Wiwitane Bebasane Prabu Suleman
Kumpulane Salomo dhewe diwiwiti lan wujude owah: ora ana pidhato maneh, mung pasangan-pasangan sing walikan. Bab sing bola-bali dipikirake yaiku omongan lan akibate, cangkem sing ngrabuk lawan cangkem sing ndhelikake panganiaya, lan apa bandha sing dicekel wong pancen bisa nyangga dheweke.
10 1Bebasane Prabu Suleman: Anak kang wicaksana gawe bungahing bapakne, nanging anak kang gemblung gawe sedhihing biyunge. 2Bandha kang kaoleh saka piala iku ora migunani, nanging kabeneran ngluwari saka pati. 3Rama kita ora negakake wong bener nganti keluwen, nanging Panjenengane nggagalake pepinginane wong ala. 4Tangan kang kesed njalari mlarat, nanging tangan kang sregep nekakake kasugihan. 5Sing sapa ngundhuh ing mangsa panas iku anak kang pinter, nanging sing sapa turu nalika panen iku anak kang gawe wirang. 6Berkah manggon ing sirahe wong bener, nanging cangkeme wong ala ndhelikake tindak ambek siya. 7Pengeling-eling marang wong bener iku berkah, nanging jenenge wong ala bakal bosok. 8Ati kang wicaksana nampa dhawuh, nanging wong gemblung kang criwis bakal rusak. 9Sing sapa lumaku kanthi jujur iku lumaku kanthi aman, nanging sing sapa mbengkongake dalane bakal konangan. 10Sing sapa ngedhepake mripat njalari rerendhetan, lan wong gemblung kang criwis bakal rusak. 11Cangkeme wong bener iku tuking panguripan, nanging cangkeme wong ala ndhelikake tindak ambek siya. 12Sengit njalari padudon, nanging katresnan nutupi sakehing kaluputan. 13Ing lambene wong kang pinter, ketemu kawicaksanan, nanging gebug iku kanggo gegere wong kang tanpa budi. 14Wong wicaksana nglumpukake kawruh, nanging cangkeme wong gemblung njalari karusakan. 15Kasugihane wong sugih iku kutha kang santosa; karusakane wong mlarat iku kamlaratane. 16Opahe wong bener njurung marang panguripan; pakolehe wong ala njurung marang dosa. 17Sing sapa nampa piwulang iku ana ing dalaning urip, nanging sing sapa nampik panyaruwe nasarake wong liya. 18Sing sapa ndhelikake sengit iku wong goroh, lan sing sapa nyebar pitenah iku wong gemblung. 19Ing papan kang akeh tembunge, dosa mesthi ana; nanging sing sapa ngreksa ilate iku wicaksana. 20Ilate wong bener iku salaka pilihan; atine wong ala iku sithik ajine. 21Lambene wong bener aweh pangan marang wong akeh, nanging wong gemblung mati marga kekurangan budi. 22Berkahe Rama kita nekakake kasugihan, sarta Panjenengane ora muwuhi kasusahan ing kono. 23Nindakake piala iku dolanan tumrap wong gemblung, nanging kawicaksanan iku kasenengane wong kang duwe pangerten. 24Apa kang diwedeni wong ala bakal nekani dheweke, nanging pepinginane wong bener bakal kaleksanan. 25Bareng prahara wis liwat, wong ala wis sirna, nanging wong bener santosa ing salawas-lawase. 26Kaya cokak tumrap untu lan kebul tumrap mripat, mangkono uga wong kesed tumrap wong kang ngutus dheweke. 27Wedi-asih marang Rama kita nambahi dawaning umur, nanging taune wong ala bakal dicendhakake. 28Pangarep-arepe wong bener nekakake kabungahan, nanging pangarep-arepe wong ala bakal sirna. 29Dalane Rama kita iku pangungsen tumrap wong kang tanpa cacad, nanging karusakan tumrap wong kang nindakake piala. 30Wong bener ora bakal gonjing ing salawas-lawase, nanging wong ala ora bakal manggon ing tanah kono. 31Cangkeme wong bener metokake kawicaksanan, nanging ilat kang julig bakal dikethok. 32Lambene wong bener ngerti apa kang ndadekake renaning ati, nanging cangkeme wong ala mung ngerti apa kang julig.