ጥበብ ዓው ኢላ ትፅውዕ

ኣብዙይ ጥበብ ሰብ እያ፥ ኣብ ጎደና ዝኾነ ሰብ ዝሰምዓ ዓው ኢላ ትፅውዕ እምበር ኣብ ማእኸል ክኢላታት ኣይትሕለውን። ነገስታት ብኣኣ ኸም ዝነግሱ ትዛረብ፥ ሽዑ ናብ ጥንቲ ትምለስ፥ ኣቦና ቅድሚ መዓሙቕ ወለዳ፥ ዓለም ክትፍጠር እንተላ ኣብኡ ነበረት፥ ኣብኣን ኣብ ደቂ ሰብን ድማ እናተሓጐሰት።

ምዕራፍ 8።

ጥበብዶ ዓው ኢላ ኣይትፅውዕን? ምስትውዓል ድማ ድምፃ ኣይተልዕልን? ኣብ ርእሲ እምባታት ኣብ ጥቓ መንገዲ፥ መንገድታት ኣብ ዝራኸበሉ፥ ደው ትብል። ኣብ ጥቓ ደጌታት፥ ኣብ መእተዊ ኸተማ፥ ኣብ ኣፍ ደገታት ዓው ኢላ ትፅውዕ፦ “ናባኻትኩም ኦ ኵሉ ሰብ እፅውዕ ኣለኹ፤ ድምፀይ ድማ ናብ ኵሉ ወዲ ሰብ ይበፅሕ። ኣቱም ህፃናት፥ ኣስተውዕሎ ተምሃሩ፤ ኣቱም ዓያሹ ድማ፥ ዘስተውዕል ልቢ ርከቡ። ስምዑ፥ ኣነ ብዛዕባ ክቡር ነገር እዛረብ ኣለኹ እሞ፤ ኵሉ ዝብሎ ድማ ቅኑዕ እዩ። ኣፈይ ሓቂ ይዛረብ፤ ከናፍረይ ንክፍኣት ይፅየፋ እየን እሞ። ኵሉ ቃላት ኣፈይ ፃድቕ እዩ፤ ካብኣቶም ጠዋይ ወይ ቀይናን የለን። ነቲ ዘስተውዕል ኵሎም ግልፅ እዮም፤ ነቶም ፍልጠት ዝረኽቡ ድማ ቅኑዕ እዮም። ተግሳፀይ ኣብ ክንዲ ብሩር ውሰዱ፥ ፍልጠት ድማ ኣብ ክንዲ ሕሩይ ወርቂ፥ ጥበብ ካብ ክቡር ዕንቊ ትበልፅ እያ እሞ፤ እትምነይዎ ዅሉ እኳ ኣይመዓራረያን።

ኣነ ጥበብ፥ ምስ ኣስተውዕሎ እነብር፤ ፍልጠትን ምኽርን ድማ እረክብ። ^a ፍርሓት ኣቦና፥ ክፉእ ምፅላእ እዩ። ንትዕቢትን ንትምክሕትን፥ ንክፉእ መንገድን ንጠዋይ ዘረባን እፀልእ። ምኽሪ ናተይ እዩ፥ ጥዑይ ጥበብውን ናተይ እዩ፤ ኣነ ምስትውዓል እየ፤ ሓይሊ ናተይ እዩ። ብኣይ ነገስታት ይነግሱ፥ ገዛእቲ ድማ ፍትሒ ይእዝዙ፤ ብኣይ መሳፍንቲ ይገዝኡ፥ ክቡራትን ኵሎም እቶም ዝገዝኡን ኣነ ነቶም ዘፍቅረኒ ኣፍቅሮም፤ እቶም ዝደልዩኒ ድማ ይረኽቡኒ። ሃብትን ክብረትን ምሳይ ኣለዉ፥ ፀኒዑ ዝነብር ሃብትን ፅድቅን። ፍሬይ ካብ ወርቂ ይበልፅ፥ ካብ ፅሩይ ወርቂ ድማ፤ እቲ ዝህቦ ኸዓ ካብ ሕሩይ ብሩር ይበልፅ። ብመንገዲ ፅድቂ እኸይድ፥ ብጐደናታት ፍትሒ ድማ፥ ነቶም ዘፍቅረኒ ሃብቲ ብርስቲ እህቦም፥ መዛግብቶም ድማ እመልእ።

ኣቦና ኣብ መጀመርታ መንገዱ ወለደኒ፥ ቅድሚ ናይ ጥንቲ ግብርታቱ። ^b ካብ ጥንታዊ ዘመን ተሰራዕኩ፥ ካብ መጀመርታ፥ ምድሪ ከይኾነት ከላ። መዓሙቕ ማይ ከይሃለወ ተወለድኩ፥ ማይ ዝመልኡ ዓይኒ ማያት ከይሃለዉ። እምባታት ከይተተኽሉ ከለዉ፥ ቅድሚ ኰረብታታት ድማ፥ ተወለድኩ፥ ንሱ ገና ምድርን መሮራ ኸይገበረ ከሎ፥ ወይ ናይ ዓለም ቀዳማይ ሓመድ ከይገበረ ከሎ። ንሰማያት ምስ ኣዳለወ፥ ኣነ ኣብኡ ነበርኩ፤ ኣብ ገፅ መዓሙቕ ክቢ ምስ ገበረ፥ ንደመና ኣብ ላዕሊ ምስ ኣፅንዐ፥ ናይ መዓሙቕ ዓይኒ ማያት ምስ ኣፅንዐ፥ ንባሕሪ ወሰኑ ምስ ገበረሉ፥ እቲ ማይ ወሰኑ ምእንቲ ኸይሓልፍ፥ ንመሰረታት ምድሪ ምስ ሐንፀፀ፥ ሽዑ ኣብ ጐድኑ ከም ክኢላ በዓል ሞያ ነበርኩ፥ ናይ መዓልቲ ሓጐሱ ድማ ነበርኩ፤ ኵልሻዕ ኣብ ቅድሚኡ እናተሓጐስኩ፥ ^c ብዅላ ዓለሙ እናተሓጐስኩ፥ ብደቂ ሰብ ድማ እናተደሰትኩ።

ሕዚ ድማ፥ ደቀይ፥ ስምዑኒ፤ እቶም መንገደይ ዝሕልዉ ብፁኣን እዮም። ተግሳፅ ስምዑ፥ ጥበበኛታትውን ኹኑ፤ ኣይትንዓቕዎ። እቲ ዝሰምዓኒ ብፁእ እዩ፥ ኣብ ኣፍ ደገይ መዓልቲ መዓልቲ እናማዕደወ፥ ኣብ ጥቓ ልዳተይ እናተፀበየ። እቲ ዝረኽበኒ ህይወት ይረክብ እዩ እሞ፥ ካብ ኣቦና ድማ ሞገስ ይቕበል። እቲ ዝስእነኒ ግና ንነፍሱ ይጐድእ፤ ኵሎም እቶም ዝፀልኡኒ ንሞት የፍቅሩ።”