Θυμήσου τον στα Νιάτα σου
Θυμήσου τον Δημιουργό σου όσο είσαι νέος, πριν από την αργή κατάρρευση του σώματος, τους φύλακες που τρέμουν, τα παράθυρα που σκοτεινιάζουν, τη σπασμένη στάμνα, και πριν το χώμα επιστρέψει στη γη και το πνεύμα στον Θεό. Όλα είναι φευγαλέα· κι όμως, να φοβάσαι τον Θεό και να τηρείς τις εντολές του. Κάθε κρυφή πράξη κρίνεται.
12 1Θυμήσου τον Δημιουργό σου στα χρόνια της νιότης σου, προτού έρθουν οι μέρες της δυστυχίας και πλησιάσουν τα χρόνια για τα οποία θα πεις: «Δεν βρίσκω καμιά χαρά σ' αυτά», 2προτού σκοτεινιάσουν ο ήλιος και το φως και το φεγγάρι και τα αστέρια, και επιστρέψουν τα σύννεφα μετά τη βροχή· 3τη μέρα που θα τρέμουν οι φύλακες του σπιτιού, και θα σκύβουν οι δυνατοί άντρες, και θα σταματήσουν να αλέθουν οι γυναίκες γιατί λίγες απόμειναν, και θα σκοτεινιάσουν όσες κοιτάζουν από τα παράθυρα· a a v3 Αυτοί οι στίχοι είναι μια εκτεταμένη ποιητική εικόνα του σώματος που παρακμάζει στα γηρατειά και του θανάτου που πλησιάζει — τα χέρια που τρέμουν, το κυρτωμένο κορμί, τα χαμένα δόντια και τα μάτια που θαμπώνουν. 4όταν θα κλείσουν οι πόρτες προς τον δρόμο και θα χαμηλώσει ο ήχος του αλεσιού· όταν θα σηκώνεται κανείς με τον ήχο ενός πουλιού, και θα χαμηλώσουν όλες οι κόρες του τραγουδιού· 5όταν θα φοβούνται τα ύψη, και τρόμοι θα παραμονεύουν στον δρόμο· όταν θα ανθίζει η αμυγδαλιά, και η ακρίδα θα σέρνεται με κόπο, και η επιθυμία θα σβήνει—γιατί ο άνθρωπος πηγαίνει στο αιώνιο σπίτι του, και αυτοί που θρηνούν γυρίζουν στους δρόμους· 6προτού κοπεί το ασημένιο νήμα, ή σπάσει η χρυσή κούπα, ή θρυμματιστεί η στάμνα στην πηγή, ή σπάσει ο τροχός στο πηγάδι, 7και το χώμα επιστρέψει στη γη όπως ήταν, και το πνεύμα επιστρέψει στον Θεό που το έδωσε. 8«Εντελώς φευγαλέα», λέει ο Δάσκαλος. «Τα πάντα είναι φευγαλέα».
Η Τέχνη του Δασκάλου
9Ο Δάσκαλος ήταν σοφός, και δίδασκε επίσης γνώση στον λαό—ζυγίζοντας, ερευνώντας, τακτοποιώντας πολλές παροιμίες. 10Ο Δάσκαλος προσπάθησε να βρει ευχάριστα λόγια, και αυτά που έγραψε ήταν ορθά και αληθινά. 11Τα σοφά λόγια είναι σαν βουκέντρες· οι συγκεντρωμένες παροιμίες, σαν καρφιά στερεά μπηγμένα—δοσμένα από έναν Ποιμένα. 12Πέρα από αυτά, παιδί μου, πρόσεχε: το να γράφεις πολλά βιβλία δεν έχει τέλος, και η πολλή μελέτη κουράζει το σώμα.
13Το τέλος του θέματος, αφού όλα ακούστηκαν: φοβήσου τον Θεό, τήρησε τις εντολές του—αυτό είναι όλο το καθήκον του ανθρώπου. b b v13 Ο Εκκλησιαστής κλείνει εκεί όπου ξεκίνησε — ο Κοέλεθ μιλάει για τον Θεό με τον μακρινό τόνο κάποιου που ψάχνει «κάτω από τον ήλιο». Ο Ιησούς έρχεται να φέρει κοντά τον Πατέρα μας (Ιωάννης 14:9). 14Γιατί ο Θεός θα φέρει σε κρίση κάθε πράξη, μαζί με κάθε κρυφό πράγμα, είτε καλό είτε κακό.
