Cekelana Kawicaksanan Kanthi Kenceng

Sawijining bapak sing nginguk saka cendhelane nyritakake apa sing dideleng. Wong nom sing ora duwe budi mlaku tumuju omah tartamtu ing wayah surup, dipapag wong wadon sing wis nata rancangane lan ngerti yen bojone lagi lunga. Wong nom mau ngetutake kaya sapi digiring menyang pambelehan.

Pasal 7.

Anakku, estokna tembung-tembungku, lan simpenen pepakonku ing sajroning atimu.

Estokna pepakonku supaya kowe urip; reksanen piwulangku kaya inten-intening mripatmu. Talenana ing drijimu; tulisen ing papaning atimu.

Kandhaa marang kawicaksanan: “Kowe iku sadulurku,” lan sebuten budi-pangerten iku kancamu kang paling koktresnani, supaya kowe kajaga saka wong wadon kang ora pantes, saka wong wadon liya kang tembunge lunyu.

Awit saka cendhelaning omahku aku ndeleng mangisor liwat kisi-kisi, lan aku weruh ing antarane wong kang tanpa pangerten, dakgatekake ing antarane para nonoman, ana nonoman kang tanpa budi, kang liwat ing lurung cedhak pojokan omahe wong wadon mau, ngener dalan menyang omahe, ing wayah surup, nalika rina wiwit peteng, ing petenging wengi lan remeng-remeng.

Banjur ana wong wadon methukake dheweke, sandhangane kaya sundel, kanthi atine kang julig. Dheweke kemrecek lan wangkal; sikile ora betah ana ing omah. Sedhela ing lurung, sedhela ing ara-ara, dheweke ngadhang ing saben pojokan. Dheweke nyekel lan ngambung bocah mau, sarta kanthi praupan kang ora isinan, kandhane:

“Aku kudu nyaosake kurban kaslametan; dina iki aku wis nyaur punaginku. ^a Mulane aku metu arep methukake kowe, nggoleki kowe kanthi mempeng, lan saiki aku wis ketemu kowe. Paturonku wis daklemeki kemul, nganggo lena warna-warni saka Mesir. Paturonku wis dakwangeni nganggo mur, garu, lan kayu manis. Mara, ayo padha ngrasakake katresnan nganti esuk; ayo padha lelangen ing katresnan. Awit bojoku lagi ora ana ing omah; dheweke lunga lelungan adoh. Dheweke nggawa kanthong dhuwit, lan ora bakal mulih nganti rembulan purnama.”

Kanthi sakehing tembung pangrimuke, dheweke mbujuk bocah mau; kanthi lambene kang lunyu, dheweke nggered bocah mau. Dumadakan bocah mau ngetutake wong wadon mau, kaya sapi kang digiring menyang panyembelehan, kaya kidang kang kejiret ing jebakan, nganti ana panah kang nembus atine; kaya manuk kang mlesat mlebu ing kala, bocah mau ora ngerti yen iku bakal ngentekake nyawane.

Mulane saiki, anak-anakku, padha rungokna aku, lan nggatekna apa kang dakkandhakake. Aja nganti atimu nyleweng menyang dalane wong wadon mau; aja nganti kesasar ing lurung-lurunge. Awit wis akeh wong kang dirubuhake dening dheweke; wong kang dipateni cacahe akeh banget. Omahe iku dalan menyang kubur, tumurun menyang kamar-kamaring pati.