جامعه 10

10 ¹مگسان مرده روغنِ عطرساز را بدبو و فاسد می‌سازند؛ پس اندکی حماقت بر حکمت و حرمت سنگینی می‌کند. ²دلِ مرد حکیم به راستِ او متمایل است، اما دلِ احمق به چپِ او. ³حتی آنگاه که احمق در راه گام برمی‌دارد، عقلش کم است، و به همه نشان می‌دهد که احمق است. ⁴اگر خشمِ حاکم بر تو برافروخته شود، جایگاهِ خود را ترک مکن، زیرا آرامش خطاهای بزرگ را فرو می‌نشاند.

⁵شرّی هست که زیرِ آفتاب دیده‌ام، از آن‌گونه خطاها که از حاکم سر می‌زند: ⁶حماقت در بسیاری از مقام‌های بلند نشانده می‌شود، حال آنکه توانگران در جایگاه‌های پست می‌نشینند. ⁷غلامان را بر اسب دیده‌ام، و امیران را همچون غلامان پیاده روان. ⁸آن که چاهی می‌کَند، خود در آن می‌افتد، و آن که دیوار را می‌شکافد، مار او را می‌گزد. ⁹آن که سنگ‌ها را از کان می‌بُرد، از آنها آسیب می‌بیند، و آن که هیزم می‌شکافد، از آنها در خطر است. ¹⁰اگر تبر کُند باشد و دَمَش تیز نشده باشد، باید نیروی بیشتری به کار بری؛ اما حکمت به کامیابی می‌انجامد.

¹¹اگر مار پیش از افسون شدن بگزد، افسونگر را سودی نیست. ¹²سخنانِ مرد حکیم او را مقبول می‌سازد، اما لبانِ احمق او را می‌بلعد. ¹³آغازِ سخنانش حماقت است، و پایانِ گفتارش دیوانگیِ شریرانه. ¹⁴با این همه، احمق پیوسته سخن می‌گوید. هیچ‌کس نمی‌داند چه پیش خواهد آمد، و کیست که بتواند بگوید پس از او چه رخ خواهد داد؟

¹⁵احمقان با کارِ خویش خود را فرسوده می‌کنند، زیرا حتی راهِ شهر را نمی‌دانند. ¹⁶وای بر تو، ای سرزمین، آنگاه که پادشاهت کودکی باشد و امیرانت بامدادان بزم آرایند. ¹⁷خوشا به حالِ تو، ای سرزمین، آنگاه که پادشاهت پسرِ نجیب‌زادگان باشد و امیرانت در وقتِ مناسب بزم آرایند—برای نیرو، و نه برای مستی. ¹⁸بر اثرِ تنبلی، تیرهای سقف فرو می‌نشیند، و از دستانِ بیکار، خانه چکه می‌کند. ¹⁹نان برای خنده ساخته می‌شود، و شراب زندگی را شادمان می‌سازد، و پول پاسخگوی همه‌چیز است. ²⁰پادشاه را حتی در اندیشه‌هایت لعنت مکن، و توانگر را حتی در خوابگاهت لعنت مکن، زیرا پرنده‌ای از آسمان سخنانت را خواهد برد، و بالداری آنچه را می‌گویی باز خواهد گفت.