Bilgelik Yüksek Sesle Çağırıyor

Bilgelik burada bir kişidir; uzmanlar arasında tutulmak yerine herkesin duyabileceği sokakta bağırır. Kralların kendisi sayesinde hüküm sürdüğünü söyler, sonra daha gerilere uzanır: enginlerden önce Babamız tarafından meydana getirilmiş, dünya yaratılırken orada bulunmuş, dünyadan ve insanlardan sevinç duymuştur.

Bölüm 8.

Bilgelik çağırmıyor mu, akıl sesini yükseltmiyor mu? Yol kenarındaki tepelerin başında, yolların kesiştiği yerde durur. Kapıların yanında, kentin girişinde, kapı ağızlarında yüksek sesle bağırır: «Ey insanlar, size sesleniyorum; sesim tüm insanlığa ulaşıyor. Ey deneyimsizler, sağgörülü olmayı öğrenin; ey akılsızlar, anlayışlı bir yürek edinin. Dinleyin, çünkü soylu şeylerden söz ediyorum, söylediğim her şey doğrudur. Ağzım gerçeği söyler, çünkü dudaklarım kötülükten tiksinir. Ağzımdan çıkan bütün sözler doğrudur; hiçbiri çarpık ya da eğri değildir. Anlayana hepsi açıktır, bilgiye erişenler için doğrudur. Gümüş yerine benim öğüdümü, saf altın yerine bilgiyi kabul edin, çünkü bilgelik mücevherlerden değerlidir, arzu ettiğiniz hiçbir şey onunla kıyaslanamaz.

Ben, Bilgelik, sağgörüyle birlikte yaşarım, bilgiyi ve sağduyuyu bulurum. ^a Babamız'ın korkusu kötülükten nefret etmektir. Gururdan, kibirden, kötü yoldan ve sapkın sözlerden nefret ederim. Öğüt benimdir, sağlam bilgelik de; anlayış benim, güç benimdir. Krallar benim aracılığımla egemenlik sürer, yöneticiler adil olanı benimle buyurur; önderler benim aracılığımla yönetir, soylular ve yönetenlerin hepsi de adaletle. Beni sevenleri severim, beni arayanlar da beni bulur. Zenginlik ve onur benimledir, kalıcı servet ve doğruluk da. Meyvem altından değerlidir, saf altından bile; verdiğim ürün seçkin gümüşü aşar. Doğruluk yolunda yürürüm, adaletin patikalarında, beni sevenlere miras olarak servet veririm ve hazinelerini doldururum.

Babamız yolunun başlangıcında, eski yapıtlarından önce beni var etti. ^b Çağlar öncesinden atandım, başlangıçtan beri, yeryüzü var olmadan önce. Enginler yokken var edildim, sularla dolup taşan pınarlar yokken. Dağlar yerleştirilmeden önce, tepelerden önce var edildim, O daha yeryüzünü ve kırlarını yaratmamışken, dünyanın ilk tozunu bile. O gökleri yerine koyduğunda oradaydım; enginin yüzeyine bir çember çizdiğinde, yukarıda gökyüzünü yerleştirdiğinde, enginin pınarlarını kurduğunda, denize sınırını koyduğunda, sular kıyılarını aşmasın diye; yeryüzünün temellerini belirlediğinde, işte o zaman usta bir işçi olarak yanındaydım; her gün O'nun sevinciydim, her zaman O'nun önünde sevinç duyardım, ^c O'nun bütün dünyasında sevinir, insan ailesinden haz duyardım.

Şimdi, çocuklarım, dinleyin beni: ne mutlu benim yollarımı tutanlara. Öğüde kulak verin ve bilge olun; onu göz ardı etmeyin. Ne mutlu beni dinleyene, her gün kapılarımda gözleyene, eşiğimde bekleyene. Çünkü beni bulan yaşamı bulur ve Babamız'dan lütuf alır. Ama beni yitiren kendi canına zarar verir; benden nefret edenlerin hepsi ölümü sever.»