Sing Inget ka Mantenna dina Mangsa Ngora
Inget ka Nu Nyiptakeun anjeun nalika masih ngora, samemeh awak lalaunan ruksak, panjaga ngageter, jandéla jadi poék, kendi peupeus, sarta lebu mulang ka taneuh jeung roh mulang ka Allah. Sagalana samentara; tapi sieun ka Allah jeung tumut kana parentah-parentah-Na. Unggal kalakuan anu disumputkeun bakal dihukum.
12 1Sing inget ka Nu Nyiptakeun maneh dina mangsa ngora, samemeh datang poe-poe karerepet jeung nyampeurna taun-taun nu bakal disebut ku maneh, “Teu aya pikabungaheunana,” 2samemeh panonpoe, cahaya, bulan, jeung bentang-bentang jadi poek, sarta mega marulang deui sanggeus hujan; 3dina poe nalika para panjaga imah ngadégdég, jeung para jalma rongkah marungkuk, jeung awewe-awewe anu ngagiling eureun pedah ngan kari saeutik nu nyesa, sarta nu neuteup tina jandela jadi poek; a a v3 Ayat-ayat ieu mangrupa gambaran sajak anu panjang ngeunaan awak nu geus teu walakaya dina mangsa kolot sarta nyampeurna ajal — leungeun nu ngadégdég, awak nu bengkung, huntu nu geus runtuh, jeung panon nu geus lamur. 4nalika panto-panto nu muka ka jalan geus ditutup sarta sora panggilingan beuki laun; nalika jalma hudang ku sora manuk, jeung sakabeh putri kakawihan jadi laun; 5nalika maranehna sieun ku nu luhur, sarta pikasieuneun ngajeublag di jalan; nalika tangkal badam kembangan, jeung simeut ngarayap bangun beurat, sarta sagala kahayang leungit—sabab manusa indit ka imah langgengna, jeung nu midangdam ngurilingan jalan; 6samemeh tali perak pegat, atawa pinggan emas peupeus, atawa kendi ancur deukeut sumber cai, atawa roda di sumur rempak, 7sarta lebu balik deui ka taneuh saperti asalna, jeung roh mulang ka Allah anu maparinkeunana. 8“Sia-sia kabina-bina,” saur Sang Guru. “Sagala rupa teh sia-sia.”
Kaparigelan Sang Guru
9Sang Guru teh wijaksana, sarta ngawurukkeun pangaweruh ka jalma rea—nalungtik, maluruh, sarta nyusun loba paribasa. 10Sang Guru neangan kekecapan nu matak resep, sarta naon anu ditulisna teh bener tur jujur. 11Omongan nu wijaksana teh lir cocooan; paribasa nu dikumpulkeun, lir paku nu dipageuhkeun—paparin ti hiji Pangangon. 12Salian ti eta, anaking, sing ati-ati: nyieun loba buku teh taya eureunna, sarta loba teuing diajar matak capeeun awak.
13Ahir tina sagala perkara, sanggeus kabeh kadenge: sing sieun ku Allah, jeung tumut kana parentah-Na—ieu teh sakabeh kawajiban manusa. b b v13 Kitab Pandita ditutup di tempat mimitina — Qoheleth nyarita ngeunaan Allah dina nada nu anggang, saperti jalma anu keur neangan “di handapeun panonpoe.” Yesus sumping pikeun ngadeukeutkeun Rama urang (Yohanes 14:9). 14Sabab Allah bakal nangtoskeun hukuman kana unggal kalakuan, kaasup sagala perkara nu disumputkeun, boh nu hade boh nu goreng.