Kawicaksanan Nguwuh-uwuh kanthi Seru

Ing kene kawicaksanan iku pribadi, nguwuh ing dalan ing ngendi saben wong bisa krungu, ora mung disimpen ing antarane para ahli. Kawicaksanan ngaku yen para ratu mrentah lumantar dheweke, banjur nyawang adoh menyang mburi, dianakake dening Rama kita sadurunge samodra, ana nalika jagad digawe, bungah marang jagad lan marang manungsa.

Pasal 8.

Apa Kawicaksanan ora nguwuh-uwuh, lan pangreten ora ngumandhangake swarane? Ing dhuwure papan-papan kang inggil ing pinggir dalan, ing papan sapatemoning dalan-dalan, dheweke ngadeg jejeg. Ing sandhinging gapura, ing lawanging kutha, ing ngarep kori-kori dheweke nguwuh-uwuh seru: “He manungsa kabeh, Aku nguwuh-uwuh marang kowe; swaraKu tumuju marang sakabehing manungsa. He kowe wong kang tanpa pangalaman, padha sinaua kaprayitnan; he kowe wong gemblung, padha oleha ati kang ngreti. Padha ngrungokna, awit Aku ngandikakake prakara-prakara kang mulya, lan sakabehing tembungKu iku bener. LesanKu nglairake kayekten, awit lathiKu gething marang pialan. Sakabehing tembunging lesanKu iku bener; ora ana siji-sijia kang menggak-menggok utawa bengkong. Tumrap wong kang ngreti, kabeh iku cetha, lan bener tumrap wong kang nemu kawruh. Tampanana pituturKu ngungkuli salaka, lan kawruh ngungkuli emas pilihan, awit kawicaksanan iku luwih becik tinimbang sesotya, lan ora ana barang kang kokpengini bisa madhani.

Aku, Kawicaksanan, manggon bebarengan karo kaprayitnan, lan Aku nemu kawruh lan kawaskithan. ^a Wedi-asih marang Rama kita iku sengit marang piala. Rasa gumunggung lan angkuh, dalaning piala, sarta tembung kang cidra, iku kabeh Daksengiti. Pamrayoga iku kagunganKu, uga kawicaksanan kang sejati; Aku iki pangreten; kakuwatan iku kagunganKu. Marga saka Aku para raja padha jumeneng ratu, lan para panguwasa netepake apa kang adil; marga saka Aku para pangeran padha mrentah, lan para luhur — kabeh kang ngasta pamarentahan kanthi adil. Aku nresnani wong kang padha tresna marang Aku, lan wong kang padha nggoleki Aku bakal nemu Aku. Ing Aku ana kasugihan lan kaurmatan, banda kang langgeng lan kabeneran. WohKu iku luwih becik tinimbang emas, ngungkuli emas murni, lan pametuKu ngluwihi salaka pilihan. Aku lumaku ing dalaning kabeneran, nurut lurung-lurunging kaadilan, maringi banda minangka warisan marang wong kang padha tresna marang Aku, lan ngebaki gedhong-gedhong bandhane.

Rama kita miyosake Aku minangka wiwitaning pakaryane, sadurunge sakabehing pakaryane ing jaman kuna. ^b Wiwit ing jaman kuna Aku wis katetepake, wiwit purwa, sadurunge bumi tumitah. Nalika durung ana samodra kang jero Aku wis kawiyosake, nalika durung ana tuk-tuk kang mili kebak banyu. Sadurunge gunung-gunung kaadegake, sadurunge gumuk-gumuk ana, Aku wis kawiyosake, nalika Panjenengane durung yasa bumi lan ara-arane, utawa lebu kang kawitan ing jagad. Nalika Panjenengane masang langit ing papane, Aku wis ana ing kono; nalika Panjenengane nggurat bunderan ing sadhuwuring pasamodran, nalika Panjenengane napakake awang-awang ing dhuwur, nalika Panjenengane netepake tuk-tuking samodra kang jero, nalika Panjenengane netepake watesing sagara supaya banyune ora ngliwati tapel watese, nalika Panjenengane nggurat dhasar-dhasaring bumi, ing nalika iku Aku ana ing sandhinge minangka ahli tukang kang pinunjul, lan Aku dadi kasenengane saben dina, tansah bungah-bungah ana ing ngarsane, ^c bungah-bungah ana ing salumahing jagade, lan rena marang anak-turuning manungsa.

Mulane saiki, he anak-anakKu, padha ngrungokna marang Aku: rahayu wong kang padha netepi dalan-dalanKu. Padha ngrungokna pitutur lan dadia wicaksana; aja padha nglirwakake. Rahayu wong kang ngrungokake marang Aku, kang saben dina jaga ing gapuraKu, ngenteni ing sacedhaking lawangKu. Awit sapa kang nemu Aku, iku nemu urip lan tampa sih-rahmat saka Rama kita. Nanging sapa kang ora nemu Aku, iku natoni nyawane dhewe; sakehing wong kang sengit marang Aku iku padha tresna marang pati.”