جوانيءَ ۾ کيس ياد ڪر

جوانيءَ ۾ پنهنجي خالق کي ياد رک، ان کان اڳ جو جسم آهستي آهستي ڪمزور ٿئي — ڏڪندڙ نگهبان، اونداهيون دريون، ڀڳل گهڙو — ۽ مٽي ٻيهر زمين ڏانهن ۽ روح خدا ڏانهن موٽي. سڀ ڪجهه فاني آهي؛ تڏهن به خدا کان ڊڄ ۽ سندس حڪمن تي هل. هر لڪل ڪم جو انصاف ٿيندو.

باب 12.

پنهنجي جوانيءَ جي ڏينهن ۾ پنهنجي خالق کي ياد ڪر، ان کان اڳ جو مصيبت جا ڏينهن اچن ۽ اهي سال ويجها اچن جن بابت تون چوندين تہ ”مون کي انهن ۾ ڪو سک ناهي،“ ان کان اڳ جو سج ۽ روشني ۽ چنڊ ۽ تارا اونداها ٿي وڃن، ۽ مينهن کان پوءِ بادل وري موٽي اچن؛ انهيءَ ڏينهن جڏهن گھر جا نگهبان ڏڪندا، مضبوط ماڻهو جھڪي پوندا، اٽو پيهندڙ عورتون ٿورڙيون رهجي وڃڻ ڪري ڪم ڇڏي ويهي رهنديون، ۽ دريءَ مان جھاتي پائيندڙ اونداها ٿي ويندا؛ ^a جڏهن گھٽيءَ وارا در بند ٿيندا ۽ اٽو پيهڻ جو آواز ڌيمو ٿي ويندو؛ جڏهن ماڻهو پکيءَ جي آواز تي اُٿي بيهندو، ۽ گيت جون سموريون ڌيئرون هيٺ ٿي وينديون؛ جڏهن اوچائيءَ کان ڊڄندا، ۽ رستي ۾ خوف ويٺا هوندا؛ جڏهن بادام جو وڻ گل ڪندو، ۽ ٽڏو گھلاڙيندو ويندو، ۽ خواهش ختم ٿي ويندي—ڇاڪاڻ تہ ماڻهو پنهنجي دائمي گھر ڏانهن وڃي ٿو، ۽ ماتم ڪندڙ گھٽين ۾ گھمندا آهن؛ ان کان اڳ جو چانديءَ جي ڏور ٽٽي پوي، يا سون جو پيالو ڀڄي پوي، يا چشمي وٽ گھڙو ڀڄي پوي، يا کوهه وٽ ڦرڻو ٽٽي پوي، مٽي موٽي زمين ۾ ملي وڃي جيئن اڳ هئي، ۽ روح موٽي خدا ڏانهن وڃي جنهن اهو ڏنو هو. معلم ٿو چوي تہ ”نهايت ناپائيدار،“ ”سڀ ڪجھ ناپائيدار آهي.“

معلم جو هنر

معلم دانا هو، ماڻهن کي علم بہ سيکاريائين— ڪيترين مثالن کي تولي، ڳولي ۽ ترتيب ڏيندو رهيو. معلم دلپسند لفظ ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي، ۽ جيڪي لکيائين سو سڌو ۽ سچو هو. ڏاهپ جا قول ڪنڊن وانگر آهن؛ گڏ ڪيل مثالون مضبوطيءَ سان کوڙيل ڪلن وانگر آهن—جيڪي هڪڙي ڌنار جا ڏنل آهن. انهن کان سواءِ، اي منهنجا پٽ، خبردار ٿي وڃ: ڪيترا ڪتاب لکڻ جي ڪا پڇاڙي ناهي، ۽ گھڻو مطالعو جسم کي ٿڪائي ٿو ڇڏي.

ڳالهه جو نتيجو، سڀ ٻڌو ويو: خدا کان ڊڄ ۽ سندس حڪم مڃ—هي ماڻهوءَ جو پورو فرض آهي. ^b ڇاڪاڻ تہ خدا هر ڪم کي، هر لڪل ڳالهه سميت، ڀلو هجي يا برو، عدالت ۾ آڻيندو.