Tetep Pageuhan Hikmah
Hiji bapa nu ningali tina jandélana nyaritakeun naon nu katingali ku manéhna. Saurang nonoman nu taya akal leumpang ka hiji imah tangtu waktu magrib, dipapag ku awéwé nu geus nyusun rencana sarta nyaho salakina keur indit. Manéhna nuturkeun ibarat sapi nu rék dipeuncit.
7 1Anaking, pageuhan ucap-ucap Ama, jeung simpen parentah-parentah Ama di jero hate hidep.
2Pageuhan parentah-parentah Ama, sangkan hidep hirup; raksa pangajaran Ama ibarat ngajaga cikpanon sorangan. 3Talikeun kana ramo-ramo hidep; tuliskeun dina papan hate hidep.
4Caritakeun ka hikmah, “Anjeun teh dulur kuring,” jeung sebut pangarti teh sobat hidep nu pangdeukeutna, 5sangkan hidep ngajauhan awewe nu teu meunang dicampuran, ti awewe deungeun nu ucapanana leuleus.
6Sabab di jandela imah Ama, Ama neuteup ka handap ngaliwatan ram, 7tuluy Ama nenjo di antara nu balangah, Ama merhatikeun di antara barudak ngora, aya hiji budak ngora nu teu boga pikiran, 8keur leumpang ngaliwatan jalan deukeut juru imah awewe tea, nyokot jalan ka imahna, 9dina wanci sareupna, waktu beurang geus mimiti surup, dina poekna peuting jeung reueuk.
10Breh aya awewe datang nepungan manehna, dangdananana kawas awewe palacur, dina hatena pinuh ku tipu daya. 11Awewe tea bedang jeung bengkung; sukuna teu daek cicing di imah. 12Kadang di jalan, kadang di alun-alun, manehna ngadodoho di unggal juru. 13Manehna nangkeup budak tea tuluy nyium, jeung bari muka beungeut teu era, manehna ngomong kieu:
14“Kuring aya kurban karukunan nu kudu dihaturkeun; poe ieu kuring geus mayar jangji kuring. a a v14 Kurban karukunan teh dibagikeun pikeun pesta — maksudna manehna geus nyadiakeun dahareun jeung aya alesan pikeun suka bungah di imah. 15Nya ku sabab eta kuring kaluar nepungan anjeun, neangan anjeun kalawan sumanget, jeung kuring geus manggih anjeun. 16Ranjang kuring geus diamparan ku lamak-lamak, ku lawon warna-warni ti Mesir. 17Ranjang kuring geus diseungitan ku emur, gaharu, jeung kayu manis. 18Hayu urang nyaneut asih nepi ka isuk; hayu urang pager mungkur dina kaasih. 19Sabab salaki kuring keur teu aya di imah; manehna indit ka tempat nu jauh. 20Manehna mawa sakantong duit, jeung moal balik ka imah saacan bulan purnama.”
21Ku sakabeh omongan nu matak kagoda, manehna mepengkeun budak tea; ku biwirna nu leuleus, manehna narik budak tea. 22Harita keneh budak tea nuturkeun manehna, lir sapi nu dibawa ka pameunclasan, lir mencek nu lebet kana jiret, 23nepi ka jamparing nembus hatena; lir manuk nu ngapung kana jebakan, manehna teu nyaho yen eta bakal ngarugikeun nyawana.
24Ku kituna, anaking sarerea, darengekeun ka Ama, jeung perhatikeun naon nu diucapkeun ku Ama. 25Ulah nepi ka hate hidep nyimpang kana jalan-jalanna; ulah ngumbara kana lacak-lacakna. 26Sabab loba korban nu geus ditumbukkeun ku manehna; nu dipaehan ku manehna teh gede pisan jumlahna. 27Imahna teh jalan ka kubur, nu turun ka kamar-kamar ajal.