د خپلې ځوانۍ په وختونو کښې هغه ياد کړه

په ځوانۍ کې خپل خالق په یاد ولره، مخکې له دې چې بدن ورو ورو کمزوری شي، ساتونکي ولړزېږي، کړکۍ تیارې شي، منګی مات شي، او خاوره بېرته ځمکې ته او روح خدای ته ستون شي. هر څه تېرېدونکي دي؛ بیا هم له خدای ووېرېږه او د هغه حکمونه وساته. پر هر پټ کار به قضاوت کېږي.

څپرکی 12.

د خپلې ځوانۍ په ورځو کښې خپل خالق ياد کړه، مخکښې له دې چې د تکليف ورځې راشى او هغه کالونه نزدے شى چې د هغوئ په حقله به تۀ ووائې، ”په دې کښې مې هيڅ خوشحالى نۀ مومم،“ مخکښې له دې چې لمر، رڼا، سپوږمۍ او ستورى تياره شى، او د باران نه پس ورېځې بيا راشى؛ په هغه ورځ چې د کور ساتونکى ولړزيږى، او زورور سړى ټيټ شى، او مېچن کوونکې ښځې له کاره ولوېږى ځکه چې دومره لږې پاتې شوې، او هغه چې د کړکيو نه ګورى تياره شى؛ ^a کله چې د کوڅې دروازې بندې شى او د مېچن آواز کم شى؛ کله چې سړے د مرغۍ په آواز پاڅيږى، او د سندرو ټولې لوڼه ټيټې شى؛ کله چې هغوئ د اوچتو ځايونو نه ووېرېږى، او په لاره کښې وېرې وى؛ کله چې د بادام ونه غوټۍ وکړى، او ملخ ځان په زحمت کش کوى، او خواهش ختم شى—ځکه چې اِنسان خپل تل عُمرى کور ته ځى، او ژړا کوونکى په کوڅو کښې ګرځى؛ مخکښې له دې چې د سپينو زرو تار پرې شى، يا د سروزرو پياله مات شى، يا د چينې په سر منګے مات شى، يا د کوهى په سر څرخ مات شى، او خاوره بيا زمکې ته لاړه شى لکه چې وه، او روح بيا هغه خُدائ پاک ته لاړ شى چې هغه ورکړے وو. ”بالکل فنا کېدونکے،“ اُستاذ وائى. ”هر څيز فنا کېدونکے دے.“

د اُستاذ هُنر

اُستاذ عقلمند وو، او خلقو ته يې علم هم ور ښوولو—هغۀ ډېر متلونه وتلل، وپلټل او ترتيب کړل. اُستاذ کوشش وکړو چې خوښوونکى الفاظ پېدا کړى، او څۀ چې هغۀ وليکل هغه سم او رښتيا وُو. د عقلمندانو خبرې د راکشانو په شان دى؛ راغونډ شوى متلونه د ټينګ ټک وهلو ميخونو په شان دى—چې د يو شپون له خوا ورکړے شوى دى. د دې نه علاوه، اے زما زويه، خبردار شه: د ډېرو کتابونو جوړولو هيڅ انت نشته، او ډېر مطالعه کول بدن ستومانه کوى.

د خبرې انجام، چې ټول واورېدل: د خُدائ پاک نه ووېرېږه، د هغۀ حُکمونه وساته—دا د اِنسان ټول فرض دے. ^b ځکه چې خُدائ پاک به هر کار عدالت ته راولى، هر پټ څيز هم، کۀ ښۀ وى کۀ بد.