ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੀ ਪੋਥੀ 11

11 ¹ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਉਹ ਫਿਰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ। ²ਸੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਸਗੋਂ ਅੱਠਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜੀ ਬਿਪਤਾ ਆ ਪਵੇ। ³ਜੇ ਬੱਦਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਓਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਥਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਿਆ ਰਹੇਗਾ। ⁴ਜਿਹੜਾ ਪੌਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੀਜੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਢੇਗਾ।

⁵ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੌਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਗਰਭਵਤੀ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

⁶ਸਵੇਰੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਬੀਜ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਵਿਹਲਾ ਨਾ ਰਹਿਣ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਸਫ਼ਲ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹ ਜਾਂ ਉਹ—ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਚੰਗੇ ਨਿਕਲਣਗੇ।

ਚਾਨਣ ਮਿੱਠਾ ਹੈ

⁷ਚਾਨਣ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਸੁਖਦਾਈ ਹੈ।

⁸ਸੋ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵਰ੍ਹੇ ਜੀਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਨਾਵੇ; ਪਰ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਹ ਬਹੁਤ ਹੋਣਗੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਢਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

⁹ਹੇ ਜੁਆਨ, ਆਪਣੀ ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਨਾ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਆਪਣੀ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ; ਪਰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੈਨੂੰ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ।

¹⁰ਸੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਖਿਝ ਕੱਢ ਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੁਆਨੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਢਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।