መክብብ 12

12 ¹ፈጣሪህን በወጣትነትህ ዘመን አስብ፤ የመከራ ቀኖች ሳይመጡ፣ “ደስ የሚያሰኙኝ አይደሉም” የምትልባቸውም ዓመታት ሳይቀርቡ፤ ²ፀሐይና ብርሃን፣ ጨረቃና ከዋክብት ሳይጨልሙ፣ ደመናትም ከዝናብ በኋላ ሳይመለሱ፤ ³የቤቱ ጠባቂዎች በሚንቀጠቀጡበት፣ ኀያላን ሰዎች በሚጎብጡበት፣ ፈጪ ሴቶችም ጥቂት ስለቀሩ ከሥራ በሚቀሩበት፣ በመስኮትም የሚመለከቱ በሚጨልሙበት ቀን፤ ^a a v3 እነዚህ ቍጥሮች በእርጅና ጊዜ ሰውነት እየደከመ መሄዱንና የሞትን መቅረብ የሚያሳዩ ሰፊ ግጥማዊ ምስል ናቸው፤ የሚንቀጠቀጡ እጆች፣ የጎበጠ ቁመና፣ የረገፉ ጥርሶችና የደከሙ ዐይኖች። ⁴ወደ መንገድ የሚከፈቱ በሮች በሚዘጉበት፣ የመፍጫም ድምፅ በሚቀንስበት፣ ሰው በወፍ ድምፅ በሚነቃበት፣ የዝማሬ ሴቶች ልጆችም ሁሉ በሚዝሉበት ጊዜ፤ ⁵ከፍታን በሚፈሩበት፣ በመንገድም ላይ ድንጋጤ በሚኖርበት፤ የለውዝ ዛፍ ሲያብብ፣ ፌንጣም ራሱን እየጎተተ ሲሄድ፣ ምኞትም ሲከስም፤ ሰው ወደ ዘላለማዊ ቤቱ ስለሚሄድ፣ አልቃሾችም በመንገድ ስለሚዞሩ፤ ⁶የብር ገመድ ሳይበጠስ፣ ወይም የወርቅ ሳህን ሳይሰበር፣ ወይም ጋኑ በምንጭ አጠገብ ሳይሰበር፣ ወይም መንኰራኵሩ በጕድጓድ አጠገብ ሳይሰበር፤ ⁷ትቢያውም እንደ ነበረ ወደ መሬት ይመለሳል፤ መንፈሱም ወደ ሰጠው እግዚአብሔር ይመለሳል። ⁸“ፈጽሞ ከንቱ ነው፤” አለ መምህሩ። “ሁሉም ነገር ከንቱ ነው።”

የመምህሩ ጥበብ

⁹መምህሩ ጠቢብ ነበረ፤ ደግሞም ሕዝቡን ዕውቀት አስተማረ፤ ብዙ ምሳሌዎችን እየመዘነ፣ እየመረመረና በሥርዐት እያዘጋጀ። ¹⁰መምህሩ ደስ የሚያሰኙ ቃላትን ለማግኘት ፈለገ፤ የጻፈውም ቃል ቅንና እውነት ነበረ። ¹¹የጠቢባን ቃላት እንደ መውጊያ ናቸው፤ የተሰበሰቡ ምሳሌዎችም በጽኑ እንደ ተመቱ ችንካሮች ናቸው፤ ከአንድ እረኛም የተሰጡ ናቸው። ¹²ልጄ ሆይ፤ ከእነዚህ በላይ ተጠንቀቅ፤ ብዙ መጻሕፍት ማዘጋጀት ፍጻሜ የለውም፤ ብዙ ማጥናትም ሰውነትን ያደክማል።

¹³የነገሩ ሁሉ መደምደሚያ ይህ ነው፤ ሁሉም ተሰምቷል፤ እግዚአብሔርን ፍራ፣ ትእዛዛቱንም ጠብቅ፤ ይህ የሰው ሁሉ ተግባር ነውና። ^b b v13 መጽሐፈ መክብብ በጀመረበት ስፍራ ይደመደማል፤ ቆሄሌት ‘ከፀሐይ በታች’ እንደሚፈልግ ሰው በራቀ አገላለጽ ስለ እግዚአብሔር ይናገራል። ኢየሱስ ግን አባታችንን ሊያቀርብልን መጣ (ዮሐንስ 14፥9)። ¹⁴እግዚአብሔር ሥራን ሁሉ፣ የተሰወረውንም ነገር ሁሉ፣ መልካም ቢሆን ክፉ፣ ወደ ፍርድ ያመጣዋልና።