Kawicaksanan Mbangun Omahe

Omah loro, uleman loro, padha ngundang wong-wong lugu sing liwat. Omahe Kawicaksanan wis nyawisake meja lan dhaharan; omahe Kabodhoan nawakake banyu colongan lan roti sing dipangan ing papan singidan. Bedane dudu ing tawarane, nanging apa sing nunggu ing jero. Ing antarane ana ukara-ukara bab nyenyuda.

Pasal 9.

Kawicaksanan wis mbangun omahe; wis natah pitung sakane. ^a Wis mbeleh kewan-kewane; wis nyampur anggure; uga wis nata mejane. Wis ngutus para prawane kanggo nyeluk saka papan-papan kang dhuwur dhewe ing kutha: “Sapa kang isih bodho, mrenea!” Marang wong kang kurang budi, pangucape, “Mara, padha mangana rotiku, lan ngombea anggur kang wis dakcampur. Tinggalen dalanmu kang bodho, supaya kowe urip; lakonana dalaning pangreten.” Sapa kang mbenerake wong memoyok, iku ngundhuh wewirang kanggo awake dhewe, lan sapa kang nutuh wong duraka, iku bakal cilaka. Aja nutuh wong memoyok, mengko dheweke bakal sengit marang kowe; nutuha wong wicaksana, dheweke bakal tresna marang kowe. Wulangen wong wicaksana, dheweke bakal saya wicaksana; ajarana wong kang bener, dheweke bakal saya wuwuh kawruhe. Wedi-asih marang Rama kita iku wiwitaning kawicaksanan, lan wanuh marang Kang Mahasuci iku pangreten. Awit marga saka aku, dinamu bakal ditambahi, lan umurmu bakal diwuwuhi taun-taun. Yen kowe wicaksana, kawicaksananmu iku kanggo awakmu dhewe; yen kowe seneng memoyok, kowe dhewe kang bakal nanggung.

Pangundange Kabodhoan kang Palsu

Wong wadon Kabodhoan iku seneng bengok-bengok; dheweke tanpa budi lan ora ngerti apa-apa. Dheweke lungguh ing lawanging omahe, ing palungguhan ing papan-papan kang dhuwur dhewe ing kutha, nyeluki wong-wong kang padha liwat, yaiku kang padha lumaku jejeg ing dalane: “Sapa kang isih bodho, mrenea!” Lan marang wong kang kurang budi, pangucape, “Banyu colongan iku legi, lan roti kang dipangan kanthi dhedhemitan iku nikmat.” Nanging dheweke ora ngerti yen wong mati padha ana ing kono, yaiku para tamune ana ing jerone kubur.