جامعه 12

12 ¹آفرینندهٔ خود را در ایام جوانی‌ات به یاد آر، پیش از آنکه روزهای سختی فرا رسد و سال‌هایی نزدیک شود که دربارهٔ آنها خواهی گفت: «در اینها هیچ لذتی نمی‌یابم»؛ ²پیش از آنکه آفتاب و روشنایی و ماه و ستارگان تاریک گردند، و ابرها پس از باران بازآیند؛ ³در روزی که نگهبانان خانه بلرزند، و مردان نیرومند خمیده شوند، و زنان آسیاب‌کن از کار بازمانند زیرا اندک‌شمار مانده‌اند، و آنان که از پنجره‌ها می‌نگرند تیره گردند؛ ^a a v3 این آیات تصویری شاعرانه و گسترده از فرسودگی بدن در پیری و نزدیک‌شدن مرگ است — دستان لرزان، پیکر خمیده، دندان‌های ازدست‌رفته و چشمان کم‌سو. ⁴آنگاه که درهای رو به کوچه بسته شوند و صدای آسیاب کم گردد؛ آنگاه که کسی با آواز پرنده‌ای برخیزد، و همهٔ دختران سرود فرو نشینند؛ ⁵آنگاه که از بلندی‌ها بترسند، و وحشت‌ها در راه کمین کنند؛ آنگاه که درخت بادام شکوفه کند، و ملخ خویشتن را به‌سختی بکشد، و اشتها از میان برود—زیرا انسان به خانهٔ ابدی خود می‌رود، و نوحه‌گران در کوچه‌ها می‌گردند؛ ⁶پیش از آنکه رشتهٔ سیمین بگسلد، یا کاسهٔ زرین بشکند، یا سبو نزد چشمه خرد شود، یا چرخ بر سر چاه بشکند، ⁷و خاک به زمین بازگردد چنان‌که بود، و روح نزد خدا که آن را بخشیده بود بازگردد. ⁸معلّم می‌گوید: «یکسر ناپایدار. همه‌چیز ناپایدار است.»

هنر معلّم

⁹معلّم حکیم بود، و افزون بر این، مردمان را نیز معرفت آموخت—سنجید و کاوید و مَثَل‌های بسیار را به‌ترتیب فراهم آورد. ¹⁰معلّم در پی آن بود که سخنان دلپذیر بیابد، و آنچه نوشت راست و درست بود. ¹¹سخنان حکیمانه همچون سُک‌هایند؛ و مَثَل‌های گردآوری‌شده، چون میخ‌هایی محکم کوبیده‌شده—که از سوی یک شبان عطا شده‌اند. ¹²افزون بر اینها، ای پسرم، هشدار گیر: نوشتن کتاب‌های بسیار را پایانی نیست، و مطالعهٔ فراوان بدن را خسته می‌کند.

¹³فرجام سخن، پس از شنیدن همه‌چیز، این است: از خدا بترس و فرمان‌های او را نگاه دار—که این تمامی وظیفهٔ انسان است. ^b b v13 جامعه در همان‌جا که آغاز شده بود پایان می‌یابد — قوهلت از خدا در لحنی دوردست سخن می‌گوید، همچون کسی که «زیر آفتاب» جست‌وجو می‌کند. عیسی می‌آید تا پدر ما را نزدیک آورد (یوحنا ۱۴:۹). ¹⁴زیرا خدا هر کاری را به داوری خواهد آورد، از جمله هر چیز پنهان را، خواه نیک باشد خواه بد.