நீதிமொழிகள் 7

7 ¹என் மகனே, என் வார்த்தைகளைக் காத்துக்கொள், என் கட்டளைகளை உன்னுள் சேர்த்து வை.

²என் கட்டளைகளைக் காத்துக்கொண்டு பிழைத்திரு; என் போதனையை உன் கண்மணியைப்போல காத்துக்கொள். ³அவைகளை உன் விரல்களில் கட்டிக்கொள்; உன் இருதயப் பலகையில் அவைகளை எழுதிக்கொள்.

⁴ஞானத்தை நோக்கி, “நீ என் சகோதரி” என்று சொல்; உணர்வை உன் அன்பான தோழி என்று அழை, ⁵விலக்கப்பட்ட பெண்ணிடமிருந்தும், இச்சகமொழி பேசும் அந்நிய பெண்ணிடமிருந்தும் உன்னைக் காக்கும்படிக்கே.

⁶என் வீட்டின் ஜன்னலருகே நின்று, என் பலகணி வழியாய் நான் கீழே பார்த்தேன்; ⁷பேதைகளுக்குள்ளே நான் கண்டேன், வாலிபர்களுக்குள்ளே நான் கவனித்தேன், புத்தியில்லாத ஒரு வாலிபனை; ⁸அவளுடைய மூலைக்கு அருகே தெருவில் நடந்துபோய், அவளுடைய வீட்டிற்கான வழியில் சென்றான், ⁹பொழுதுசாய்ந்த மாலைப்பொழுதில், பகல் மங்கிப்போகையில், இருள் சூழ்ந்த நடுஇரவின் காரிருளில்.

¹⁰அப்பொழுது இதோ, ஒரு பெண் எதிர்கொள்ள வந்தாள் அவனை; வேசியைப்போல உடையணிந்து, தன் இருதயத்தில் தந்திரம் கொண்டவளாய் இருந்தாள். ¹¹அவள் ஆரவாரமுள்ளவளும் அடங்காதவளுமாய் இருக்கிறாள்; அவளுடைய கால்கள் வீட்டில் தங்கமாட்டா. ¹²இப்பொழுது தெருவிலும், இப்பொழுது சந்திகளிலும், எல்லா மூலைகளிலும் பதுங்கிக் காத்திருக்கிறாள். ¹³அவள் அவனைப் பிடித்து முத்தமிட்டு, வெட்கமற்ற முகத்தோடு அவனை நோக்கிச் சொன்னாள்:

¹⁴“சமாதானபலிகளை நான் செலுத்தவேண்டியிருந்தது; இன்று என் பொருத்தனைகளைச் செலுத்தி முடித்தேன். ^a a v14 சமாதானபலி ஒரு விருந்தாகப் பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டது — வீட்டில் உணவு ஆயத்தமாய் இருக்கிறது என்றும், கொண்டாட ஒரு காரணம் உண்டு என்றும் அவள் குறிப்பிடுகிறாள். ¹⁵ஆகையால் உன்னைச் சந்திக்க வெளியே வந்தேன்; உன்னை ஆவலோடு தேடி, இப்போது கண்டுபிடித்தேன். ¹⁶என் கட்டிலை மூடுதிரைகளால் விரித்திருக்கிறேன், எகிப்திலிருந்து வந்த வர்ணமயமான மெல்லிய ஆடைகளால் அலங்கரித்திருக்கிறேன். ¹⁷என் படுக்கையை வெள்ளைப்போளத்தால் நறுமணமாக்கினேன், அகிலாலும் இலவங்கப்பட்டையாலும் மணமூட்டினேன். ¹⁸வா, விடியற்காலைவரை காதலை நிறைவாய்ப் பருகுவோம்; அன்பிலே நம்மை மறந்து இன்புறுவோம். ¹⁹என் கணவன் வீட்டில் இல்லை; அவன் தூரப் பயணம் போயிருக்கிறான். ²⁰ஒரு பணப்பையைத் தன்னோடு எடுத்துக்கொண்டு போனான், பௌர்ணமிவரை வீட்டிற்குத் திரும்பிவரமாட்டான்.”

²¹தன் மிகுந்த வசப்படுத்தும் வார்த்தைகளால் அவனை இணங்கச்செய்தாள்; தன் இச்சகமான உதடுகளால் அவனை இழுத்துக்கொண்டாள். ²²உடனே அவன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான், அடிக்கப்படப்போகும் மாட்டைப்போல, கண்ணியில் காலிடும் மானைப்போல, ²³அம்பு அதின் ஈரலை ஊடுருவும்வரை; கண்ணியில் விரைந்து பாயும் பறவையைப்போல, அது தன் உயிரையே இழக்கச்செய்யும் என்று அவன் அறியாதிருக்கிறான்.

²⁴இப்போதும், என் மக்களே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள்; நான் சொல்வதைக் கவனியுங்கள். ²⁵உன் இருதயம் அவளுடைய வழிகளுக்குச் சாயவிடாதே; அவளுடைய பாதைகளில் அலைந்து திரியாதே. ²⁶அவள் அநேகரைக் காயப்படுத்தி வீழ்த்தியிருக்கிறாள்; அவளால் கொல்லப்பட்டவர்கள் திரளான கூட்டம். ²⁷அவளுடைய வீடு பாதாளத்திற்குப் போகும் வழி; அது மரணத்தின் அறைகளுக்கு இறங்கிச் செல்கிறது.