهنجي زبان ٺڳي ٻُڻي ٿي. 20تون ويهي پنهنجي ڀاءُ جي خلاف ڳالهائين ٿو؛ پنهنجي ئي ماءُ جي پٽ کي بدنام ڪرين ٿو. 21اهي ڪم تو ڪيا ۽ آءٌ چپ رهيس؛ تو سمجھيو تہ آءٌ بلڪل تو جهڙو آهيان. پر هاڻي آءٌ تو کي ملامت ٿو ڪريان، ۽ الزام تنهنجين اکين اڳيان رکان ٿو.‘
22”اي مون کي وسارڻ وارا، هاڻي اها ڳالهه سمجھ، نہ تہ آءٌ تو کي چيري ڇڏيندس ۽ ڇڏائڻ وارو ڪوبہ نہ هوندو. 23جيڪو شڪرگذاريءَ جي قرباني آڻي ٿو سو مون کي عزت ڏئي ٿو؛ ۽ جيڪو سڌي واٽ تي قائم رهي ٿو تنهن کي آءٌ پنهنجي نجات ڏيکاريندس.“
