Dorpêçkirin û Ketina Orşelîmê

Dorpêçkirin bi birçîbûn û sûrekî şikestî diqede. Kurên Sedekya li ber çavên wî têne kuştin berî ku çavên wî kor bikin. Perestgeh tê şewitandin, gel tê sirgûnkirin, walî tê kuştin. Ew bi padîşahê sirgûnkirî yê ku li ser maseya Babîlê xwarinê dixwe diqede.

Beş 25.

Di sala neh a Sedekyayî de, roja dehan a meha dehan, Nebûkadnesarê padîşahê Babîlê bi hemû leşkerê xwe ve li ser Orşelîmê rêyek girt, li derve kon vegirtin û li dora wê sûrekî dorpêçkirinê ava kirin. Bajar heta sala yanzdehan a padîşah Sedekyayî di bin dorpêçkirinê de ma. Heta roja neh a meha çaran birçîbûna bajêr ewqas giran bûbû ku xelkê welêt xwarin tunebû. Sûrê bajêr hat şikenandin, û her çend Babîliyan ew dorpêç kiribû jî, hemû leşker bi şev di deriyê ku di navbera her du sûran de, li ba baxçeyê padîşah bû re, berbi Erebayê reviyan. Leşkerê Babîlê li dû padîşah ket, li deştên Erîxayê ew girt, û hemû leşkerên wî jê belav bûn. Wan padîşah girt, ew anîn ba padîşahê Babîlê li Rîblayê, û li ser wî cezayek dan. Li ber çavên Sedekyayî kurên wî kuştin, çavên wî kor kirin, ew bi zincîrên tûncî girêdan û birin Babîlê.

Di meha pêncan de, roja heftan — sala nozdehan a Nebûkadnesarê padîşahê Babîlê — Nebûzaradanê serokê nobedaran, xulamê padîşahê Babîlê, hat Orşelîmê. Wî mala Bavê me, qesra padîşah û hemû malên Orşelîmê şewitandin; wî her mala mezin şewitand. Û hemû leşkerê Babîlê yê di bin serokê nobedaran de sûrên li dora Orşelîmê hilweşandin. Nebûzaradanê serokê nobedaran yên mayî yên ku di bajêr de mabûn, yên ku xwe dabûn alî padîşahê Babîlê, û yên mayî yên elaletê sirgûn kir. Lê serokê nobedaran hin ji feqîrtirînên welêt hiştin da ku rezan û zeviyan baş bikin.

Babîliyan stûnên tûncî, piyên livok û Deryaya tûncî ya li mala Bavê me ku li wir bûn perçe perçe kirin, û tûnc birin Babîlê. Wan herwiha beroş, bêrik, maqesên findan, firaq û hemû amûrên tûncî yên xizmeta perestgehê jî birin. Serokê nobedaran agirdank û tasên pelçiqandinê, hemû ji zêrê xwerû û zîvê xwerû, bir. Her du stûn, Derya û piyên livok yên ku Silêman ji bo mala Bavê me çêkiribûn — tûncê hemûyên van ji kişandinê wêdetir bû. Her stûn bîst û heft lingî bilind bû, li serê wê serpîkek tûncî ya çar û nîv lingî bilind, bi tora pomegranatên tûncî dorpêçkirî. Stûna duyem jî weke wê bû, bi tora xwe ve.

Serokê nobedaran Serayayê serokkahîn, Sefanyayê kahînê duyem û her sê deriparêz bir. Ji bajêr wî efserê li ser şervanan, pênc şêwirmendên padîşah yên ku li wir hatin dîtin, kâtibê serokê leşker ê ku xelkê welêt bi leşkerî dixist, û şêst kesên gelêrî yên ku di bajêr de hatin dîtin bir. Nebûzaradanê serokê nobedaran ew birin ba padîşahê Babîlê li Rîblayê. Li wir li Rîblaya li Hematê, padîşahê Babîlê ew kuştin. Bi vî awayî Cihûda ji welatê xwe hat sirgûnkirin.

Gedalya li ser Welêt Hat Danîn

Nebûkadnesarê padîşahê Babîlê Gedalyayê kurê Ehîkam, kurê Şafan, li ser gelê ku li Cihûdayê mabûn wekî walî danî. Gava hemû efserên leşker û mirovên wan bihîstin ku padîşahê Babîlê Gedalya kiriye walî, ew hatin ba wî li Mîspayê: Îsmaîlê kurê Netanya, Yûhananê kurê Qareyah, Serayayê kurê Tanhûmetê Netofahî, û Yaazanyayê kurê Meakayî, bi mirovên xwe ve. Gedalya ji wan û mirovên wan re sond xwar û got: “Ji karbidestên Babîlê netirsin. Li welêt rûnin, ji padîşahê Babîlê re xizmetê bikin, û karê we wê baş here.”

Di meha heftan de Îsmaîlê kurê Netanya, kurê Elîşama, ji dûndana padîşah, bi deh mirovan ve hat û Gedalya kuşt, wî bi Cihûdî û Babîliyên ku bi wî re bûn ve li Mîspayê kuşt. Loma hemû gel, ji biçûk heta mezin, û efserên leşker, ji tirsa Babîliyan reviyan Misrê.

Hêvî ji bo Padîşahê Sirgûnkirî

Di sala sih û heftan a sirgûniya Yehoyakînê Cihûdayê de, sala ku Ewîl-Merodak bû padîşahê Babîlê, wî Yehoyakîn qedir girt û ew ji zindanê azad kir, di roja bîst û heftan a meha donzdehan de. Wî bi dilovanî bi wî re peyivî û ji wî re cihek li jor ji padîşahên din yên ku bi wî re li Babîlê bûn, da. Yehoyakîn cilên xwe yên zindanê ji xwe kirin û hemû rojên jiyana xwe yên mayî bi berdewamî li ser maseya padîşah xwarin. Her roj padîşah ji wî re rizqeke berdewam dida, heta ku ew sax bû.