ਕਹਾਉਤਾਂ 7

7 ¹ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖ।

²ਮੇਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਅਤੇ ਜੀ; ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਵਾਂਗ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖ। ³ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਫੱਟੀ ਉੱਤੇ ਲਿਖ ਲੈ।

⁴ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਆਖ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ,” ਅਤੇ ਸਮਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸਹੇਲੀ ਬੁਲਾ, ⁵ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਪੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਓਪਰੀ ਤੀਵੀਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਰੱਖਣ।

⁶ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲੋਂ, ਆਪਣੇ ਝਰੋਖੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੇਠਾਂ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ, ⁷ਅਤੇ ਮੈਂ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਗੱਭਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਜਵਾਨ ਨੂੰ ਤਾੜਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਕਲ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ, ⁸ਜੋ ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਨੁੱਕਰ ਕੋਲ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ⁹ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਂ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਢਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਘੁੱਪ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ।

¹⁰ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਈ, ਜੋ ਵੇਸਵਾ ਵਾਂਗ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕੀ ਸੀ। ¹¹ਉਹ ਉੱਚੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਢੀਠ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ। ¹²ਕਦੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਚੌਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਰ ਨੁੱਕਰ ਉੱਤੇ ਘਾਤ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ¹³ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਸ਼ਰਮ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ:

¹⁴“ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਸਨ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੱਖਣਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ^a a v14 ਸੁੱਖ ਦੀ ਭੇਟ ਦਾਵਤ ਵਾਂਗ ਵੰਡ ਕੇ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ — ਉਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ¹⁵ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਲੱਭਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ। ¹⁶ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿਛਾਈਆਂ ਹਨ, ਮਿਸਰ ਦੇ ਰੰਗਦਾਰ ਕਤਾਨ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ। ¹⁷ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਨੂੰ ਗੰਧਰਸ, ਊਦ ਅਤੇ ਦਾਲਚੀਨੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ¹⁸ਆ, ਅਸੀਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਰੱਜ ਕੇ ਰਸ ਮਾਣੀਏ; ਆ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਈਏ। ¹⁹ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਦੂਰ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ²⁰ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੁਪਏ ਦੀ ਥੈਲੀ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।”

²¹ਆਪਣੀਆਂ ਲੁਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਗਲਾ ਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਚੋਪੜੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ²²ਉਹ ਝੱਟ ਉਸ ਦੇ ਮਗਰ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਵੱਢੇ ਜਾਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਫੰਧੇ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧਰਦਾ ਹੈ, ²³ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਕਲੇਜੇ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਫਾਹੀ ਵੱਲ ਝਪਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।

²⁴ਸੋ ਹੁਣ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ²⁵ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੜੇ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਭਟਕ। ²⁶ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਸੁੱਟਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਹਨ। ²⁷ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਕਬਰ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਕੋਠੜੀਆਂ ਵੱਲ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।