Şehrezanî Bi Dengekî Bilind Gazî Dike

Li vir Şehrezanî kesek e, li kolanê diqîre ku her kes bibihîze, ne ku di nav pisporan de bimîne. Ew dibêje ku padîşah bi wê hukim dikin, paşê hê dûrtir diçe ser berê, berî kûrahiyan ji aliyê Bavê me ve hat anîn, gava ku dinya dihat çêkirin amade bû, û pê û bi mirovan şa dibû.

Beş 8.

Ma Şehrezanî gazî nake, û têgihîştin dengê xwe bilind nake? Li ser bilindahiyan li kêleka rê, li cihê ku rê digihîjin hev, ew radiweste. Li kêleka deriyan, li ketina bajêr, li ber deriyan bi dengekî bilind diqîre: “Gazî we dikim, ya hemû mirovan; dengê min digihîje tevahiya însaniyetê. Hûn ên sade, aqilmendiyê hîn bibin; hûn ên bêaqil, dilekî têgihîştî bi dest bixin. Guhdarî bikin, çimkî ez li ser tiştên hêja dibêjim, û her tiştê ku ez dibêjim rast e. Devê min rastiyê dibêje, çimkî lêvên min ji xerabiyê nefret dikin. Hemû peyvên devê min dadperwer in; tu ji wan ne xwar e û ne qinyat e. Ji bo yê ku têdigihîje, ew hemû zelal in, û ji bo yên ku zanînê dibînin, rast in. Li şûna zîvê talîmata min bistînin, û zanînê ji zêrê hilbijartî bêtir, çimkî şehrezanî ji cewahiran çêtir e, û tiştê ku tu dixwazî nikare bi wê re bê berawirdkirin.

Ez, Şehrezanî, bi aqilmendiyê re rûdinim, û ez zanîn û hişyariyê dibînim. ^a Tirsa Bavê me ew e ku meriv ji xerabiyê nefret bike. Ji pozbilindî û quretî, ji riya xerab, û ji axaftina xwar ez nefret dikim. Şîret ya min e, û şehrezaniya rast; ez têgihîştin im; hêz ya min e. Bi min padîşah hukim dikin, û serdest biryara dadperweriyê didin; bi min mîr hukumraniyê dikin, û esilzade—hemû yên ku bi dadperwerî hukim dikin. Ez ji yên ku ji min hez dikin hez dikim, û yên ku li min digerin min dibînin. Bi min re dewlemendî û rûmet hene, zenginiya mayînde û rastî. Berê min ji zêr çêtir e, ji zêrê herî paqij, û tiştê ku ez didim ji zîvê hilbijartî derbas dibe. Ez di riya rastiyê de dimeşim, li ser riyên dadperweriyê, zenginiyê wek mîras didim yên ku ji min hez dikin, û xezîneyên wan tije dikim.

Bavê me ez di destpêka riya xwe de derxistim, berî karên xwe yên kevn. ^b Ji serdemên berê ez hatim damezrandin, ji destpêkê ve, berî ku erd dest pê bike. Gava ku avên kûr tunebûn ez hatim derxistin, gava ku kaniyên bi avê diherikîn tunebûn. Berî ku çiya bêne danîn, berî girikan, ez hatim derxistin, gava ku wî hê erd û zeviyên wê çênekiribûn, ne jî toza pêşîn a dinyayê. Gava ku wî ezman li cihê wan danîn, ez li wir bûm; gava ku wî xetek dor rûyê kûrahiyê kişand, gava ku wî esman li jor li cihê wan danîn, gava ku wî kaniyên kûrahiyê saz kirin, gava ku wî ji deryayê re sînorê wê danî, da ku av ji tixûbên xwe derbas nebin, gava ku wî bingehên erdê nîşan kirin, hingê ez li kêleka wî bûm wek hostayekî jêhatî, û ez her roj şahiya wî bûm, her tim li ber wî dilşad dibûm, ^c li tevahiya dinya wî dilşad dibûm, û bi malbata mirovan kêfxweş dibûm.

Û niha, zarokên min, guhdarî min bikin: xwezî bi yên ku riyên min diparêzin. Guhdarî talîmatê bikin û şehreza bibin; guh nedinê bernedin. Xwezî bi yê ku guhdarî min dike, her roj li ber deriyên min dizêre, li kêleka deriyê min li bendê dimîne. Çimkî her kesê ku min bibîne jiyanê dibîne û ji Bavê me kerem distîne. Lê her kesê ku min winda bike zirarê dide canê xwe; hemû yên ku ji min nefret dikin ji mirinê hez dikin.”