جامعه 11

11 ¹نان خود را بر آب‌ها بیفکن، زیرا پس از روزهای بسیار آن را باز خواهی یافت. ²بهره‌ای به هفت تن، حتی به هشت تن بده، زیرا نمی‌دانی چه بلایی بر زمین خواهد آمد. ³اگر ابرها پر باشند، باران را بر زمین فرو می‌ریزند؛ و اگر درختی به سوی جنوب یا به سوی شمال بیفتد، در همان جایی که می‌افتد، همان‌جا خواهد ماند. ⁴هر که باد را می‌پاید هرگز نخواهد کاشت، و هر که ابرها را می‌نگرد هرگز درو نخواهد کرد.

⁵همان‌گونه که راه باد را نمی‌دانی، و نمی‌دانی چگونه استخوان‌ها در رحم زن باردار شکل می‌گیرند، همچنین نمی‌توانی کار خدا را که سازندهٔ همه‌چیز است، بدانی.

⁶بامدادان تخم خود را بکار، و شامگاهان دست خود را از کار باز مدار، زیرا نمی‌دانی کدام‌یک کامیاب خواهد شد—این یا آن—یا آیا هر دو به‌یکسان نیکو خواهند بود.

روشنایی شیرین است

⁷روشنایی شیرین است، و برای چشمان، دیدنِ آفتاب دلپذیر است.

⁸پس اگر کسی سال‌های بسیار زندگی کند، بگذار در همهٔ آن‌ها شادی کند؛ اما بگذار روزهای تاریکی را به یاد آورد، زیرا بسیار خواهند بود. هر آنچه می‌آید، گذراست.

⁹ای جوان، در جوانی خود شادی کن، و بگذار دلت در روزهای جوانی‌ات تو را شادمان سازد. در راه‌های دلت و در آنچه چشمانت می‌بیند گام بردار؛ اما بدان که خدا برای همهٔ این چیزها تو را به داوری خواهد کشانید.

¹⁰پس دلتنگی را از دل خود دور کن، و درد را از تن خویش به‌سو بگذار، زیرا جوانی و سپیده‌دمِ زندگی گذراست.