پاڻيءَ تي ماني
پنهنجي ماني پاڻيءَ تي اماڻ ۽ پنهنجو حصو گهڻن ۾ ورهاءِ، ڇاڪاڻ ته تون نٿو ڄاڻين ته ڪهڙي آفت اچڻ واري آهي. جيڪو واءُ کي ڏسندو رهي ٿو، اهو ڪڏهن به نٿو پوکي. صبح ۽ شام پوک، روشنيءَ جو مزو ماڻ، اڳيان ايندڙ اونداهن ڏينهن کي ياد رک، ۽ ڄاڻ ته خدا جوانيءَ کي عدالت ۾ آڻيندو.
11 1پنهنجي ماني پاڻيءَ تي اڇلاءِ، ڇاڪاڻ تہ گھڻن ڏينهن کان پوءِ اها وري تو کي ملندي. 2ست ڄڻن کي، بلڪ اٺن کي بہ، حصو ڏي، ڇاڪاڻ تہ تون نہ ٿو ڄاڻين تہ ملڪ تي ڪهڙي آفت اچي سگھي ٿي. 3جيڪڏهن ڪڪر ڀرجي وڃن تہ زمين تي مينهن وسائين ٿا؛ ۽ جيڪڏهن ڪو وڻ ڏکڻ ڏانهن يا اتر ڏانهن ڪري پوي، تہ جنهن هنڌ ڪري، اتي ئي پيو رهندو. 4جيڪو واءُ کي ڏسندو رهندو سو ڪڏهن بہ پوکي نہ سگھندو، ۽ جيڪو ڪڪرن کي نهاريندو رهندو سو ڪڏهن بہ لڻي نہ سگھندو.
5جيئن تون واءَ جي واٽ نہ ٿو ڄاڻين، يا حامله عورت جي پيٽ ۾ هڏا ڪيئن ٺهن ٿا، تيئن تون خدا جو ڪم بہ نہ ٿو ڄاڻي سگھين، جيڪو سڀ ڪجھ ٺاهي ٿو.
6صبح جو پنهنجو ٻج پوک، ۽ شام جو پنهنجو هٿ نہ روڪ، ڇاڪاڻ تہ تون نہ ٿو ڄاڻين تہ ڪهڙو ڪامياب ٿيندو—هي يا اهو—يا ٻئي هڪجهڙا چڱا ٿيندا.
روشني مٺي آهي
7روشني مٺي آهي، ۽ اکين لاءِ سج کي ڏسڻ سٺو آهي.
8تنهنڪري جيڪڏهن ڪو ماڻهو گھڻا سال جيئرو رهي، تہ هو انهن سڀني ۾ خوش رهي؛ پر اونداهيءَ جا ڏينهن بہ ياد رکي، ڇاڪاڻ تہ اهي گھڻا هوندا. جيڪو بہ اچي ٿو سو فاني آهي.
9اي جوان، پنهنجي جوانيءَ ۾ خوش رهه، ۽ جوانيءَ جي ڏينهن ۾ پنهنجي دل کي تو کي خوشي ڏيڻ ڏي. پنهنجي دل جي واٽن تي ۽ پنهنجين اکين جي نظر موجب هل؛ پر ڄاڻ تہ انهن سڀني ڳالهين لاءِ خدا تو کي عدالت ۾ آڻيندو.
10تنهنڪري پنهنجي دل مان رنج ڪڍي ڇڏ، ۽ پنهنجي جسم مان ڏک پري ڪر، ڇاڪاڻ تہ جوانيءَ ۽ زندگيءَ جي صبح جي مند فاني آهي.
