Timbangan kang Bener iku Renaning Panggalihe

Timbangan, loma lan jeneng becik sing paling akeh. Bab iki terus negesake yen apa sing katon kelangan iku sejatine ora, menehi kanthi lila malah saya sugih, nimbun gandum malah diipat-ipati. Kaendahan tanpa budi oleh ukara sing paling landhep: ali-ali emas ing irunge babi.

Pasal 11.

Traju kang ora jujur iku kajijikan tumrap Rama kita, nanging timbangan kang bener iku ndadekake renaning panggalihe. Yen gumunggung teka, banjur teka kawirangan, nanging kawicaksanan iku nunggil karo wong kang andhap asor. Katemenane wong kang jujur iku nuntun dheweke, nanging bengkonge wong kang cidra iku numpes dheweke. Kasugihan ora migunani ing dina bebendu, nanging kabeneran iku ngluwari saka pati. Kabenerane wong kang tanpa cacad ngenerake dalane, nanging wong duraka iku ambruk marga saka pialane dhewe. Kabenerane wong kang jujur iku ngluwari dheweke, nanging wong kang cidra padha kena ing jiret marga saka hawa nepsune dhewe. Nalika wong duraka mati, pangarep-arepe sirna, lan kapitayane marang kekuwatane dhewe dadi tanpa guna. Wong kang bener iku diluwari saka karibedan, lan wong duraka kang nggenteni ngalami karibedan mau. Kanthi cangkeme wong kang ora ngabekti iku numpes pepadhane, nanging srana kawruh wong kang bener padha diluwari. Yen wong kang bener kabegjan, kutha iku bungah, lan yen wong duraka tumpes, ana surak-surak kabungahan. Marga saka berkahe wong kang jujur, kutha iku kaluhurake, nanging marga saka cangkeme wong duraka, kutha iku dirubuhake. Sing sapa ngremehake pepadhane iku kurang budi, nanging wong kang pinter mikir iku meneng. Wong kang seneng ngrasani iku mlaku mrana-mrene mbukak wewadi, nanging wong kang kena dipracaya bisa nyimpen wewadi. Ing ngendi ora ana tuntunan, bangsa iku ambruk, nanging yen akeh juru pirembug, ana karahayon. Sing sapa dadi tanggungan kanggo wong liya mesthi bakal nandhang sangsara marga iku, nanging sing sapa sengit marang janji salaman iku tentrem. Wong wadon kang alus bebudene oleh pakurmatan, lan wong lanang kang ambek siya oleh kasugihan. Wong kang welas asih iku migunani tumrap awake dhewe, nanging wong kang kejem iku ndadekake cilaka marang awake dhewe. Wong duraka iku oleh pituwas kang ngapusi, nanging sing sapa nyebar kabeneran iku oleh ganjaran kang satuhu. Sing sapa santosa ing kabeneran iku nemu urip, nanging sing sapa mburu piala iku mlayu marang patine dhewe. Wong kang atine bengkong iku kajijikan tumrap Rama kita, nanging wong kang lakune tanpa cacad iku ndadekake renaning panggalihe. Kena dipesthekake yen wong ala ora bakal luput saka paukuman, nanging anak-anake wong kang bener bakal luwar. Kaya ali-ali mas ing cungure babi iku wong wadon ayu kang ora duwe wawasan. Pepinginane wong kang bener iku mung mujudake kabecikan, nanging pangarep-arepe wong duraka iku mujudake bebendu. Ana wong kang loma aweh, nanging saya sugih; ana wong liya kang ngempet apa kang samesthine, nanging malah dadi kekurangan. Wong kang loma bakal kasugihake, lan sing sapa nyegerake wong liya bakal disegerake uga. Wong akeh padha nyupatani sing sapa ngempet gandum, nanging wong kang ngedol gandum mau diberkahi. Sing sapa temen-temen ngupaya kabecikan iku ngupaya sih, nanging sing sapa nggoleki piala, piala bakal tumiba marang dheweke. Sing sapa ngendelake kasugihane bakal ambruk, nanging wong kang bener bakal ngrembaka kaya godhong kang ijo. Sing sapa ndadekake karibedan tumrap brayate dhewe bakal tampa warisan angin, lan wong gemblung bakal dadi abdine wong kang wicaksana atine. Wohe wong kang bener iku wit panguripan, lan sing sapa mikat nyawa-nyawane wong iku wicaksana. Manawa wong kang bener nampa piwales ing bumi, saya maneh wong duraka lan wong dosa!