Roti ing Sandhuwuring Banyu

Kintunen rotimu ing sadhuwuring banyu lan para-paraen bageanmu marang akèh wong, awit kowe ora bisa ngerti bilai apa kang bakal teka. Sapa kang ngematake angin ora bakal nyebar wiji. Nyebara wiji esuk lan sore, nyenengana pepadhang, elinga marang dina-dina peteng kang bakal teka, lan ngertia yen Allah bakal ngadili mangsa nommu.

Pasal 11.

Uncalna rotimu ing sandhuwuring banyu, awit sawuse pirang-pirang dina kowe bakal nemokake maneh. Wenehana panduman marang wong pitu, malah marang wong wolu, awit kowe ora ngerti bilai apa kang bakal tumeka ing bumi. Yen mendhung wis kebak, banjur ngesokake udan ing bumi; lan yen ana wit tumbang ngidul utawa ngalor, ing panggonan tibane, ing kono iku bakal gumlethak. Sing sapa nyawang angin, bakal ora tau nyebar, lan sing sapa niteni mendhung, bakal ora tau ngeneni.

Kayadene kowe ora ngerti dalane angin, utawa kepriye balung ketata ing kandhutan wong wadon kang ngandheg, mangkono uga kowe ora bisa ngerti pakaryane Gusti Allah, kang nitahake samubarang kabeh.

Nyebara wijimu ing wayah esuk, lan ing wayah sore aja nganti tanganmu lerem, awit kowe ora ngerti endi kang bakal dadi—iki apa iku—utawa apa loro-lorone padha becike.

Pepadhang Iku Manis

Pepadhang iku manis, lan nyenengake tumraping mripat ndeleng srengenge.

Dadi yen wong urip pirang-pirang taun, kareben dheweke bungah ing kabeh iku mau; nanging kareben dheweke eling marang dina-dina pepeteng, awit iku bakal akeh cacahe. Samubarang kang teka iku mung sawetara.

Bungaha, heh wong nom, ing wektu enommu, lan kareben atimu menehi kabungahan marang kowe ing dina-dina enommu. Lumakua manut dalane atimu lan manut apa kang dideleng mripatmu; nanging ngertia yen marga saka kabeh prakara iki Gusti Allah bakal ngadili kowe.

Mulane buwangen rasa serik saka atimu, lan singkirna lara saka badanmu, awit mangsa enom lan wiwitaning urip iku mung sawetara.