حکمت ټينګ ونيسه
یو پلار چې له خپلې کړکۍ ګوري، هغه څه بیانوي چې لیدلي یې دي. یو بېعقله ځوان د ماښام په وخت د یوه ځانګړي کور پر لور ځي، او له یوې ښځې سره مخ کېږي چې خپل پلانونه یې جوړ کړي او پوهېږي چې مېړه یې کور کې نه دی. هغه یې داسې پسې ځي لکه غویی چې حلالولو ته ځي.
7 1اے زما زويه، زما خبرې وساته، او زما حُکمونه له ځان سره ذخيره کړه.
2زما حُکمونه وساته او ژوندے پاتې شه، زما تعليم د خپلو سترګو د تور په شان وساته. 3دا په خپلو ګوتو وتړه، دا د خپل زړۀ په تختۍ باندې وليکه.
4حکمت ته ووايه چې، ”تۀ زما خور يې،“ او عقل ته خپل ډېر ګران دوست ووايه، 5دې دپاره چې تا د حرامې ښځې نه وساتى، او د هغې پردۍ ښځې نه چې خبرې يې چربې دى.
6ځکه چې د خپل کور په کړکۍ کښې، ما د جالۍ نه لاندې وکتل، 7او ما په ناپوهانو کښې وکتل، په ځوانانو کښې مې يو داسې ځلمے وليدو چې بې عقله وو، 8چې د کوڅې نه د هغې ګوټ ته نزدې تېرېدو، او د هغې کور ته يې لار ونيوله، 9د ماښام په وخت کښې، کله چې ورځ ختمېده، د شپې په تيارۀ او تورتم کښې.
10او هلته يوه ښځه ورسره مخامخ شوه، د کسبۍ په شان جامې يې اغوستې وې، او په زړۀ کښې يې مکر وو. 11هغه شوخه او سرکښه ده، د هغې پښې په کور کښې نۀ درېږى. 12کله په کوڅه کښې، کله په چوکونو کښې، هغه په هر ګوټ کښې ناسته وى. 13هغې هغه ونيولو او ښکل يې کړو، او بې شرمه مخ سره يې ورته ووئيل چې،
14”ما د سلامتۍ قربانۍ ورکولې وې، نن مې خپلې نذرونه ادا کړل. a a v14 د سلامتۍ قربانى به د دعوت په شان شريکه کېده — د هغې مطلب دا دے چې د هغې خوراک تيار دے او په کور کښې د خوشحالۍ وجه شته. 15نو زۀ ستا د ملاقات دپاره راووتم، چې په شوق سره دې ولټوم، او تۀ مې ومندلې. 16ما خپل بستر په چادرونو پوښلے دے، د مصر په رنګينو کتانى کپړو. 17ما خپل بستر په مُر، عود، او دارچينى معطر کړے دے. 18راشه، تر سحره دې د مينې نه ښۀ خوند واخلو، راځه چې په مينه کښې ځانونه ورک کړو. 19ځکه چې زما خاوند په کور کښې نشته، هغه په اوږد سفر تلے دے. 20هغۀ د روپو يوه تهيلى له ځان سره يوړه، او تر پوره سپوږمۍ به کور ته رانۀ شى.“
21هغې په خپلو قائل کوونکو خبرو هغه ومنولو، او په خپلو چربو شونډو يې هغه راوکښلو. 22هغه سمدستى د هغې مزل شو، لکه غوا چې حلال ته ځى، لکه هوسۍ چې جال ته ننوځى، 23تر دې چې غشے يې اينه سورۍ کړى، لکه مرغۍ چې دام ته منډه کړى، هغه نۀ پوهيږى چې دا به د هغۀ ژوند ترې واخلى.
24نو اوس، اے زما زامنو، ما ته غوږ ونيسئ، او څۀ چې زۀ وايم هغه ته پام وکړئ. 25مۀ پرېږده چې ستا زړۀ د هغې لارو ته واوړى، د هغې په لارو کښې مۀ ګرځه. 26ځکه چې هغې ډېر خلق پرزولى دى، د هغې وژلى يو لوئ شمېر دے. 27د هغې کور د قبر لار ده، چې د مرګ کوټو ته ښکته ځى.