چاپ شوی
کتاب

صحيح تول د هغۀ خوښه ده

تولونه، سخاوت او نوم پکې غالب دي. څپرکی ټینګار کوي چې څه چې زیان ښکاري، زیان نه دی: په پراخه لاس ورکول او لا شتمن کېدل، غله ذخیره کول او په دې لعنت اورېدل. هغه ښکلا چې هوښیاري ورسره نه وي تر ټولو تېره کرښه لري: د خوګ په پوزه کې د سرو زرو کړۍ.

څپرکی 11.

دوکه باز تول زمونږ پلار ته مکروه دى، خو صحيح تول د هغۀ خوښه ده. کله چې غرور راشى، نو بيا بې عزتى راځى، خو حکمت د عاجزانو سره وى. د صادقانو ايماندارى هغوئ ته لار ښايى، خو د بې ايمانو کوږوالے هغوئ تباه کوى. دولت د غضب په ورځ کښې نفع نۀ کوى، خو صداقت د مرګ نه خلاصوى. د بې عيبو صداقت د هغوئ لار سيده کوى، خو بدکار په خپله بدۍ راپرېوځى. د صادقانو صداقت هغوئ خلاصوى، خو بې ايمان په خپل خواهش کښې بند شى. کله چې بدکار مړ شى، نو د هغۀ اُميد ختم شى، او په خپل قوت باندې د هغۀ اعتماد هېڅ ته رسيږى. صادق د تکليف نه خلاصيږى، او بدکار د هغۀ په ځائ په هغه کښې راځى. بې‌دينه په خپله خوله خپل ګاونډى تباه کوى، خو صادقان د علم په وسيله خلاصيږى. کله چې صادقانو ته ښۀ وى، نو ښار خوشحاليږى، او کله چې بدکاران تباه شى، نو د خوشحالۍ نارې وى. د صادقانو د برکت په وسيله ښار اوچتيږى، خو د بدکارانو د خولې په وسيله ونړيږى. څوک چې په خپل ګاونډى سپکاوے کوى هغه بې عقله دے، خو د سمجه خاوند چپ وى. غيبت کوونکے ګرځى او رازونه څرګندوى، خو د باوري روح خاوند راز ساتلے شى. چرته چې مشوره نۀ وى، هلته قوم راپرېوځى، خو د ډېرو مشورو ورکوونکو په شتون کښې سلامتى وى. څوک چې د پردى دپاره ضمانت کوى هغه به خامخا تکليف ويني، خو څوک چې د لوظ لاس ورکولو نه نفرت کوى هغه محفوظ وى. مهربانه ښځه عزت مومى، او بې‌رحمه سړي مال مومى. مهربان سړے خپل ځان ته فائده رسوى، خو ظالم سړے په خپل ځان باندې تکليف راولى. بدکار دوکه باز اُجوره ګټى، خو څوک چې صداقت کرى هغه رښتينے اجر ګټى. څوک چې په صداقت کښې ثابت قدم وى هغه ژوندون مومى، خو څوک چې د بدۍ پسې ځى هغه خپل مرګ ته منډه کوى. کوږ زړۀ خلق زمونږ پلار ته مکروه دى، خو هغه کسان چې لارې يې بې عيبه وى د هغۀ خوښه دى. يقين وکړئ چې بدکار به بې سزا نۀ پاتې کيږى، خو د صادقانو بچى به آزاد شى. لکه د سرو زرو حلقه د خنزير په پوزه کښې، هم هغه شان ښائسته ښځه ده چې تميز نۀ لرى. د صادقانو خواهش يواځې په ښۀ کښې ختميږى، خو د بدکارانو اُميد په غضب کښې ختميږى. يو سړے په سخاوت سره ورکوى، بيا هم نور غنى کيږى؛ بل سړے هغه څۀ چې حق دى ساتى، خو آخر محتاج شى. سخى روح به غنى شى، او څوک چې نورو ته تازګى ورکوى هغه به په خپله هم تازه شى. څوک چې غله زېرمه کوى هغۀ ته خلق بد وائى، خو څوک چې هغه خرڅوى هغه برکت مومى. څوک چې په محنت سره ښۀ لټوى هغه مهربانى لټوى، خو څوک چې بدى لټوى، بدى به هغۀ ته راشى. څوک چې په خپل مال اعتماد کوى هغه به راپرېوځى، خو صادقان به د شنو پاڼو په شان وده کوى. څوک چې په خپل کور تکليف راولى هغه به د هوا وارث شى، او احمق به د هوښيار زړۀ خاوند نوکر شى. د صادق مېوه د ژوندون ونه ده، او څوک چې روحونه ګټى هغه هوښيار دے. کۀ صادق ته په زمکه باندې بدله ورکړے شى، نو بدکار او ګناهګار ته به څومره زياته ورکړے شى!