Księga Koheleta 12

12 ¹Pamiętaj o swoim Stwórcy w dniach swojej młodości, zanim nadejdą dni niedoli i nie zbliżą się lata, o których powiesz: „Nie znajduję w nich upodobania”, ²zanim zaćmią się słońce i światło, i księżyc, i gwiazdy, a chmury powrócą po deszczu; ³w dniu, gdy zadrżą stróże domu, a silni mężczyźni się pochylą, i ustaną kobiety mielące, bo tak niewiele ich pozostało, a te, które wyglądają przez okna, pociemnieją; ^a a v3 Te wersety są rozbudowanym poetyckim obrazem ciała słabnącego na starość i zbliżającej się śmierci — drżących rąk, pochylonej postaci, utraconych zębów i gasnących oczu. ⁴gdy zamkną się drzwi na ulicę i ścichnie odgłos mielenia; gdy człowiek wstaje na głos ptaka, a wszystkie córki pieśni przycichną; ⁵gdy boją się wysokości i strachy czyhają na drodze; gdy zakwita drzewo migdałowe, a szarańcza wlecze się z trudem i gaśnie pożądanie — bo człowiek odchodzi do swojego wiecznego domu, a żałobnicy krążą po ulicach; ⁶zanim zerwie się srebrny sznur, albo stłucze się złocista czasza, albo rozbije się dzban u źródła, albo złamie się koło u studni, ⁷a proch wróci do ziemi, tak jak był, a duch wróci do Boga, który go dał. ⁸„Zupełnie ulotne” — mówi Nauczyciel. „Wszystko jest ulotne”.

Sztuka Nauczyciela

⁹Nauczyciel był mądry i uczył lud poznania — ważył, badał i układał wiele przysłów. ¹⁰Nauczyciel starał się znaleźć słowa miłe, a to, co napisał, było prawe i prawdziwe. ¹¹Słowa mądrych są jak ościenie, a zebrane przysłowia jak mocno wbite gwoździe — dane przez jednego Pasterza. ¹²Ponadto, synu mój, strzeż się: pisaniu wielu ksiąg nie ma końca, a wiele nauki wyczerpuje ciało.

¹³Koniec rzeczy, wszystko już wysłuchane: bój się Boga i przestrzegaj jego przykazań — to jest cały obowiązek człowieka. ^b b v13 Księga Kaznodziei kończy się tam, gdzie się zaczęła — Kohelet mówi o Bogu w odległym tonie kogoś, kto szuka „pod słońcem”. Jezus przychodzi, aby przybliżyć nam naszego Ojca (Jan 14,9). ¹⁴Bo Bóg przywiedzie na sąd każdy czyn, wraz z każdą rzeczą ukrytą, czy dobrą, czy złą.