Hikmah Ngagero Tarik

Hikmah di dieu mangrupa hiji pribadi, ngagorowok di jalan tempat saha baé bisa ngadéngé, lain disimpen di kalangan para ahli. Manéhna ngaku yén raja-raja maréntah ku manéhna, tuluy ngahontal leuwih jauh ka tukang: dijadikeun ku Rama urang saméméh sagara jero, hadir waktu dunya dijieun, bungah kana éta jeung kana manusa.

Pasal 8.

Naha lain Hikmah anu ngageroan, sarta pangarti anu ngangkat soanten-Na? Di luhureun pasir sapanjang jalan, di tempat patepungna jalan-jalan, Anjeunna ngadeg. Di gigireun gapura, di lawang asup ka kota, di panto-panto Anjeunna ngagero tarik: “Ka maraneh, eh sakabeh jalma, Kami ngageroan; soanten Kami anjog ka saban manusa. Eh maraneh nu belet, diajar sing wijaksana; eh maraneh nu bodo, sing boga hate anu ngarti. Darengekeun, sabab Kami nyarioskeun hal-hal anu mulya, sarta sagala anu diucapkeun ku Kami teh bener. Baham Kami ngucapkeun bebeneran, sabab biwir Kami geuleuh kana kajahatan. Sakabeh ucapan tina baham Kami teh bener tur adil; taya hiji ge anu pengkor atawa bengkong. Ka jalma anu ngarti, kabeh ge jelas, sarta bener pikeun jalma anu manggih pangaweruh. Tarima piwuruk Kami, lain perak, jeung pangaweruh, lain emas anu pangalusna, sabab hikmah leuwih hade batan permata, sarta taya hiji ge anu dipikahayang ku maraneh anu bisa nyaruaan.

Kami, nya eta Hikmah, cicing jeung kawijaksanaan, sarta Kami manggih pangaweruh jeung kaweningan budi. ^a Sieun ka Rama urang teh nya eta ngaijid kana kajahatan. Kaangkuhan jeung katakaburan, jalan nu jahat, sarta omongan anu bengkok, kabeh ku Kami dipikageuleuh. Pituah teh kagungan Kami, kitu deui hikmah anu bener; Kami teh pangarti; kakuatan oge kagungan Kami. Ku Kami para raja marentah, sarta para pangawasa netepkeun hukum anu adil; ku Kami para pangeran mingpin, kitu deui para menak—sakabeh anu marentah kalawan adil. Kami mikaasih ka jalma anu nyaah ka Kami, sarta anu neangan Kami bakal manggih. Di Kami aya kabeungharan jeung kahormatan, banda anu awet sarta kaadilan. Buah Kami leuwih hade batan emas, batan emas anu pangmurnina, sarta hasil Kami ngaleuwihan perak pinilih. Kami leumpang dina jalan kabeneran, sapanjang marga kaadilan, mere banda jadi warisan ka jalma anu nyaah ka Kami, sarta ngeusian gudang banda maranehna.

Rama urang ngayugakeun Kami dina awal jalan-Na, saacan sagala damel-Na baheula. ^b Ti jaman purba Kami geus ditetepkeun, ti mimiti, saacan bumi aya. Waktu can aya cai anu jero, Kami geus diyugakeun, waktu can aya cinyusu anu ngaburial cai. Saacan gunung-gunung dipageuhkeun, saacan pasir-pasir, Kami geus diyugakeun, basa Mantenna tacan midamel bumi katut sawah-sawahna, atawa kebul anu pangmimitina di dunya. Basa Mantenna masang langit dina tempatna, Kami geus aya di dinya; basa Mantenna ngagurat bunderan dina beungeut jero cai, basa Mantenna masang awang-awang di luhur, basa Mantenna nangtukeun cinyusu-cinyusu di jero cai, basa Mantenna netepkeun pikeun laut wates-watesna supaya cai ulah ngaliwatan wawatesanana, basa Mantenna ngagurat dasar-dasar bumi, harita Kami aya di gigireun Mantenna salaku ahli tukang anu pinter, sarta Kami jadi kabungahan-Na saban dinten, bungah-bungah di payuneun Mantenna salawasna, ^c suka bungah ku sakuliah dunya-Na, sarta suka ku umat manusa.

Ayeuna, barudak Kami, darengekeun ka Kami: bagja jalma anu nurut kana jalan-jalan Kami. Regepkeun piwuruk sangkan maraneh wijaksana; ulah diantep teu dipalire. Bagja jalma anu ngadengekeun ka Kami, anu saban poe ngajaga di lawang-lawang Kami, ngadago di gigireun panto Kami. Sabab saha anu manggih Kami, manggih hirup sarta narima kurnia ti Rama urang. Tapi saha anu teu manggih Kami, nyilakakeun nyawana sorangan; sakabeh anu geuleuh ka Kami, nyaah kana ajal.”