Elinga marang Panjenengane ing Mangsa Enommu
Elinga marang Kang Nitahake kowe nalika kowe isih enom, sadurunge badan alon-alon ringkih, para jaga padha gumeter, cendhela padha peteng, klenthing pecah, lan lebu bali marang bumi sarta roh bali marang Allah. Samubarang iku sakedhep; nanging wedia marang Allah lan netepana dhawuh-dhawuhe. Saben panggawe kang kasimpen bakal diadili.
12 1Elinga marang Kang nitahake kowe ing mangsa enommu, sadurunge tekane dina-dina kasusahan lan nyedhake taun-taun kang bakal kokucapake: “Aku ora rumangsa seneng marang taun-taun iku,” 2sadurunge srengenge lan pepadhang lan rembulan lan lintang-lintang padha surem, sarta mendhunge bali maneh sawuse udan; 3ing dina nalika para panjaga omah padha gumeter, lan wong-wong kang rosa padha mbungkuk, lan para wong wadon kang nggiling padha leren amarga mung kari sithik kang kari, lan kang padha ngintip saka jendhela padha surem; a a v3 Ayat-ayat iki minangka gegambaran kang dawa kanthi basa endah bab badan kang saya ringkih ing mangsa tuwa lan sumedhote ajal — tangan kang gumeter, awak kang mbungkuk, untu kang coplok, lan mripat kang saya surem. 4nalika lawang-lawang kang madhep dalan padha ditutup lan swarane panggilingan saya lirih; nalika wong tangi marga swarane manuk, lan sakabehe putri kidung padha dadi lirih; 5nalika wong padha wedi marang panggonan kang dhuwur, lan pigiris ngadhang ing dalan; nalika wit badam padha kembang, lan walang nggered awake, lan pepinginan sirna—amarga manungsa lunga menyang omahe kang langgeng, lan para wong kang padha nangisi mlaku-mlaku ing dalan; 6sadurunge tali salaka pedhot, utawa bokor mas remuk, utawa kendhi pecah ing tuk, utawa kerekan rusak ing sumur, 7lan lebu bali menyang bumi kaya maune, lan nyawa bali marang Gusti Allah kang wis maringake. 8“Ora langgeng babar pisan,” kandhane Sang Guru. “Samubarang kabeh ora langgeng.”
Kaprigelane Sang Guru
9Sang Guru iku wicaksana, sarta uga mulang kawruh marang wong akeh—kanthi nimbang, nliti, lan nata bebasan akeh. 10Sang Guru ngudi nggoleki tembung-tembung kang nyenengake, lan apa kang ditulis iku jujur lan bener. 11Tembung-tembung wicaksana iku kaya cocogan; bebasan kang kaklumpukake, kaya paku kang katancepake kukuh—kaparingake dening Pangon kang siji. 12Saliyane iku kabeh, anakku, elinga marang pepeling iki: gawe buku akeh iku ora ana enteke, lan sinau kang kakehan gawe sayahe badan.
13Pungkasane prakara iki, sawise kabeh dirungokake: wedia marang Gusti Allah, lan netepana dhawuh-dhawuhe—iki kuwajibane manungsa sakabehe. b b v13 Kitab Kohelet ditutup ing panggonan kang padha karo wiwitane — Kohelet ngandhakake bab Gusti Allah kanthi cara kang adoh, kaya wong kang nggoleki “ing sangisore srengenge.” Gusti Yesus rawuh kanggo nyedhakake Rama kita (Yokanan 14:9). 14Awit Gusti Allah bakal ngadili saben panggawe, kalebu samubarang kang sinamun, apa iku becik utawa ala.