بې‌پروا خبرې، شفا ورکوونکې ژبه

زیاتره د کار، خبرو او هغه څه په اړه چې نور خلک یې لیدلی شي. زیار ایستونکي لاسونه حکومت کوي خو سستي په جبري کار پای ته رسېږي؛ بې‌فکره خبرې چاړه وهي، او دروغجنه ژبه یوازې یوه شېبه پاتې کېږي. د دوی تر منځ یوه آرامه کرښه: اندېښنه زړه درنوي، او مهربانه خبره یې پورته کوي.

څپرکی 12.

څوک چې د ادب سره مينه کوى هغه د علم سره مينه کوى، خو څوک چې د اصلاح نه کرکه کوى هغه بې‌عقله دے. نيک سړے زمونږ د پلار نه فضل مومى، خو هغه هغه سړے ملامتوى چې د بدۍ منصوبې جوړوى. هيڅوک په بدۍ سره کلک نۀ شى، خو د صادقانو ريښه به هيڅکله ونۀ خوځېږى. د نيکو خصلتونو وينزه د خپل خاوند تاج ده، خو هغه چې شرم راولى د هغۀ په هډوکو کښې د سختۍ په شان ده. د صادقانو منصوبې انصاف لرونکې دى، خو د بدکارو مشورې فريب دى. د بدکارو خبرې د وينې دپاره ګهاتو کښې پټې وى، خو د نيکانو وينا بې‌ګناه خلاصوى. بدکاران نسکور شى او بيا نۀ وى، خو د صادقانو کور به ودريږى. د انسان د عقل مطابق د هغۀ صفت کيږى، خو هغه چې زړۀ يې کوږ وى سپک ګڼلے شى. دا ښۀ ده چې انسان کم مرتبه وى او يو نوکر ولرى، به نسبت د دې چې د لوئۍ دعوىٰ وکړى او وږے پاتې شى. صادق د خپلو څارويو د اړتياؤ خيال ساتى، خو د بدکارو رحم هم ظالمانه وى. څوک چې په خپله زمکه کار کوى هغه به ډېره خوراکى ولرى، خو څوک چې د بې‌کارو کارونو پسې ګرځى هغه بې‌عقله دے. بدکاران د بدو سړو د لوټ شوى مال خواهش کوى، خو د صادقانو ريښه مېوه ورکوى. بد سړے د خپلو ګناه‌ګارو خبرو په جال کښې راګير شى، خو صادق د تکليف نه خلاص شى. د خپلو خبرو د مېوې نه انسان په ښو شيانو ماړۀ شى، او د هغۀ د لاسونو کار ورته بدله راولى. د بې‌وقوفه لار د هغۀ په خپلو سترګو کښې سمه ښکارى، خو عقلمند مشوره اورى. بې‌وقوف خپل غصه سمدستى ښکاره کوى، خو هوښيار سپکاوے نظرانداز کوى. څوک چې رښتيا وائى هغه ايماندار ګواهى ورکوى، خو دروغجن ګواه دروغ وائى. بې‌پروا خبرې د تُورې په شان ژوبلوى، خو د عقلمند ژبه شفا راولى. رښتينى شونډې تل پاتې وى، خو دروغجنه ژبه يواځې د يوې شېبې دپاره وى. د هغو خلقو زړونه د فريب نه ډک وى چې د بدۍ منصوبې جوړوى، خو خوشحالى د هغو ده چې سلامتى خپروى. په صادق باندې هيڅ نقصان نۀ راځى، خو بدکاران د تکليف نه ډک وى. دروغجنې شونډې زمونږ پلار ته نفرت‌انګېزې دى، خو هغه چې په وفادارۍ عمل کوى د هغۀ خوښى دى. هوښيار خپل علم له ځان سره ساتى، خو د بې‌وقوفانو زړۀ بې‌عقلى بهر ورکوى. محنتى لاسونه به حکومت کوى، خو سُستى په بېګارۍ کښې ختميږى. فکرمندى زړۀ دروند کوى، خو مهربانه خبره هغه خوشحالوى. صادق خپل ګاونډى ته لار ښائى، خو د بدکارو لار هغوئ بې‌لارې کوى. سُست خپل ښکار نۀ ورژوى، خو محنتى خپل مال قدرمن ګڼى. د صداقت په لار کښې ژوندون دے، او په دغه لار کښې مرګ نشته.