Vaiz 12

12 ¹Gençlik günlerinde Yaratıcını anımsa; sıkıntı günleri gelmeden, «Bunlardan zevk almıyorum» diyeceğin yıllar yaklaşmadan önce, ²güneş ve ışık, ay ve yıldızlar kararmadan ve yağmurdan sonra bulutlar geri dönmeden önce; ³o gün ki, evin bekçileri titrer, güçlü adamlar iki büklüm olur, öğüten kadınlar azaldıkları için işi bırakır ve pencerelerden bakanlar kararır; ^a a v3 Bu ayetler, yaşlılıkta bedenin çöküşünü ve ölümün yaklaşışını uzun bir şiirsel tablo olarak resmeder — titreyen eller, bükülmüş beden, dökülen dişler ve sönen gözler. ⁴sokağa açılan kapılar kapandığında ve değirmenin sesi kısıldığında; insan bir kuş sesiyle uyandığında ve bütün ezgi kızları alçaldığında; ⁵yükseklerden korkulduğunda ve yolda dehşetler pusuya yattığında; badem ağacı çiçek açtığında, çekirge kendini sürükleyerek ilerlediğinde ve arzu söndüğünde—çünkü insan sonsuz evine gider ve yas tutanlar sokaklarda dolaşır; ⁶gümüş tel kopmadan ya da altın tas kırılmadan ya da testi pınarın başında parçalanmadan ya da çark kuyunun başında kırılmadan önce, ⁷toz eskiden olduğu gibi toprağa döner ve ruh onu veren Tanrı'ya döner. ⁸«Her şey bomboş,» diyor Vaiz. «Her şey geçici.»

Vaiz'in Ustalığı

⁹Vaiz bilgeydi ve halka bilgi de öğretti—birçok özdeyişi tartarak, araştırarak, düzenleyerek. ¹⁰Vaiz hoşa giden sözler bulmaya çalıştı ve yazdıkları dürüst ve gerçekti. ¹¹Bilgece sözler üvendireler gibidir; derlenmiş özdeyişler, sağlamca çakılmış çiviler gibi—hepsi tek bir Çoban tarafından verilmiştir. ¹²Bunların ötesinde, oğlum, uyarılmış ol: çok kitap yapmanın sonu yoktur ve çok çalışmak bedeni yıpratır.

¹³Sözün özü, her şey duyuldu: Tanrı'dan kork, buyruklarını yerine getir—insanın tüm görevi budur. ^b b v13 Vaiz, başladığı yerde son bulur — Kohelet, «güneşin altında» arayan birinin uzak diliyle Tanrı'dan söz eder. İsa, Babamız'ı yakınımıza getirmeye gelir (Yuhanna 14:9). ¹⁴Çünkü Tanrı her işi, iyi ya da kötü, gizli olan her şey dahil, yargıya getirecektir.