ሃብቲ ናብ ገዛ ዝወስድ መንገዲ ኽትዕድግ ኣይትኽእልን

ንመራሕ ዜማ። መዝሙር ደቂ ቆሬ።

ንሃብታምን ንድኻን ማዕረ ዝቐርብ ሕንቅሕንቅሊት፦ ሓደኳ ንሓዉ ኻብ ሞት ክቤዝዎ ዝኣክል ሃብቲ የብሉን። እቲ ጠቢብን እቲ ዓሻን ብሓደ ኣገባብ ገንዘቦም ይገድፉ። ተስፋ እቲ ዘማሪ ኣብ ካልእ እዩ — ኣቦና ናብ ርእሱ ክወስዶ እዩ።

ምዕራፍ 49።

ኣቱም ኵሎም ህዝብታት፥ እዙይ ስምዑ፤ ኣቱም ኣብ ዓለም እትነብሩ ዅልኻትኩም፥ ፅን በሉ፥ ትሑታትን ልዑላትን፥ ሃብታምን ድኻን ማዕረ። ኣፈይ ጥበብ ክዛረብ እዩ፤ ኣስተንትኖ ልበይ ድማ ምስትውዓል ከምፅእ እዩ። እዝነይ ናብ ምስላ ከዘንብል እየ፤ ሕንቅሕንቅሊተይ ድማ በገና ሒዘ ክገልፅ እየ። ክፉእ መዓልቲታት ኣብ ዝመፅኣሉ፥ ክፍኣት እቶም ዘዐንቅፉኒ ኣብ ዝኸበኒ፥ ስለ ምንታይ እፈርሕ፥ እቶም ብሃብቶም ዝተኣማመኑ፥ በቲ ብዙሕ ሃብቶም ዝምከሑ? ብሓቂ ሓደኳ ንሓዉ ክቤዝዎ ኣይኽእልን፥ ንኣቦና ከዓ ቤዛ ነፍሱ ኽኸፍለሉ ኣይኽእልን፥ ቤዛ ነፍሲ ኽቡር እዩ፤ ዝኾነ ክፍሊት ከቶ ኣይኣክልን፥ ንሱ ንዘለኣለም ምእንቲ ኽነብር፥ መቓብር ከዓ ፈፂሙ ምእንቲ ኸይርኢ። ጠቢባን እኳ ኸም ዝሞቱ ይርኢ እዩ፤ ዓሻን ዘየስተውዕልን ማዕረ ይጠፍኡ፥ ሃብቶም ድማ ንኻልኦት ይገድፉ። መቓብሮም ንዘለኣለም ገዝኦም እዩ፥ ማሕደራቶም ድማ ንውሉድ ወለዶ እዩ፥ ንምድሮም ብስም ርእሶም እኳ እንተ ሰመይዋ። ሰብ ምስ ኵሉ ግርማኡ ኣይነብርን፤ ከምቲ ዝጠፍእ እንስሳ እዩ። እዝ መንገዲ እቶም ዓሻ ትብዓት ዘለዎም፥ ናይቶም ዝስዕብዎምን ዘረባኦም ዝቕበሉን ድማ እዩ።

ከም ኣባጊዕ ንመቓብር ተመዲቦም፥ ሞት ድማ ክጓስዮም እዩ። ቅኑዓት ኣብ ንግሆ ኪገዝእዎም እዮም፤ ሰብነቶም ካብ ልዑል ገዝኦም ርሒቑ፥ ኣብ መቓብር ክበሊ እዩ። ኣቦና ግና ንነፍሰይ ካብ ሓይሊ መቓብር ክቤዝዋ እዩ፤ ብርግፅ ናብ ርእሱ ኽወስደኒ እዩ። ^a

ሓደ ሰብ ኣብ ዝህብትመሉ ኣይትፍራሕ፥ ግርማ ገዛኡ ኣብ ዝውስኸሉ፥ ገለ እኳ ኣይወስድን እዩ እሞ፥ ምስ ዝመውት፥ ግርማኡ ኣይስዕቦን እዩ። ብህይወቱ እንተሎ ንርእሱ ብፁእ እኳ እንተ ቖፀረ፥ ሰባት ድማ ንገዛእ ርእስኻ ፅቡቕ ምስ ገበርካ ይውድሱኻ፥ ናብ ወለዶ ኣቦታቱ ክኸይድ እዩ፥ ንሳቶም ድማ ፈፂሞም ብርሃን ኣይክርእዩን እዮም። ሰብ ምስ ኵሉ ግርማኡ ዘየስተውዕል፥ ከምቲ ዝጠፍእ እንስሳ እዩ።