Süleyman'ın Özdeyişleri 8

8 ¹Bilgelik çağırmıyor mu, akıl sesini yükseltmiyor mu? ²Yol kenarındaki tepelerin başında, yolların kesiştiği yerde durur. ³Kapıların yanında, kentin girişinde, kapı ağızlarında yüksek sesle bağırır: ⁴«Ey insanlar, size sesleniyorum; sesim tüm insanlığa ulaşıyor. ⁵Ey deneyimsizler, sağgörülü olmayı öğrenin; ey akılsızlar, anlayışlı bir yürek edinin. ⁶Dinleyin, çünkü soylu şeylerden söz ediyorum, söylediğim her şey doğrudur. ⁷Ağzım gerçeği söyler, çünkü dudaklarım kötülükten tiksinir. ⁸Ağzımdan çıkan bütün sözler doğrudur; hiçbiri çarpık ya da eğri değildir. ⁹Anlayana hepsi açıktır, bilgiye erişenler için doğrudur. ¹⁰Gümüş yerine benim öğüdümü, saf altın yerine bilgiyi kabul edin, ¹¹çünkü bilgelik mücevherlerden değerlidir, arzu ettiğiniz hiçbir şey onunla kıyaslanamaz.

¹²Ben, Bilgelik —İsa, Babamız'ın bilgeliği— sağgörüyle birlikte yaşarım, bilgiyi ve sağduyuyu bulurum. ¹³Babamız'ın korkusu kötülükten nefret etmektir. Gururdan, kibirden, kötü yoldan ve sapkın sözlerden nefret ederim. ¹⁴Öğüt benimdir, sağlam bilgelik de; anlayış benim, güç benimdir. ¹⁵Krallar benim aracılığımla egemenlik sürer, yöneticiler adil olanı benimle buyurur; ¹⁶önderler benim aracılığımla yönetir, soylular ve yönetenlerin hepsi de adaletle. ¹⁷Beni sevenleri severim, beni arayanlar da beni bulur. ¹⁸Zenginlik ve onur benimledir, kalıcı servet ve doğruluk da. ¹⁹Meyvem altından değerlidir, saf altından bile; verdiğim ürün seçkin gümüşü aşar. ²⁰Doğruluk yolunda yürürüm, adaletin patikalarında, ²¹beni sevenlere miras olarak servet veririm ve hazinelerini doldururum.

²²Babamız yolunun başlangıcında, eski yapıtlarından önce beni var etti. ^a a v22 Bilgelik —Oğul— var edildi, yaratılmadı; O, sonsuzluktan beri Babamız'dandır ve herhangi bir şey yaratılmadan önce O'nun yaşamını paylaşır. ²³Çağlar öncesinden atandım, başlangıçtan beri, yeryüzü var olmadan önce. ²⁴Enginler yokken var edildim, sularla dolup taşan pınarlar yokken. ²⁵Dağlar yerleştirilmeden önce, tepelerden önce var edildim, ²⁶O daha yeryüzünü ve kırlarını yaratmamışken, dünyanın ilk tozunu bile. ²⁷O gökleri yerine koyduğunda oradaydım; enginin yüzeyine bir çember çizdiğinde, ²⁸yukarıda gökyüzünü yerleştirdiğinde, enginin pınarlarını kurduğunda, ²⁹denize sınırını koyduğunda, sular kıyılarını aşmasın diye; yeryüzünün temellerini belirlediğinde, ³⁰işte o zaman usta bir işçi olarak yanındaydım; her gün O'nun sevinciydim, her zaman O'nun önünde sevinç duyardım, ^b b v30 Bazı eski çeviriler burada 'usta işçi' yerine 'küçük çocuk' okur; Bilgeliği Baba'nın yanında sevinen bir çocuk olarak resmeder. ³¹O'nun bütün dünyasında sevinir, insan ailesinden haz duyardım.

³²Şimdi, çocuklarım, dinleyin beni: ne mutlu benim yollarımı tutanlara. ³³Öğüde kulak verin ve bilge olun; onu göz ardı etmeyin. ³⁴Ne mutlu beni dinleyene, her gün kapılarımda gözleyene, eşiğimde bekleyene. ³⁵Çünkü beni bulan yaşamı bulur ve Babamız'dan lütuf alır. ³⁶Ama beni yitiren kendi canına zarar verir; benden nefret edenlerin hepsi ölümü sever.»