Die Beleg en Val van Jerusalem

Die beleg eindig in hongersnood en 'n gebreekte muur. Sedekia se seuns word voor hom doodgemaak voordat sy oë uitgesteek word. Die tempel word verbrand, die volk weggevoer, die goewerneur vermoor. Dit sluit af met die verbanne koning wat aan Babel se tafel eet.

Hoofstuk 25.

In Sedekia se negende jaar, op die tiende dag van die tiende maand, het Nebukadnesar, die koning van Babel, met sy hele leër teen Jerusalem opgetrek. Hy het buite die stad kamp opgeslaan en ’n belegmuur rondom dit gebou. So het die stad onder beleg gebly tot in die elfde jaar van koning Sedekia. Teen die negende dag van die vierde maand was die hongersnood in die stad so erg dat die mense van die land geen kos gehad het nie. Die stadsmuur is oopgebreek, en hoewel die Babiloniërs die stad omsingel het, het al die soldate in die nag gevlug deur die poort tussen die twee mure langs die koning se tuin, in die rigting van die Araba. Die Babiloniese leër het die koning agtervolg en hom op die vlaktes van Jerigo ingehaal, en al sy soldate het van hom af verstrooi geraak. Hulle het die koning gevange geneem en hom na die koning van Babel by Ribla gebring, en hulle het vonnis oor hom uitgespreek. Hulle het Sedekia se seuns voor sy oë doodgemaak, hom blind gemaak, hom met bronskettings geboei en hom na Babel geneem.

In die vyfde maand, op die sewende dag—die negentiende jaar van Nebukadnesar, die koning van Babel—het Nebusaradan, die bevelvoerder van die lyfwag, ’n dienaar van die koning van Babel, in Jerusalem aangekom. Hy het die huis van ons Vader, die koning se paleis en al die huise van Jerusalem afgebrand; elke groot huis het hy afgebrand. En die hele Babiloniese leër onder die bevelvoerder van die lyfwag het die mure rondom Jerusalem afgebreek. Nebusaradan, die bevelvoerder van die lyfwag, het die res van die mense wat in die stad oorgebly het, in ballingskap weggevoer, saam met die oorlopers wat na die koning van Babel oorgegaan het, en die res van die menigte. Maar die bevelvoerder van die lyfwag het van die armstes van die land agtergelaat om die wingerde en lande te versorg.

Die Babiloniërs het die bronspilare, die verrybare onderstelle en die bronssee wat in die huis van ons Vader was, stukkend gebreek en die brons na Babel weggedra. Hulle het ook die potte, grawe, lampsnuiters, bakke en al die bronsgereedskap vir die tempeldiens geneem. Die bevelvoerder van die lyfwag het die vuurpanne en die sprinkelbakke geneem, alles van suiwer goud en suiwer silwer. Die twee pilare, die See en die verrybare onderstelle wat Salomo vir die huis van ons Vader gemaak het—die brons van al hierdie dinge was te veel om te weeg. Elke pilaar was sewe-en-twintig voet hoog, met ’n bronskapiteel van vier en ’n half voet hoog bo-op, omring deur ’n bronsnetwerk van granate. Die tweede pilaar was net so, met sy netwerk.

Die bevelvoerder van die lyfwag het Seraja, die hoëpriester, Sefanja, die tweede priester, en die drie deurwagters geneem. Uit die stad het hy die offisier wat oor die krygsmanne aangestel was, geneem, vyf koninklike raadgewers wat daar aangetref is, die sekretaris van die leërbevelvoerder wat die mense van die land vir diens opgeroep het, en sestig gewone mense wat in die stad aangetref is. Nebusaradan, die bevelvoerder van die lyfwag, het hulle na die koning van Babel by Ribla geneem. Daar by Ribla in die gebied van Hamat het die koning van Babel hulle neergeslaan en doodgemaak. So is Juda uit sy land in ballingskap weggevoer.

Gedalja oor die Land Aangestel

Nebukadnesar, die koning van Babel, het Gedalja, die seun van Ahikam, die seun van Safan, as goewerneur aangestel oor die mense wat in Juda oorgebly het. Toe al die leëroffisiere en hulle manne hoor dat die koning van Babel vir Gedalja as goewerneur aangestel het, het hulle na hom toe gekom by Mispa: Ismael, die seun van Netanja, Johanan, die seun van Kareag, Seraja, die seun van Tanhumet, die Netofatiet, en Jaäsanja, die seun van die Maäkatiet, saam met hulle manne. Gedalja het vir hulle en hulle manne gesweer en gesê: “Moenie bang wees vir die Babiloniese amptenare nie. Woon in die land, dien die koning van Babel, en dit sal goed gaan met julle.”

In die sewende maand het Ismael, die seun van Netanja, die seun van Elisama, van koninklike afkoms, saam met tien man gekom en vir Gedalja neergeslaan, en hom doodgemaak saam met die Judeërs en Babiloniërs wat by hom was by Mispa. Toe het al die mense, klein en groot, en die leëroffisiere na Egipte gevlug, want hulle was bang vir die Babiloniërs.

Hoop vir die Koning in Ballingskap

In die sewe-en-dertigste jaar van die ballingskap van Jojagin, die koning van Juda, in die jaar toe Ewil-Merodak koning van Babel geword het, het hy aan Jojagin guns bewys en hom uit die gevangenis vrygelaat op die sewe-en-twintigste dag van die twaalfde maand. Hy het vriendelik met hom gepraat en hom ’n ereplek gegee bo die ander konings wat by hom in Babel was. Jojagin het sy gevangenisklere uitgetrek en vir die res van sy lewe gereeld aan die koning se tafel geëet. Dag vir dag het die koning hom ’n vaste toelae gegee, so lank as wat hy gelewe het.